Tibetan
འབེབས་པར་བྱེད་པ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་མངོན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་ཞེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་དེ་དག་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་གཉིས་སུ་བསྡུ་བ་ལ་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་དང་གཉིས་སུ་བསྡུ་བ་དང་། ངེས་ཚིག་གསུམ་ལས་དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས་དང་པོ་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་དངོས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས། མདོའི་སྡེ་ལ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་ནི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ཞིང་། གླེང་གཞིའི་སྡེ་ནི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ལ། གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་ནི་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ལ། ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་ནི་དང་པོ་ལྔ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །གླིང་གཞིའི་སྡེ་ནས་སྐྱེས་པའི་རབས་ཀྱི་སྡེའི་བར་བཞི་ནི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་དང་། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྡེ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །གཏན་ལ་དབབ་པར་བསྟན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉིས་ཀའི་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ་ཞེས་བཤད་མོད་ཀྱི་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་མདོའི་སྡེ་དང་དབྱངས་ཀྱིས་བ་སྙད་པ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེའང་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཞན་གཉིས་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྡེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ངེས་པ་ནི་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི་རྒྱུ་དགུས་གཞག་སྟེ། དེ་ལ་གསུམ་མཚན་གསུམ་ལས་དང་པོ་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་བསྟན་པ་ནི་ལས་འབྲས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གཉེན་པོར་ནི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་བསྟན་ཏེ། གང་ཞིག་གང་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་དེ་ལ་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱོད་པ་མཐའ་གཉིས་ལ་སྦྱོར་བའི་གཉེན་པོར་ནི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་བསྟན་ཏེ། འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པས་གསོག་འཇོག་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་ཡོངས་སུ་དཔྱད་པ་དགག་པའི་སྒོ་ནས་འདོད་པ་བསོད་ཉམས་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་ལ། བརྒྱ་སྟོང་རི་བའི་གོས་དང་ཁང་བཟང་དང་ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་རྗེས་སུ་གནང་པའི་སྒོ་ནས་དོན་མེད་པའི་དཀའ་ཐུབ་བདག་ཉིད་དུབ་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་མཐའ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། རང་གི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་ནི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་བསྟན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྟན་པས་ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་བསྟན་པ་ལ་མ་ཞུགས་པ་འཇུག་པའི་གེགས་ཐེ་ཚོམ་དང་། ཞུགས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤོང་བ་ལ་གསུམ་པོ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་(བརྗོད་བྱ།) བསླབ་པ་གསུམ་སྟོན་ཅིང་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་མདོ་སྡེས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་རྒྱས་པར་སྟོན་ལ། འདུལ་བས་ནི་བསླབ་པ་དང་པོ་གཉིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཐོབ་པ་མི་ཉམས་པར་བསྲུང་བ་དང་། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའི་སྒོ་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྒྲུབ་ལ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ནི་འགྱོད་པ་མེད་ཅིང་། འགྱོད་པ་མེད་པས་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་ལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་རིམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཐོབ་པས་ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མངོན་པས་ནི་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་བསམ་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་པས་འཇིག་རྟེན་དག་དེ་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཤེས་བྱའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་(བྱེད་ལས།) ཆོས་དང་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་མདོ་སྡེས་ནི་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་ཆོས་དང་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་ཆོས་ལ་བྱང་བར་བྱེད་པས་ན་དེ་གཉིས་བཤད་ལ། འདུལ་བས་ནི་ཆོས་དང་དོན་འགྲུབ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་པས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཆོས་དང་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མངོན་པས་ནི་ཆོས་དང་དོན་འབེལ་བའི་གཏམ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱེད་དེ། དེས་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཤེས་པས་ཚིག་གོ། གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་པས་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་ཆོས་དང་དོན་ནི་སྒྲ་དང་དོན་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་སྡེ་སྣོད་གཉིས་སུ་བསྡུ་བ་ནི་བྱང་ས་ལས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་པ་ཅུ་གཉིས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །ལྷག་མ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྡེ་སྣོད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་བཅུ་གཉིས་དང་གསུམ་པ་དེ་དག་ཉིད་ཐེག་པ་དམན་པ་དང་མཆོག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་ཉན་ཐོས་
