Tibetan
་པར་བཤད་པ་ནི་དམིགས་པ་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལུང་ལས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དབྱུག་ཐོགས་ཐོར་ཚུགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ལས་འདས་པ་དང་། ཟད་པ་དང་། འགགས་པ་དང་། བྲལ་བ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་རྒྱུད་དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ལས་དེས་ཀུན་དུ་དྲངས་ཤིང་བཞག་པའི་རྣམ་སྨིན་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་འདས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིིར་རོ། ། གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་མིག་ནི་སྐྱེ་བ་ནའང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང་ལ་འགག་པ་ནའང་གང་དུ་ཡང་རྩོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་དག་མིག་ནི་མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་ཞིང་བྱུང་ནས་ཀྱང་སླར་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དག་ནི་རྣམ་པར་བརྟག་པ་དེ་དག་གིས་ནི་མི་གནོད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དག་ནི་ཟབ་པ་ཡིན་པས་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལན་འདེབས་སོ། །ཡང་ཉོན་མོངས་པ་གང་དག་རང་ཉིད་སྤངས་ཀྱང་ལྡན་པའང་ཡོད་དེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་སྤངས་པས་ཡུལ་ཡང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། (སྤངས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་དངོས་པོ་གང་ཞིག་སྤངས་ན་དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནམ། བྲལ་ན་སྤངས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྤངས་པ་ནི་ཐོབ་པ་ཆད་པ་དང་། བྲལ་བ་ནི་ཡུལ་ཅན་སྤངས་པའོ། །དེ་ལ་གང་དང་བྲལ་ན་དེས་དངོས་པོ་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། སྤངས་ཀྱང་མ་བྲལ་བ་ཡོད་དེ། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་ལ་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་ཚེ།) སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྤངས་ཀྱང་(དེ་དག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ལྡན་ཏེ་)སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་དམིགས་པའི་ཀུན་འགྲོ་ལྷག་མ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་གི་ཀུན་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་སྤང་དང་པོའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་(པ་ཅི་རིགས།) སྤངས་ཀྱང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲི་མ་ལྷག་མ་ཆེན་པོའི་འབྲིང་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་མ་སྤངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་ལྡན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་ལྡན་པས་ཡུལ་སྤངས་ཀྱང་ལྡན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ
Chinese
关于那个的解释仅仅是说作为目标，而不是作为目标的因。还有，在完全具备的圣教中，针对那些到处游荡、手持棍杖、蓬头垢面的人们，说“过去的行为，以及灭尽、止息、分离、转变，凡是存在的”，这也是为了表明那个相续具有先前行为引导和安立的、产生异熟的能力。如果不是这样，就不会变成过去，因为它是那样以自己的自性存在的。 另外，世尊在关于胜义谛空性的经中说：“比丘们，眼睛在生起时，从任何地方都不会来，在灭尽时，也不会到任何地方聚集。因此，比丘们，眼睛是从未生起而生起，生起后也会再次坏灭。”这将会产生矛盾。对此，分别说者们不会被那些分别所损害，因为诸法的法性是深奥的，不是思辨的领域，所以他们这样回答。还有，有些烦恼即使舍弃了自身，也仍然存在，因为没有舍弃以它为目标的对象，所以对象也不会分离。那些是什么呢？（舍弃和分离的区别是，舍弃了某个事物，就是和它分离了吗？分离了就是舍弃了吗？舍弃是断绝获得，分离是舍弃了有境。因此，和什么分离，就是舍弃了那个事物，但舍弃了却没有分离的情况也有，比如生起了苦谛智，却没有生起集谛智的时候。）即使舍弃了苦谛见所断（那些以它为目标而存在），仍然与苦谛见所断为目标的俱生烦恼余部，以及集谛见所断的俱生烦恼们以目标的方式相应；同样，即使舍弃了初禅的粗大行相中的最大者（或者说任何一种），仍然与以它为目标的有境的剩余染污，比如粗大行相中的中等者等等，那些没有舍弃的烦恼们以目标的方式相应。这里并不是要说明那些有境是相应的，而是说，因为有境相应，所以即使舍弃了对象，仍然是相应的，这是成立的结论，在这个问题上。
English
The explanation about that is merely said as an object, not as a cause of the object. Also, in the perfectly endowed teachings, addressing those who wander everywhere, carrying staffs, and are disheveled, saying "Past actions, as well as cessation, extinction, separation, and transformation, whatever exists," this is also to show that that continuum has the ability to generate the ripening of the previous actions that guided and established it. If it were not so, it would not become past, because it exists as its own nature. Furthermore, the Blessed One said in the sutra on the ultimate truth of emptiness, "Monks, when the eye arises, it does not come from anywhere, and when it ceases, it does not gather anywhere. Therefore, monks, the eye arises from not having arisen, and having arisen, it will again perish." This would be contradictory. To this, the Vaibhashikas are