Tibetan
ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་བརྟན་པ་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་གཡེང་གི་ཉེས་པ་མཐོང་བས་གཡེང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པའི་གསུམ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། མཉམ་པར་འཇོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། བརྣབ་སེམས་ཡིད་མི་བདེ་ལ་སོགས། །ལངས་བཞིན་ཞི་བར་བྱ་ཞེས་པ་དང་། དེ་ནས་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་བཅས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་འཐོབ་ཅེས་པ་དང་། །དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད་ཅེས་པས་རིམ་པ་ལྟར་བསྟན་ཏེ། གཡེང་བའི་རྒྱུ་ཅན་གྱིས་ཉེ་ཉོན་རྣམས་ཞི་བ་དང་། རྩོལ་པ་དང་བཅས་པས་རང་གི་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་དང་། འབད་རྩོལ་མེད་པར་རང་གི་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱས་ནས། །ཐོག་མར་ཞི་གནས་བཙལ་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་མེད་ལ་མངོན་དགས་འགྲུབ་ཅེས་གསུངས་པས།) དེའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ཡིས་ཉོན་མོངས་རྩ་བ་ནས་སྤང་ཞིང་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བསྒོམ་པས་ལྷག་མཐོང་འགྲུབ་པར་ཡང་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་རྣམས་སོ། །དགེ་བའི་ཕུང་པོ་མ་འདྲེས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞིའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། ལུས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་དང་། སེམས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་དང་། ཆོས་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ལ་རིམ་པ་ལྟར་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་གྱུར་རམ་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང་། རང་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མྱོང་བ་དང་། རངསྟོབས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་མྱོང་བ་དང་། མཚན་མར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་། ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་སྟེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནི་དབྱེ་ན་རང་བཞིན་དང་། འབྲེལ་བ་དང་། དམིགས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གསུམ་ལས་དང་པོའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་སྐྱེ་བས་ཐོབ་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ་དྲན་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས་ཤེས་རབ་དེ་དག་སྐྱེད་ཅིང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྟེ་རྒྱུས་འབྲས་བུ་ལ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་དོ། །སློབ་དཔོན་ནི་ཤེས་རབ་འདིས་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་སྟེ་འབྲས་བུས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་དབྱེ་ན་མདོ་ལས། ནང་གི་ལུས་དང་ཕྱིའི་ལུས་དང་ཕྱི་ནང་གི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས་གསུམ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ནང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རང་དང་། ཕྱི་སྣོད་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །ཕྱིའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནི་ལྷག་མཐོང་དང་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ནང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་རང་གི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་དང་རང་གི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་དང་། ཕྱི་སྣོད་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་དང་རང་གི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཡིན་ལ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་ལུས་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །རང་བཞིན་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལས་གཞན་ནི་ཤེས་རབ་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་འབྲེལ་པ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་། སྔ་མ་གཉིས་པོ་དེ་དག་གི་དམིགས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལས་ལུས་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལའང་ཡུལ་ཅན་གྱིས་བཏགས་ནས་དམིགས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་དང་དྲན་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། འབྲེལ་པ་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ནི་གྲོགས་དང་། ལུས་ལ་སོགས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་བཤད་དོ། ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དེ་དག་གི་རིམ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རགས་པའི་རིམ་པས་སྔར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་དོ། །སློབ་དཔོན་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ནི་ལུས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཚོར་བ་བདེ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་སེམས་མ་ཞི་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ལྟར་བསྟན་པར་བཞེད་དོ། །གྲངས་ངེས་པ་ནི་ལུས་ལ་གཙང་
Chinese
见到功德便能使之稳固、有力、强大，见到散乱的过患便能不被散乱的因缘所夺。第三种的三个是使之寂静，使之成为一体，使之平等安住。如经中所说：“贪心不悦等，当令生起即寂静。”以及“从彼具戒勤奋者，以作意而于自心，获得自然生起。”以及“彼由串习不作意”依次显示，由散乱之因使诸近烦恼寂静，以勤作而获得对自心的自在，不需勤作而获得对自心的自在。《入行论》中也说：“由具止观力，能断诸烦恼，知已先求止，止由离世成。”因此，由成就止观者，能从根本上断除烦恼，并且为了生起观的智慧，应当修习四念住。修习四念住也能成就观，经中也说：“诸比丘，此乃唯一之道，即四念住。此乃不杂之善聚，即四念住。” 如何修习呢？对身体色蕴、感受受蕴、心六识聚、法想和行以及无为法等，依次观其生起和所生或可为色法，以自力感受意义的差别，以自力感受意义的体性，执著相状等自己的体性，以及观一切有为法无常，一切有漏法是痛苦，一切法是空性，无我，即以两种共同的体性来如理作意而修习。其中，念住如果分类，则有自性、关联和所缘的念住三种，其中第一种的体性是智慧。而且是从听闻等所生，是由修习所生，而不是仅仅由生而得。ཤ
