Tibetan
ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བློའི་རིགས་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་གིས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ཡིད་ཀྱིི་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་། ཟག་པ་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག། བདེན་པ་མཐོང་བ་བཟློག་པ་སྟེ། །ཞེས་པ་དང་། དབུས་མཐའ་ལས། རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག། ཅེས་པ་དང་། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་ལྡན་བསྟེན་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་པའི་ཕྱིར། །གང་ཡང་བརྒྱད་སྟོང་པའི་འགྲེལ་པ་ལས་གསལ་སྣང་ཡོད་པར་བཤད་པ་དེ་ཡང་ངེས་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །(ཁ་ཅིག་གིས་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱས་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའི་རང་རིག་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ། །)དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྔར་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་དྲན་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། སྦྱི་ལ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་རློམ་པའི་ཆ་ནས་ནི་ལོག་ཤེས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་གིས་བཅད་ཤེས་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་འདོད་པ་ལའང་འགལ་བ་མེད་དེ། དྲན་པ་ཡང་དག་བཅད་ཤེས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དམིགས་རྣམ་སྔར་མ་གཏོགས་པ་ལ་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་ལ་ནི་བཤད་ཟིན་ལ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྣམ་བཞག་ནི་འདིར་མི་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །མཐོང་བའི་ལམ་བཤད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་ཆོས་ཤེས་ཀྱི་བཟོད་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེའོ། །ཆོས་བཟོད་དེ་གང་ལ་དམིགས་ཤེ་ན། ཆོས་མཆོག་དང་འདྲ་བར་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་(ནས་སྲེད་པ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་)པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཤེས་ཤིང་དེ་ལ་མི་སྐྲག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འབྲས་བུ་ཆོས་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་འབྲས་བུས་མཚོན་ནས་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐྱེས་ན་འཕགས་པའི་གང་ཟག་དང་། ཡང་དག་པ་མྱང་འདས་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྲོ་བས་ན་ངེས་པར་འཇུག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །(འདི་མ་འོངས་པ་སྐྱེ་བཞིན་པས་ནི་སོ་སྐྱེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་)དེའི་ཕྱི
Chinese
如果有人问，法界的智慧种类是什么？有些人认为是瑜伽现量，有些人认为是意现量，这是不合理的。因为它们不具备相应的定义，并且会导致见到真谛和无漏智慧的过失。如《宝性论》所说：“各自的凡夫颠倒，见真谛者即颠倒。”《中边分别论》也说：“随顺亦是颠倒。”《现观庄严论》中也说：“应依四种分别念。”这与上述论述相违背。此外，《八千颂般若经》的注释中说，显现是存在的，这也一定是就分别念而言的。（有些人认为，通过三种智慧串习而产生的自证现量，例如贪欲等串习而产生的自证一样。）因此，对于法界，这仅仅是对先前通过听闻和思考所产生的智慧所理解的意义的回忆。一般来说，如果自认为是外境，那就是邪见。有些人认为是决断识，有些人认为是寻伺，这也没有矛盾，因为忆念可以归入正确的决断识中，并且对先前未曾经历过的对境和行相产生兴趣，就是作意。关于断证的差别等，前面已经讲过。这里不讨论大乘的建立。关于见道的解释是，从世间法的最高智慧中，产生法智忍，即无漏智慧。这个法智忍以什么为对境呢？如果认为它与法之最胜相同，那么它就以行苦为对境（因此，根据贪欲行等不同众生的类别，有四种不同的行相）。因此，苦谛被称为法智忍，因为它可以了解痛苦的本性，并且不会因此而感到恐惧。或者，因为果是法智的因，所以用果来表示，称为法智忍，就像花和果实的树一样。如果产生了这种智慧，那么就一定会成为圣者，并且一定会进入真正的寂灭，因此也称为必定趣入。（因为这正在产生未来的果，所以可以阻止凡夫。）因此，
English
If someone asks, what are the types of wisdom in the realm of Dharma? Some consider it to be yogic direct perception, and some consider it to be mental direct perception, which is unreasonable. Because they do not have the corresponding definitions, and it would lead to the fault of seeing the truth and having uncontaminated wisdom. As the Ratnagotravibhāga states: "Ordinary beings are inverted, and seeing the truth is inverted." The Madhyāntavibhāga also says: "Following is also inverted." The Abhisamayālaṃkāra also says: "One should rely on the four types of conceptual thoughts." This contradicts the above statements. Furthermore, the commentary on the Aṣṭasāhasrikāprajñāpāramitā states that the appearance is said to exist, which must be understood in terms of conceptual thought. (Some believe that self-awareness direct perception arises from familiarity with the three wisdoms, just like self-awareness arising from familiarity with desire, etc.) Therefore, for the realm of Dharma, this is merely a recollection of the meaning understood by the wisdom arising from prior hearing and thinking. Generally, if one considers it to be an external object, then it is a wrong view. There is no contradiction in some considering it to be decisive knowledge and some considering it to be investigation, because recollection can be included in correct decisive knowledge, and generating interest in objects and aspects not previously experienced is attention. The differences between abandonment and realization, etc., have been discussed earlier. The establishment of the Mahāyāna is not discussed here. The explanation of the path of seeing is that from the supreme wisdom of worldly dharma, the forbearance of knowledge of dharma, which is uncontaminated wisdom, arises. What does this forbearance of knowledge of dharma take as its object? If it is considered to be the same as the supreme of dharma, then it takes the suffering of action as its object (therefore, according to the different categories of beings such as those with craving, there are four different aspects). Therefore, the truth of suffering is called the forbearance of knowledge of dharma, because it can understand the nature of suffering and will not be afraid of it. Alternatively, because the result is the cause of knowledge of dharma, it is represented by the result and called the forbearance of knowledge of dharma, just like a tree with flowers and fruits. If this wisdom arises, then one will definitely become a noble being and will definitely enter true nirvana, therefore it is also called definite entry. (Because this is producing the future result, it can prevent ordinary beings.) Therefore,