not harmed by those distinctions, because the nature of dharmas is profound and not the domain of speculation, so they answer. Also, some afflictions, even if they abandon themselves, still exist, because the object that is their target has not been abandoned, so the object will not be separated. What are those? (The difference between abandonment and separation is, if one abandons something, is one separated from it? If one is separated, has one abandoned it? Abandonment is the cessation of attainment, and separation is the abandonment of the subject. Therefore, being separated from what, one has abandoned that thing, but there are cases where one has abandoned but not separated, such as when the knowledge of suffering has arisen, but the knowledge of the origin has not arisen.) Even if one has abandoned what is to be abandoned by seeing the truth of suffering (those exist as their object), the remaining co-emergent afflictions that are aimed at by what is to be abandoned by seeing the truth of suffering, and the co-emergent afflictions that are to be abandoned by seeing the truth of the origin, are associated through the way of the object; similarly, even if one has abandoned the greatest of the great aspects of the first dhyana (or whatever is appropriate), the remaining defilements of the subject that are aimed at it, such as the medium of the great aspects, etc., those afflictions that have not been abandoned are associated in the way of the object. Here, it is not to show that those subjects are associated, but rather, because the subject is associated, even if the object is abandoned, it is still associated, this is the established conclusion, on this issue.
Tibetan
་ངོ་བོ་སྤངས་ན་ཅི་ཞིག་ལྡན་ཐོབ་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་བསལ་ཟིན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། བདུན་པ་ཆོས་(གང་ཞིག་སེམས་)དུའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་བཤད་པ་ནི་འདིར་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འདུས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤང་བྱ་རིས་ལྔ་ལྔ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའོ། །(ཟག་མེད་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །)ཡུལ་ཅན་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཏུ་འདུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་དུ་ཞིག་སེམས་གང་གི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཤེས་ན་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་དཔྱད་དོ། །(དེ་ཡང་མཐོང་སྤང་ནི་ཕུང་པོ་བཞི་དང་སྒོམ་སྤང་ནི་ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་སོ། །)དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་དང་། ལམ་གོམས་པ་ཡིས་སྤང་པར་བྱ་བ་འདོད་པའི་ཁམས་ལས་སྐྱེས་པ་(ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ།) ནི་(སེམས་ལྔའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ།) འདོད་པ་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་སོགས་པ་གསུམ་(གྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཡང་ཀུན་འགྲོས་རིས་གཞན་ལའང་དམིགས་ལ། དེ་མ་ཡིན་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་རང་གི་རིས་ལ་དམིགས་ལ། སྒོམ་སྤང་དག་པས་གསུམ་ཆར་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར།) དང་གཟུགས་སུ་གཏོགས་པའི་སྒོམ་སྤང་(དགེ་ཡུལ་ཡོད་དགུ་ཡིན་ཞེས་པས་སྒོམ་སྤང་དགེ་བ་)གཅིག་(གི་ཡུལ་དུའང་འགྱུར་ཏེ་གཟུགས་སུ་སྐྱེས་པ་འདོད་པའི་སེམས་ལ་ལྟ་བ་དང་། འདིར་སྐྱེས་པ་ཆགས་བྲལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འདོད་ཁམས་ལ་དམིགས་པའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར།) དང་དྲི་མ་མེད་པ་(སྡུག་ཀུན་ལ།) ཆོས་ཤེས་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་ཤེས་དང་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །(དེ་དག་ལས་གཞན་གྱིས་དམིགས་མི་ནུས་པ་ནི་འགོག་ལམ་མཐོང་སྤང་ཟག་བཅས་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་རང་རིས་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་དང་། གོང་མའི་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་འོག་མ་ལ་དམིགས་པ་མེད་ལ། གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྒོམ་སྤང་དགེ་བ་ཡང་འདོད་པ་ལ་རིང་བ་ཉིད་བཞིས་རིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །)གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་(སེམས་བརྒྱད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ།) གཟུགས་ཁམས་རང་གི་དེ་གསུམ་དང་། འོག་མ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དེ་(སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་འགྲོ་གཉིས་དང་སྒོམ་སྤང་དགེ་བ་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མཚུངས་ལྡན་དེ།) གསུམ་དང་། གོང་མ་གཟུགས་མེད་པའི་སྒོམ་སྤང་གཅིག་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་མཐུན་
