Tibetan
་དང་པོ་གཉིས་ནི་(བསམ་གཏན་གཏོགས་པའི་དགེ་བ་ནི། ས་འཕོས་ཉམས་པ་དག་གིས་གཏོང་ཞེས་པས་)སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་ཀྱང་གཏོང་གི་འཕགས་པ་ལ་ནི་དེ་དག་ལས་(མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་)ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། (འཐོབ་པ་ནས་འཕོས་པས་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །)ཕྱི་མ་གཉིས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལའང་ཉམས་པ་མེད་པའི་(འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་མ་བསྐྱེད་པས་)ཕྱིར་རོ། ། གང་ཞིག་གིས་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དེ་དག་བསམ་གཏན་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་དེས་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་བདེན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་བ་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །(མི་ལྕོགས་མེད་དང་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་རྟེན་པའི་སྦྱོར་ལམ་གྱིས་ནི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་བདེན་པ་མཐོང་བར་མ་ངེས་ཏེ་ཉམས་པ་སྲིད་པས་སོ། །དེས་ན་དངོས་གཞིའི་སྦྱོར་ལམ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པས་གཏོང་བར་ངེས་སོ་གསུང་ངོ་། །)གལ་ཏེ་སྔར་(བཟོད་འབྲིང་མན་ཆད་)ཐོབ་པ་(ལས་)རྣམ་པར་ཉམས་པ་དག་གིས་ཡང་(ཕྱིས་)ཐོབ་པ་ཡིན་ན་ནི་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལྟར་སྔོན་མེད་པ་(ཁོ་ན་)གསར་དུ་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་འདས་པ་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་(འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་མ་སྐྱེད་པས་)ཡང་ནས་ཡང་དུ་མ་གོམས་པ་དང་(འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །)འབད་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་(པས་སྔོན་རང་ས་མི་འཐོབ་)པའི་ཕྱིར་རོ། །(སྨོན་ནས་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་སོས་འདེབས་མཁན་ཡོད་ན་འཕྲོ་ནས་སྐྱེ་ལ་མེད་ན་གཞི་ནས་སྐྱེད་དོ། །)འོ་ན་རྣམ་པར་ཉམས་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དག་ལ་ཁྱད་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཉམས་པ་གཉིས་ནི་(ཆོས་)མི་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་ནི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། འོན་ཀྱང་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ནི་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་ན་དགེ་རྩ་ཉམས་པ་ལྟ་བུ་ཉོན་མོངས་པའི་ཉེས་པ་བྱས་པ་ཁོ་ནས་ཉམས་པ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་ཉམས་པ་ནི་སྔ་མ་(ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པ་)ལྟ་བུ་ཉེས་པས་ཉམས་པ་དང་། མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པ་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཉམས་པ་ལྟ་བུ་དང་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་ན་མཐོང་ལམ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཉམས་པའང་ཡིན་པས་ཉམས་པ་སྤྱིར་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཡོངས་ཉམས་ལ་རྣམ་ཉམས་ཀྱིས་ཁྱབ་ཀྱང་རྣམ་ཉམས་ལ་ཡོངས་ཉམས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་(ཡོད་དེ་བཅུ་དྲུག་པ་ཐོབ་པ་ན་མཐོང་ལམ་ལྟ་བུའོ་དེས་ན་)བྱེ་བྲག་དང་སྤྱིའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དྲོད་(ཀྱི་ཡོན་ཏན་)ཐོབ་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཉམས་ཀྱང་ངེས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ལ། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་དང་གཉིས་ཀྱི་
Chinese
首先，前两种（指属于禅定的善法，如《地转移、退失者舍弃》所说），凡夫会完全退失，因此会舍弃；而圣者不会因这些（不顺品）而退失。（因为从获得中转移而舍弃。）后两种，即使是凡夫也不会退失（因为没有生起圣道的加行道）。 如果有人依靠实际的禅定来生起决择分，那么他会在当世证见真谛，因为他更容易厌离。（依靠不可胜和特殊的禅定，加行道不一定在当世证见真谛，因为可能会退失。因此，据说所有的实际加行道必定会被圣者舍弃。）如果先前（指下品忍以下）获得的（功德）退失，然后（之后）又获得，那么就像别解脱戒一样，是新获得先前没有的（功德），而不是获得过去已得的功德。因为先前（没有生起圣道的加行道）没有反复串习，并且（因为没有离欲而无法获得。）必须努力才能获得（因此先前无法获得自己的地位）。（如果有人用一个愿望的智慧来重新播种，那么会从中断处生起，如果没有，则从根本上生起。）那么，完全退失和退失有什么区别呢？两种退失（法）在本质上都是不具足（法），这没有任何区别。 然而，完全退失是指像生起邪见时善根退失一样，仅仅因为造作烦恼的过患而退失；而退失是指像前者（生起邪见）一样因过患而退失，以及像生起见道时凡夫退失一样，或者像道上生起后得智时舍弃见道一样，也因功德而退失，因此退失是普遍的说法。因此，完全退失包含在退失中，但退失不包含完全退失（存在，例如获得第十六刹那时，就像见道一样），应该知道有差别和共同的差别。其中，获得暖位（的功德）是完全退失，但一定是具有趋向涅槃性质的，以及解脱分和二者的
English
