Tibetan
ང་བཅས་པ་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན་(ཏིལ་མར་དང་མེ་ཏོག་གི་དྲི་ལྟར།) སེམས་ལ་དགེ་བའི་བག་ཆགས་བསྒོ་ཞིང་གོམས་པ་དང་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་གང་གཙོ་ཞེ་ན། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མཐོ་རིས་འགྲོ། ལྟ་བས་གོ་འཕང་མཆོག་ཏུ་འགྲོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་མཐོ་རིས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་གཙོ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་དངོས་སུ་སྤོང་བས་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་འབྲལ་བའི་དོན་དུ་སྒོམ་པ་གཙོ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་འདོད་པས་དེ་བཞིན་དུ་བསྟེན་པར་བྱའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་འབྱུང་བས་གཙོ་ཆུང་བ་ནི་གཉིས་ཀའང་གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ལྷའི་བུ་རབ་རྩལ་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་སྦྱིན་པ་མི་སྤོང་བ་དང་། མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་སྤོང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཐོས་པ་མི་སྤོང་བ་དང་། འབྲལ་བའི་རྒྱུ་སྒོམ་པ་མི་སྤོང་བ་སྟེ་ཞེས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་རྒྱུ་སྦྱིན་པ་མི་སྤོང་དེའི་འབྲས་དེ། །མཐོ་རིས་སྐྱེ་རྒྱུ་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་སྤོང་དེའི་འབྲས་དེ། །ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་འཇོམས་རྒྱུ་ཐོས་པ་དེའི་འབྲས་དེ། རྣམ་གྲོལ་རེག་རྒྱུ་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅིང་དེའི་འབྲས་དེ། །རྒྱུ་བཞི་དེ་ལ་བརྟག་བརྩོན་མཁས་པ་དེ་དག་ནི། །བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་དབང་བསྐུར་འབྲས་ཕྱིར་ཉིན་མཚན་སྤྱོད་ཅེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཀྱང་། གང་ཕྱིར་སྤྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་དག་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་། །ཁྲིམས་ཀྱིས་མཐོ་རིས་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་ལ། །ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཀུན་སྤོང་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འདི་མཆོག་ཉིད་དེ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་འདི་ཐོས་ཡིན། །ཞེས་བཤད་དོ། ། འོ་ན་མདོ་ལས། གང་ཟག་བཞི་ནི་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་སྐྱེད་དེ། མ་བྱས་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བྱེད་པ་འདི་ནི་གང་ཟག་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་སྐྱེད་པ་དང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་བཞིའི་དགེ་འདུན་ལ་ཀུན་དགའ་ར་བ་འབུལ་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་གཙུག་ལག་ཁང་རྩིག་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་བྱེ་བ་སྡུམ་པ་དང་། བྱམས་པ་ཚད་མེད་སྒོམ་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་ནི་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་གྱི་ཚེ་དང་མཉམ་པར་(བར་གྱི་)བསྐལ་པར་(བཞི་བཅུ་)མཐོ་རིས་སུ་དགའ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་སྔར་སྨོས་པའི་མ་བྱས་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་བཞིའི་ཆངས་པའི་བསོད་ནམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་ཚངས་པ་ནི་ཚེ་བསྐལ་པར་ཐུབ་པ་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་ལ་འདོད་དོ། །སྡེ་པ་གཞན་གྱི་ལུང་ལས་ཀྱང་། ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་སྐྱེད་པ་ནི། །བསྐལ་པར་མཐོ་རིས་དགའ་བར་གནས། །ཞེས་འབྱུང་སྟེ། འདི་ནི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་གྱིས་ཀྱང་། ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚད་ནི་བསོད་ནམས་གང་གིས་བསྐལ་པ་གཅིག་ཏུ་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་པའི་བསོད་ནམས་ལ་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་ཞེས་བརྗོད་དེ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་སེམས་ཅན་གྱི་བསོད་ནམས་དང་མཚུངས་པ་ལ་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་དག་ལས་ནི། དགེ་འདུན་མཐུན་པར་བྱས་ན་ནི། །བསྐལ་པར་མཐོ་རིས་བདེ་བ་ཐོབ། །ཅེས་བཤད་དོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་ནི་མཚན་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཅན་གྱི་ལས་ཏེ། དེས་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གང་ལྟར་ཡང་ཚངས་པའམ། ཚངས་པར་སྐྱེ་བའི་བསོད་ནམས་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་ཏེ། འདོད་པའི་མཐོ་རིས་སུ་ཆེ་འཐུད་ཅིང་བར་བསྐལ་བཞི་བཅུར་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་ལ་ཚངས་པའི་བསོད་ནམས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཞར་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བཤད་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི་བསམ་པ་ཀུན་སློང་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མིན་པས་བསྟན་བྱ་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་(དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་ཚིགས་བཅད་དང་། །ཆེ་དང་རྗོད་གླེང་གཞི་རྟོགས་བརྗོད་དང་། །དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས། །རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ། །ཞེས་པ་)གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སམ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པོ་དག་སྦྱོར་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ནོར་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཞག་སླབ་དང་བཤད་སླབ་དང་། བཟུང་སླ་བས་ཆོས་ལ་གུས་པས་ཚོགས་རྫོགས་པ་དང་། མྱུར་དུ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་
Chinese
我们是从禅修中产生的。为什么称它为禅修呢？（如芝麻油和花香一样，）因为在心中串习善的习气，使之习惯和掌控。那么，戒律和禅修产生的那些，哪个更重要呢？《四百论》中说：以戒律能往生善趣，以见能往至胜妙之地。如是说，为了获得善趣，戒律更为重要。因为无间道所断之物是实际断除的，所以为了脱离烦恼，禅修更为重要，因此，希求这些就应当如是修习。依靠戒律能生起止观，因此说哪个更重要或更不重要，实际上二者都是二者的因。 因此，《天子功德请问经》中说：不舍大财富之因布施，不舍生天之因戒律，不舍大智慧之因听闻，不舍解脱之因禅修。以及，大财富之因不舍布施，彼之果；生天之因不舍戒律，彼之果；智慧摧毁烦恼之因听闻，彼之果；获得解脱之因修习禅定，彼之果。精通观察勤奋这四因的智者们，为了获得菩提心之灌顶果实而日夜行持。以及《宝性论》中也说：何为布施能成办诸受用，戒律能生善趣禅修能断烦恼，智慧能断烦恼所知一切，因此此为殊胜，此之因即是听闻。如是宣说。 那么，经中说：四种人能增长梵天之福德，在未造之处建造如来身之舍利塔，此乃第一种增长梵天福德之人。同样，向四方僧众供养园林，并在其中建造经堂，以及劝和如来十万声闻弟子，以及修持慈无量，也与此相关而宣说。如是之梵天福德与梵天前导者的寿命相等（中间
English
We arise from meditation. Why is it called meditation? (Like the scent of sesame oil and flowers,) because it cultivates virtuous imprints on the mind, making them habitual and controllable. So, among those arising from discipline and meditation, which is more important? The Four Hundred Verses states: 'Through discipline, one goes to higher realms; through view, one goes to the supreme state.' As it says, discipline is more important for attaining higher realms. Since what is to be abandoned on the path of non-interruption is actually abandoned, meditation is more important for separating from afflictions. Therefore, desiring these, one should rely on them accordingly. Since calm abiding and insight arise from relying on discipline, saying which is more or less important, both are actually the cause of both. Therefore, in the Sutra Requested by the Son of Gods, Excellent Intellect, it says: 'Not abandoning generosity, the cause of great wealth; not abandoning discipline, the cause of being born in higher realms; not abandoning listening, the cause of great wisdom; not abandoning meditation, the cause of separation.' And, 'The cause of great wealth is not abandoning generosity, that is its result; the cause of being born in higher realms is not abandoning discipline, that is its result; the cause of wisdom destroying afflictions is listening, that is its result; the cause of attaining liberation is practicing meditation, that is its result.' Those wise ones who diligently