Chinese
如果舍弃了自性，那么拥有什么才能获得实体存在呢？因此应当说已经排除了。 第七，解释什么法（什么样的心）会成为所缘境：这里，所有境法都归纳为十六种。在三界中，有五种五种的应断之品，以及无漏法。（无漏法也属于非造作法。）所有能缘的心也归纳为这十六种。因此，如果知道什么法成为什么心的所缘境，就能通过所缘的门径了解其扩展，因此对此进行考察。（其中，见道所断由四蕴组成，修道所断由五蕴组成。）其中，苦谛和苦谛之因集谛的见道所断，以及通过修习之道所应断除的，从欲界所生的（连同俱生和随行），是（五种心的所缘境）：欲界自身的苦谛见道所断等三种（成为所缘境，因为遍行也能缘其他品类，而非遍行的烦恼缘自身的品类，清净的修道所断能缘所有三种）。以及属于色界的修道所断（因为说善境有九种，所以是修道所断的善法）一种（也成为所缘境，因为生于色界的心能看到欲界，而且这里生起的离欲世间道也能缘欲界）。以及无垢法（苦集谛），与法智相应的五种识的行境。（因为除此之外，其他无法缘，例如灭道见道所断的有漏法仅仅缘自身品类，上界的烦恼无法缘下界，而且无色界的修道所断善法也因为四种远离而远离欲界。）从色界所生的苦谛见道所断等三种是（八种心的所缘境）：色界自身的三种，以及下界欲界的那（不平等界的遍行二者，以及修道所断的善法，缘此的听闻思维修所生的善法，以及希求、正确的见解等同），三种，以及上界无色界的修道所断一种，以及无垢法后智的相应
English
If one abandons the essence, then what possession can attain substantial existence? Therefore, it should be said that it has already been eliminated. Seventh, explaining what dharma (what kind of mind) becomes the object of perception: Here, all objects of perception are summarized into sixteen types. In the three realms, there are five types of what should be abandoned, and the unpolluted dharma. (The unpolluted is also unconditioned.) All perceiving minds are also summarized into these sixteen types. Therefore, if one knows what dharma becomes the object of what mind, one can understand its expansion through the gateway of the object of perception, so this is examined. (Among them, what is abandoned by seeing is composed of the four aggregates, and what is abandoned by meditation is composed of the five aggregates.) Among them, the suffering and the cause of suffering, the abandonment of seeing the origin of suffering, and what should be abandoned by the path of practice, born from the desire realm (together with the co-emergent and accompanying), are (the objects of the five minds): the suffering of the desire realm itself, the abandonment of seeing, and the three kinds (become the object of perception, because the pervasive can also perceive other categories, and the non-pervasive afflictions perceive their own categories, and the pure abandonment of meditation can perceive all three). And the abandonment of meditation belonging to the form realm (because it is said that there are nine kinds of virtuous objects, so it is the virtuous dharma of the abandonment of meditation) one kind (also becomes the object of perception, because the mind born in the form realm can see the desire realm, and the path of detachment from desire that arises here can also perceive the desire realm). And the undefiled dharma (suffering and origin), the realm of activity of the five consciousnesses corresponding to the aspect of the dharma knowledge. (Because other than these, others cannot perceive, for example, the defiled dharma of cessation and the abandonment of seeing only perceive their own category, and the afflictions of the upper realm cannot perceive the lower realm, and the virtuous dharma of the abandonment of meditation in the formless realm is also far from the desire realm because of the four distances.) The three kinds of suffering, the abandonment of seeing, etc., born from the form realm are (the objects of the eight minds): the three kinds of the form realm itself, and the lower desire realm (the two pervasive of the unequal realm, and the virtuous dharma of the abandonment of meditation, the virtuous dharma born from hearing, thinking, and meditation that perceives this, and the aspiration, correct view, etc. are the same), three kinds, and one kind of the abandonment of meditation in the upper formless realm, and the corresponding undefiled dharma of subsequent knowledge.