Firstly, the first two (referring to the virtuous qualities belonging to meditative concentration, as stated in 'Those who have transferred their ground and declined, abandon'), ordinary beings completely decline, therefore they abandon; but for noble ones, there is no decline from these (adverse factors). (Because they abandon from having transferred from attainment.) The latter two, even ordinary beings do not decline (because they have not generated the path of the noble ones). If someone generates the factors of ascertainment by relying on actual meditative concentration, then they will see the truth in that very life, because they are more inclined to aversion. (The path of joining based on the invincible and special meditative concentration is not certain to see the truth in that very life, because it is possible to decline. Therefore, it is said that all actual paths of joining are definitely abandoned by the noble ones.) If previously (referring to inferior patience and below) attained (qualities) are declined, and then (later) attained again, then like the vows of individual liberation, it is newly attained (only) what was not there before, and it is not attaining what was attained in the past. Because previously (without generating the path of the noble ones) it was not repeatedly practiced, and (because it is not attained without detachment.) It must be accomplished with effort (therefore one cannot attain one's own ground previously). (If there is someone who sows anew with a single wisdom of aspiration, then it will arise from the interrupted point, but if not, it will arise from the root.) Then, what is the difference between complete decline and decline? There is no difference in that both declines are by nature lacking (dharma). However, complete decline refers to declining solely due to committing the fault of afflictions, like the decline of virtuous roots when wrong views arise; while decline refers to declining due to faults like the former (arising of wrong views), and also declining due to qualities, like the decline of ordinary beings when the path of seeing arises, or like abandoning the path of seeing when subsequent wisdom arises on the path, therefore decline is a general term. Therefore, complete decline is included in decline, but decline does not include complete decline (it exists, for example, when the sixteenth moment is attained, like the path of seeing), one should know that there is a difference between particular and general. Among them, attaining the heat (of virtue) is a complete decline, but it is definitely of the nature of tending towards nirvana, as well as the factors of liberation and the two
Tibetan
ཁྱད་པར་ནི་བར་ཆད་བྱེད་པ་མེད་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་ཆོས་ཉེ་བ་ཡིན་ཏེ། (ཚེ་འདི་ལ་བདེན་པ་མཐོང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །)རྩེ་མོ་ཐོབ་པ་དག་ནི་ཡོངས་སུ་ཉམས་ཀྱང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཀུན་ཏུ་མི་ཆད་པ་ཡིན། (ཏེ་དཀོན་མཆོག་ལ་མི་ཕྱེད་པའི་དད་པ་བརྟན་པོ་ཐོབ་པས་རྟེན་ལྷག་པའི་ཕྱིར་རོ། །)དེ་ནི་ངན་སོང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་སྲིད་ལ་མཚམས་མེད་པ་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་སྲིད་དོ། །བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པར་ཉམས་ཀྱང་ངན་སོང་གསུམ་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། དེར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འགྲོ་བ་གསུམ་དང་། དེས་མཚོན་ནས་སྒོ་ང་དང་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་གནས་གཉིས་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དང་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་དང་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་སྐྱེ་བ་གསུམ་དང་། ཟ་མ་དང་མ་ནིང་དང་མཚན་གཉིས་པ་སྟེ་ལུས་གསུམ་དང་། བརྒྱད་པ་ཕན་ཆད་ལ་སོགས་པའི་སྲིད་པ་དང་། མཐོང་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་དང་སྐྱེ་གནས་དང་སྐྱེ་བ་དང་ལུས་དང་སྲིད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་(འདི་དག་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་ཐོབ་པས་དེ་དག་)མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་དྲུག་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་བཟོད་པ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་པོས་ནི་ངན་སོང་གི་འགྲོ་བར་མི་སྐྱེ་བ་འཐོབ་ལ། ཆེན་པོས་ནི་ཐམས་ཅད་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་འཐོབ་མོད་ཀྱི་རྩ་བར་ནི་ངན་སོང་དུ་མི་འགྲོ་བ་གཅིག་བུ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱིར་རིགས་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་བར་དུ་སློབ་དཔོན་ལ་སློབ་པ་ལ་ལྟོས་པས་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ནི་དྲོད་རྩེ་གཉིས་ཐོབ་པ་དག་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