Tibetan
བ་དང་། ཚོར་བ་ལ་བདེ་བ་དང་། སེམས་ལ་རྟག་པ་དང་། ཆོས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་ལུས་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་བསྟན་ཏོ། །དབུས་མཐའ་ལས་ནི། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་བ་བས། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བསྒོམ་ཞེས། །བདེན་བཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་བསྒོམ་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ལུས་ནི་གནས་ངན་ལེན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟགས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་ལ། ཚོར་བ་ལ་སྲེད་པའི་རྒྱུར་བརྟགས་པས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་གོ། བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་གཞི་སེམས་ཡིན་པས་དེ་ལ་བརྟགས་པས་འགོག་བདེན་ལ་འཇུག་སྟེ། བདག་ཆད་པར་དྭོགས་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་པས་ལམ་བདེན་ལ་འཇུག་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་གིས་ནི་དགོས་པའང་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གསུམ་ནི་རང་རང་གི་དམིགས་པ་ལུས་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་ལ་དམིགས་པས་མ་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། བཞི་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ན་འདྲེས་པ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ན་མ་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ལུས་ལ་སོགས་པ་མ་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལ་གོམས་པར་བྱས་ནས། དེ་ལ་གོམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་དམིགས་ཡུལ་སྤྱི་ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་སྤྱིར་བསྡུས་ཏེ་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གནས་ཏེ་སྤྱིའི་དམིགས་པ་དེ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པར་ལྟ་ཞིང་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །(རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་དང་འདྲེས་པ་ལ་དམིགས་པ་གསུམ་ནི་ཚོགས་ལམ་ཆེ་འབྲིང་གསུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །)དེ་ལྟར་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ནི་ཚོགས་ལམ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་བསྟན་གྱི། གཞན་དུ་ན་རང་རང་གི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དགེ་བ་སྦྱོར་ལམ་གྱི་སྔ་རོལ་ན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚོགས་ལམ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདིར་ལམ་གྱི་སྤྱིའི་དོན་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། ཚོགས་ལམ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ལའང་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁ་ཅིག་ཐར་པ་ལ་བརྩོན་པའི་དགེ་བ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ
Chinese
而且，为了对治执著于身体为清净，感受为快乐，心为常恒，法为自我的四种颠倒错乱的念头，宣说了身体等四种念住。在《中边分别论》中说：“为除恶趣故，为贪欲因故，为所依处故，为不愚昧故，于四谛应入，说修念住故。”为了进入四谛而修习这些，这样宣说了。其中，身体是恶趣的处所，具有造作的痛苦，因此观察它就能进入苦谛。感受被观察为贪欲的因，因此进入集谛。心是执著于自我的基础，因此观察它就能进入灭谛，因为没有害怕自我断灭的恐惧。对受等法分别观察，就能进入道谛，因为对于杂染和清净的法没有愚昧。这样一来，这些也显示了必要。其中，前三个是各自的对境，因为对身体等各自的对境进行观察，是对不混合的对境进行观察。第四个是对一切法进行观察，如果是对混合的对境进行观察，那么就是对受、行和非造作进行观察，如果仅仅是对不混合的对境进行观察。这样，通过习惯于对身体等不混合的对境进行观察的念住，习惯于此，就是法念住，对境是总的身体、感受、心和法，总的归纳起来，心安住在对混合的对境进行观察上，对于总的对境，观察和分析无常、痛苦、空和无我。（自相、共相和混合的对境三种是资粮道的大、中、小三种，这样说。）这样，止观二者是资粮道的主要部分，因此在这里宣说，否则，各自生起菩提心的善根，在加行道之前存在的一切也都是资粮道。 这里，在对道的总义进行分类时，有道的总的分类和资粮道的具体解释两种，其中第一个也有三种特征，有些人说努力于解脱的善根，这没有遍及无学道，因为
English
Moreover, in order to counteract the four inverted thoughts of clinging to the body as pure, feeling as happiness, mind as permanence, and phenomena as self, the four mindfulnesses of body and so on are taught. In the *Madhyāntavibhāga* it says, "To eliminate bad states, to eliminate the cause of desire, to eliminate the basis, and to eliminate ignorance, one should engage in the four truths, therefore it is said to cultivate mindfulness." It is taught that one should cultivate these in order to enter the four truths. Among these, the body is the place of bad states and possesses the suffering of fabrication, therefore, by examining it, one can enter the truth of suffering. Feeling is examined as the cause of desire, therefore one enters the truth of origin. The mind is the basis of clinging to self, therefore by examining it, one enters the truth of cessation, because there is no fear of the self being annihilated. By examining each of the phenomena such as perception, one enters the truth of the path, because there is no ignorance regarding the defiled and purified phenomena. Thus, these also show the necessity. Among these, the first three are their respective objects, because observing the respective objects such as the body is observing unmixed objects. The fourth is observing all phenomena, and if it is observing mixed objects, then it is observing feeling, formations, and the unconditioned, and if it is only observing unmixed objects. Thus, by becoming accustomed to the mindfulness of observing unmixed objects such as the body, becoming accustomed to this is the mindfulness of phenomena, the object is the general body, feeling, mind, and phenomena, generally summarized, the mind abides in observing mixed objects, and for the general objects, one observes and analyzes impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. (The three objects of self-characteristic, general characteristic, and mixed are the three great, medium, and small of the path of accumulation, so it is said.) Thus, the two, śamatha and vipaśyanā, are the main parts of the path of accumulation, therefore they are taught here, otherwise, the virtue of generating bodhicitta for each person, everything that exists before the path of application is also the path of accumulation. Here, in classifying the general meaning of the path, there are two types: the general classification of the path and the specific explanation of the path of accumulation. Among these, the first also has three characteristics, some say that the virtue of striving for liberation does not pervade the path of no more learning, because