English
Seeing the merits makes it stable, powerful, and strong, and seeing the faults of distraction prevents it from being taken away by the causes of distraction. The three of the third are to pacify, to make it one, and to make it abide equally. As it says in the scripture: "Greed, displeasure, etc., should be pacified as they arise." And, "From that disciplined and diligent one, with effort upon his own mind, he obtains natural arising." And, "From habit, he does not make effort," which shows the order. By the cause of distraction, the near afflictions are pacified, by effort one gains control over one's own mind, and without effort one gains control over one's own mind. It is also said in the *Bodhicaryāvatāra*: "By the power of śamatha and vipaśyanā, one can cut off all afflictions. Knowing this, first seek śamatha, which is accomplished by detachment from the world." Therefore, by one who has accomplished śamatha, afflictions are abandoned from the root, and in order to generate the wisdom of vipaśyanā, one should cultivate the four mindfulnesses. By cultivating the four mindfulnesses, vipaśyanā is also accomplished. The sūtra also says: "Monks, this is the one and only path, namely the four mindfulnesses. This is the unmixed collection of virtue, namely the four mindfulnesses." How to cultivate? Regarding the body, the aggregate of form; the feelings, the aggregate of feeling; the mind, the six aggregates of consciousness; and the phenomena, the ideas, formations, and unconditioned phenomena, one should cultivate by contemplating in order their arising and what arises, or what can be form; experiencing the difference in meaning by one's own power; experiencing only the nature of meaning by one's own power; grasping at characteristics, etc., one's own nature; and contemplating all conditioned phenomena as impermanent, all contaminated phenomena as suffering, all phenomena as empty, and selfless, that is, by fully examining the two common characteristics. Among these, if mindfulness is classified, there are three types of mindfulness: self-nature, relation, and object. Among these, the nature of the first is wisdom. Moreover, it arises from hearing, etc., it arises from cultivation, and it is not merely obtained by birth. ཤ
Chinese
若问智慧如何成为正念？分别说部说，通过生起忆念的力量，生起并进入那些智慧，因此是正念，即以因为果命名。论师则说，以智慧安住忆念，因此是正念，即以果为因命名。若要区分这些，经中说：“于内身、外身、内外身，随观身而住。”等等，因此分为三种。其中，内身等依次是自身、外器、他相续之色。外受等是缘于外等的受等。随观是胜观，安住是止观，应知如是。或者，内身等依次是自己的内处色蕴、自己的外处色蕴、外器、他相续的内处色蕴，以及自己内处色蕴的集合中存在的外部诸处。受等三种是依于那三种身而生起的。无著论师如是说。自性正念之外，与彼智慧相应的心心所是关联正念。前二者所缘的对境，即以有境命名身等四者，是所缘正念。其中，智慧和忆念是正念的自性，关联相应的诸心心所是助伴，身等是所缘，如是《摄类学》中所说。 那些正念的次第，是如生起的次第一般，因为以粗大的次第先证悟，分别说部如是认为。论师则认为，贪欲的所依是身，又因为希求乐受，又因为心未寂静，又因为未舍弃烦恼之法，如是按照进入的次第而宣说。数量决定为身
English
If asked, how does wisdom become mindfulness? The Vaibhashikas say that by generating the power of memory, those wisdoms are generated and entered, therefore it is mindfulness, that is, naming the cause by the effect. The teacher says that mindfulness is established by this wisdom, therefore it is mindfulness, that is, naming the cause by the effect. If these are to be distinguished, the sutra says: "In the inner body, the outer body, and the inner and outer body, abide contemplating the body." And so on, so it is divided into three types. Among them, the inner body, etc., are successively one's own, the outer vessel, and the form of other continuums. External feelings, etc., are feelings, etc., that are directed towards the external, etc. Following contemplation is Vipassana, and abiding is Shamatha, it should be known as such. Alternatively, the inner body, etc., are successively one's own inner sense base of form, one's own outer sense base of form, the outer vessel, the inner sense base of form of other continuums, and the external sense bases that exist in the collection of one's own inner sense base of form. The three, feeling, etc., arise depending on those three bodies. Asanga said this. Apart from the nature of mindfulness, the mind and mental factors that are in accordance with that wisdom are related mindfulness. The objects of the former two, that is, naming the four bodies, etc., with the object-possessor, are the objects of mindfulness. Among them, wisdom and memory are the nature of mindfulness, the related corresponding minds and mental factors are companions, and the body, etc., are the objects, as stated in the Compendium of Topics. The order of those mindfulnesses is like the order of arising, because they are first realized in a gross order, so the Vaibhashikas think. The teacher thinks that the basis of desire is the body, and because of the desire for pleasant feelings, and because the mind is not peaceful, and because the defiled dharmas have not been abandoned, it is taught in the order of entry. The definite number is the body.