ལས་བཟློག་ནས་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་སྲིད་ཀྱི་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་དེ། བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ནས་ངན་སོང་དུ་མི་འགྲོ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གཞན་དོན་དུ་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་པ་རང་སངས་རྒྱས་སུ་ནི་ཆོས་མཆོག་མ་གཏོགས་པ་གསུམ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ལས་བཟློག་ནས་ཀྱང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་(རང་དོན་གཙོ་ལས་)གཞན་དོན་དུ་ཡང་ངན་སོངདུ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཆོག་ལས་ནི་རང་སངས་རྒྱས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་དེ་མ་ཐག་པར་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བས་དེ་ནས་རིགས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རྒྱལ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་གཉིས་ནི་གཞན་དུ་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་དང་བསེ་རུ་ལྟ
Chinese
特殊之处在于，如果没有障碍，那么法就接近于见到真理。（因为今生有可能见到真理。）获得顶位的人即使完全退失，善根也不会完全断绝。（因为获得了对三宝不可动摇的坚定信仰，所以有剩余的依处。）他们也有可能堕入恶趣，甚至有可能造作无间罪。获得忍位的人即使退失，也不会堕入三恶趣，因为他们已经断除了堕入恶趣的因——业和烦恼。这样，三有，以及由此代表的卵生和湿生两种生处，以及无想有情、北俱卢洲的音声不悦耳者、大梵天这三种生，以及扎玛、马宁、双性这三种身，以及第八地及以上的有，以及见道所断的烦恼，即有、生处、生、身、有、烦恼（因为对这些各自获得了非择灭，所以这些）获得了不生的六种法性。 此外，以小忍和中忍，可以获得不生于恶趣的果位，以大忍则可以获得一切不生的法性，但根本上只说了不堕恶趣。其中一般有三种种姓，第一种是直到最后有之间都需要依止上师学习的，因此，作为弟子的声闻种姓，即使获得了暖位和顶位，也有可能从声闻转变为佛，但获得忍位后，就不可能转变为佛种姓了，因为获得忍位后就不会堕入恶趣，而菩萨为了利益他人会堕入恶趣。声闻种姓本身，除了法最胜之外的三种，也可以从声闻种姓转变为独觉佛，因为他们（主要为了自利）也不会为了利益他人而堕入恶趣。从法最胜也不会转变为独觉佛，因为那只是一刹那，并且在那之后立即生起见道，因此从那时起就确定了种姓。独觉佛和佛陀这两种种姓是无法转变为其他的，就像导师佛陀和犀牛一样。
English
The special feature is that if there are no obstacles, then the Dharma is close to seeing the truth. (Because it is possible to see the truth in this life.) Those who have attained the peak position, even if they completely degenerate, their roots of virtue will not be completely cut off. (Because they have obtained unwavering faith in the Three Jewels, so there is a remaining refuge.) They may also fall into evil destinies, and even commit actions of immediate retribution. Those who have attained forbearance, even if they degenerate, will not fall into the three evil destinies, because they have abandoned the causes of falling into them—karma and afflictions. Thus, the three realms of existence, and by extension, the two places of birth arising from eggs and moisture, as well as unconscious beings, the unpleasant sound of the northern Kurus, and the Great Brahma, these three births, as well as Zama, Maning, and hermaphrodites, these three bodies, as well as the eighth bhumi and above, and the afflictions to be abandoned by seeing, namely existence, place of birth, birth, body, existence, and afflictions (because these have each obtained non-discrimination, therefore these) obtain the six dharmic natures of non-birth. Furthermore, with small and medium forbearance, one can obtain the result of not being born in evil destinies, and with great forbearance, one can obtain the dharmic nature of all non-birth, but fundamentally only not falling into evil destinies is mentioned. In general, there are three lineages, the first of which requires relying on a teacher for learning until the last existence, therefore, as disciples of the Hearer lineage, even those who have obtained the warm and peak positions may transform from Hearers into Buddhas, but after obtaining forbearance, it is impossible to transform into the Buddha lineage, because after obtaining forbearance, one will not fall into evil destinies, while Bodhisattvas fall into evil destinies for the benefit of others. The Hearer lineage itself, except for the most excellent Dharma, the other three can also transform from the Hearer lineage into solitary Buddhas, because they (mainly for their own benefit) will also not fall into evil destinies for the benefit of others. One will not transform from the most excellent Dharma into a solitary Buddha, because that is only a moment, and immediately after that, the path of seeing arises, therefore from that time on, the lineage is determined. The two lineages of solitary Buddhas and Buddhas cannot be transformed into others, just like the teacher Buddha and the rhinoceros.