Tibetan
། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཐར་པ་ལ་འབད་པ་དང་རྩོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགེ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཁྱོད་ལ་ནི། །སྦྱོར་བྱུང་དགེ་བ་འགའ་མ་མཆིས། །ཁྱོད་ནི་གང་ཞིག་བཞེད་ན་ཡང་། །བཞེད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་སོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་རང་མི་སློབ་པ་དག་ཀྱང་ཐར་པ་ཐོབ་ཟིན་པས་དེ་ལ་བརྩོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ཐར་པར་ཕྱིན་བྱེད་ཅེས་ཟེར་བ་ནི་གང་ཟག་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། མི་སློབ་པའི་ལམ་ཡང་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་འཇུག་ངོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབྱེ་བ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་ཚོགས་ལམ་ནས་མི་སློབ་པའི་ལམ་གྱི་བར་ལྔའོ། །དབྱེ་དོན་ལ་ཁ་ཅིག་ལམ་དང་པོ་གཉིས་ནི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་པ་ནི་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་སློབ་པའི་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ན་ལམ་གྱི་བདེན་པར་མི་འདུ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་བདེན་བཞིར་མ་འདུས་པའི་འདུས་བྱས་ཡོད་པར་ཐལ་བ་ལ་ལན་མེད་དོ། །ལམ་བདེན་ཡིན་ཡང་ལམ་མ་ཡིན་ན་འཕགས་པ་རྣམས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལམ་བདེན་དུ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ལམ་ཡང་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལམ་བདེན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཟག་མེད་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ལྟ་ནའང་ལམ་དེ་དག་ཐོབ་པ་ན་འཕགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་མེད་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཁོ་ནར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཤད་པ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །(ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། བདེན་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་ཡོད། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཤེས་བྱ་ལ་ལེགས་པར་མ་ཞུགས་པ་དང་། ལེགས་པར་ཞུགས་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་བྱེ་བྲག་གོ་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་ལེགས་པར་མ་ཞུགས་པ་དང་། སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་བདེན་བཞིའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཡོད་པ་དང་། མངོན་པར་བརྗོད་པ་མིང་དོན་བསྲེ་བའི་
Chinese
诸佛没有为了解脱而努力和勤奋，因为对于功德圆满的您来说：没有由行持而生的功德。无论您想要什么，都仅仅取决于您的意愿，因为这样说过。声闻、独觉的无学道者也已经获得了脱，因此没有必要为此而努力。有些人说“趋向解脱”，这将会过于宽泛地涵盖所有人。因此，它是进入解脱之门，因为无学道也是无余涅槃的入口。两种分类中的第一种是从资粮道到无学道的五道。关于分类的意义，有些人说最初的两道是以果之名来命名道之因，而后者是以因之名来命名果，真正的定义是见道和修道两种。这种说法是不对的，如果无学道不是真正的定义，那么它就不会被包括在道谛中，如果这样，就会导致存在不包含在四谛中的有为法，这是无法回答的。如果道谛是道，但不是道本身，那么圣者们就会迷惑，因为他们将非道视为道谛。 有些人认为资粮道和加行道也是真正的定义，这是不合理的。如果它们是道谛的真正定义，那么它们就会变成无漏，如果是这样，那么当获得这些道时，就会变成圣者，因为无漏之道在相续中产生。这与反复宣说的第一个无漏刹那是苦法智忍也是相违背的。（《摄大乘论》中说：十六行相于诸谛中，世间亦容有，出世亦容有。世间及出世，有何等差别？谓于所知事，未善入及善入，有盖及无盖，有分别及无分别。此即是差别。在它的注释中说：世间者，于所知事未善入，有盖，有分别，谓未悟四谛之如实性，有烦恼随眠，有言说名义和合的
English
The Buddhas do not strive or exert effort for liberation, because for you who have perfected merit: there is no merit arising from action. Whatever you desire, it depends solely on your wish, because it is said that way. The Hearers and Solitary Realizers who are non-learners have also already attained liberation, so there is no need to strive for it. Some say "leading to liberation," but that would be too broad, encompassing everyone. Therefore, it is the entrance to liberation, because the path of the non-learner is also the entrance to the remainderless Nirvana. The first of the two divisions is the five paths from the path of accumulation to the path of the non-learner. Regarding the meaning of the division, some say that the first two paths are named after the result of the cause of the path, and the latter is named after the cause of the result, but the defining characteristic is only the two, seeing and meditation. This is not correct, if the path of the non-learner is not the defining characteristic, then it will not be included in the truth of the path, and if so, it would lead to the existence of conditioned phenomena not included in the four truths, which is unanswerable. If the truth of the path is the path, but not the path itself, then the noble ones would be confused, because they see what is not the path as the truth of the path. Some people think that the path of accumulation and the path of preparation are also the defining characteristics, which is not reasonable. If they are the true defining characteristics of the path of truth, then they will become uncontaminated, and if so, then when those paths are obtained, they will become noble ones, because the uncontaminated path arises in the continuum. This also contradicts the repeated statement that the first uncontaminated moment is only the forbearance of knowing the Dharma in suffering. (From the Compendium of Determinations: The sixteen aspects of the truths can be worldly or transmundane. What is the difference between the worldly and the transmundane? It is because of not being well-entered into what is to be known and being well-entered, having obscurations and not having obscurations, having conceptualization and not having conceptualization. This is the difference. In its commentary, it says: The worldly are those who are not well-entered into what is to be known, have obscurations, and have conceptualization, that is, they have not realized the suchness of the four truths, have latent afflictions, and have verbal expressions that mix names and meanings.)