examine these four causes, day and night, act for the sake of the fruit of empowerment into the heart of enlightenment. And also in the Uttaratantra, it says: 'Because generosity accomplishes all enjoyments, discipline leads to higher realms, meditation abandons afflictions, and wisdom abandons all afflictions and objects of knowledge, therefore this is supreme, and its cause is listening.' Thus it is taught. So, the sutra says: 'Four people generate the merit of Brahma: building a stupa for the relics of the Tathagata in a place where it has not been built, this is the first person to generate the merit of Brahma.' Similarly, offering parks to the Sangha of the four directions and building temples in them, as well as reconciling a hundred thousand disciples of the Tathagata, and also practicing immeasurable love, are also taught in connection with this. Such merit of Brahma is equal to the lifespan of the leader of Brahma (in the middle
Chinese
为了在（四十）劫中于天界享受快乐，如前所述，在未曾做过的处所建造舍利塔等物的四种人的梵天福德是这样的。此处的梵天是指寿命能持续一劫的梵天前导。其他部派的经文中也说：积累梵天福德，于劫中在天界享受快乐。这是古代论师的观点。因此，论师海云也说：梵天福德的量是，以何种福德能在劫中前往天界，并且反复不断地成熟的福德被称为梵天福德，与初禅天的众生的福德相同。其他的偈颂中说：如果僧团和合，则于劫中获得天界安乐。 分别说部说，梵天福德是具有殊胜异熟之业，除了安住于彼者之外，是一切众生的受用之果。有些人说。无论如何，梵天或类似于生于梵天的福德，因此是梵天福德，在欲界天界中持续增长，并在四十中劫中体验快乐。有些人说，伟大的福德被称为梵天福德。 顺便说一下，关于法的布施，法的布施不是具有贪求利养和恭敬等欲望的烦恼，因此所教导的经部等（歌咏、授记、讽诵和，大事、叙事、本生、希有事，论议、如是生、极广大，奇特、决定之部），十二部经或三藏，以正确的结合如实无误地宣说。其中，首先将经典分为十二部，是为了使喜欢简略的调伏对象容易学习和讲述，容易掌握，因对法恭敬而圆满僧团，迅速证悟法性，以及珍视三宝。
English
In order to enjoy happiness in the heavens for (forty) kalpas, the merit of Brahma of the four kinds of people who build stupas of relics, etc., in places that have not been done before, as mentioned earlier, is like this. Here, Brahma refers to the Brahma leader whose life can last for a kalpa. Other sectarian scriptures also say: Accumulating the merit of Brahma, one enjoys happiness in the heavens in a kalpa. This is the view of ancient teachers. Therefore, the teacher Ocean Cloud also said: The measure of Brahma's merit is, with what merit one can go to the heavens in a kalpa, and the merit that matures repeatedly and continuously is called Brahma's merit, which is the same as the merit of the beings of the first dhyana heaven. Other verses say: If the Sangha is in harmony, one will obtain happiness in the heavens in a kalpa. The Vaibhashikas say that the merit of Brahma is a karma with excellent fruition, and it is the fruit of enjoyment for all beings except those who abide in it. Some say. In any case, Brahma or similar to the merit of being born in Brahma, therefore it is the merit of Brahma, which continues to grow in the desire realm heavens and experience happiness in forty intermediate kalpas. Some say that great merit is called Brahma's merit. By the way, regarding the giving of Dharma, the giving of Dharma is not afflicted with desires such as greed for profit and respect, so the taught sutras, etc. (chanting, prophecy, recitation, great events, narratives, Jataka tales, wonderful events, discussions, such births, extremely vast, wonderful, definitive sections), the twelve parts of the scriptures or the three pitakas, are declared truthfully and without error with the correct combination. Among them, the first division of the scriptures into twelve parts is to make it easy for those who like concise objects of taming to learn and tell, easy to grasp, to complete the Sangha with respect for the Dharma, to quickly realize the nature of Dharma, and to cherish the Three Jewels.