Chinese
像确定那样进行阐述的所有法，被称为论藏。 第二，将这些归纳为三藏和二藏，分为三藏和二藏。在三个定义中，第一个也有两个，第一个是归纳为三藏，实际上来自声闻地。经部等十部是经藏，律本事部是律藏，确定阐述的部是论藏。在《阿毗达磨集论》中说，前五部是声闻的经藏。从律本事部到本生部之间的四部是律藏。极广部和希有法部是菩萨的经藏。确定阐述的是声闻和菩萨二者的论藏。虽然这样说，但如果仔细研究，经部、讽诵和偈颂等也显现大乘经藏，譬喻等也显现其他二藏，声闻的希有部理应是声闻的经藏，因此不能确定就是那样，这样说。 第二，宣说三藏的必要性有九个原因。其中，三个是三个特征，第一个是为了断除应断的三种烦恼而宣说，为了对业果等产生怀疑的对治，宣说了经藏，因为对于什么产生怀疑，为了对那个进行确定而宣说的缘故。为了对治趋向两种极端的行为，宣说了律藏，因为通过对贪著欲妙而积蓄等有罪的行为进行全面观察和遮止的方式，舍弃了贪欲享乐的极端，通过允许享用成百上千价值的衣服、豪宅和百味美食等无罪的行为的方式，舍弃了趋向无意义的苦行而使自身疲惫的极端。为了对治执持自己的见解为最殊胜，论
English
All the Abhidharma that elucidates things as certain is called the section that demonstrates ascertainment. Secondly, to gather these into the three pitakas and the two, there are gathering into three and gathering into two, and three definitions. Among the first of these, the first of the two, the actual gathering into three, is from the Hearer's Ground. The Sutra section, including the sections, are ten, which are the Sutra Pitaka. The Vinaya section is the Vinaya Pitaka, and the section that demonstrates ascertainment is the Abhidharma Pitaka. It is said that in the Compendium of Abhidharma, the first five are the Sutra Pitaka of the Hearers. The four from the Vinaya section to the Jataka section are the Vinaya Pitaka. The Extensive section and the Wonderful Dharma section are the Sutra Pitaka of the Bodhisattvas. The section that demonstrates ascertainment is the Abhidharma Pitaka of both Hearers and Bodhisattvas. Although it is said so, if examined well, the Sutra section, the Sung section, and the Verses, etc., also show the Great Vehicle Sutra Pitaka, and the Narratives, etc., show the other two. The Wonderful section of the Hearers is reasonably the Sutra Pitaka of the Hearers, so it does not seem certain that it is only that, it is said. Secondly, the necessity of teaching the three pitakas is established by nine reasons. Among these, three are three characteristics. The first is taught for the sake of abandoning the three afflictions to be abandoned. The Sutra Pitaka is taught as an antidote to doubting karma and its results, because whatever one doubts, it is taught for the purpose of ascertaining that. The Vinaya Pitaka is taught as an antidote to engaging in two extremes of conduct, because by fully examining and prohibiting blameworthy actions such as accumulating due to attachment to desirable qualities, one abandons the extreme of indulgence in desires, and by allowing the enjoyment of faultless things such as clothes worth hundreds of thousands, mansions, and food with hundreds of flavors, one abandons the extreme of engaging in meaningless asceticism that exhausts oneself. As an antidote to holding one's own view as supreme, the Abhidharma
Chinese
教诫，是为了不颠倒地显示诸法的自相和共相，从而舍弃各种邪见。或者，对于未进入教法者，是为了消除进入的障碍和疑惑；对于已进入者，是为了依次消除颠倒的行为和见解。 第二（所诠）：就宣说和修持三学而言，教法是，经藏广为宣说三学的体性，律藏则是修持前二者，即通过获得未得的增上戒学，守护已得而不失坏，以及通过失坏后重新修复的方式来修持戒律之学。具有戒律者则无有后悔，无有后悔则内心堪能，依靠此，通过次第地将心专注于所缘境，从而获得等持，因此是为了修持增上心学。论藏则是修持增上慧学，因为依靠它所显示的生起无分别智慧之方法，通过听闻、思维和修习，以世间和超世间的修所成慧，能够如实地辨别所知之义。 第三（作用）：就法和义而言，教法是，经藏精通能诠之语的法和所诠之义的法，因此宣说二者。律藏则是成就法和义，即依靠具有戒律者，精勤调伏烦恼，如果等持，则会现量证悟法和义。论藏则是善于对法和义相关的言论进行辨析，因为它如实地了知所知之法的自相和共相，因此通达词义，由于获得辨析的无畏，因此能够获得安乐的住处。因此，在此应知法和义即是语和义本身。 第二，归纳为二藏，出自《瑜伽师地论》，十二部经中，极其广大的部类是菩萨藏，剩余的应知是声闻藏，因此十二部经和三藏本身，以小乘和大乘的差别，是声闻。
English
Instruction, is to show the self and common characteristics of all dharmas without inversion, thereby abandoning all wrong views. Or, for those who have not entered the teachings, it is to eliminate obstacles and doubts to entry; for those who have entered, it is to eliminate inverted behavior and views in sequence. Second (the expressed): In terms of teaching and practicing the three trainings, the teaching is that the Sutra Pitaka extensively explains the nature of the three trainings, while the Vinaya Pitaka is to practice the first two, that is, to practice the training of discipline by obtaining the superior discipline that has not been obtained, guarding what has been obtained without being destroyed, and repairing it after it has been destroyed. Those who have discipline have no regrets, and those who have no regrets have a capable mind. Relying on this, by gradually focusing the mind on the object of focus, one obtains samadhi, so it is to practice the superior training of mind. The Abhidhamma Pitaka is to practice the superior training of wisdom, because relying on the method of generating non-conceptual wisdom that it shows, through hearing, thinking, and meditating, with the wisdom arising from worldly and transworldly meditation, one can truly distinguish the meaning of what is to be known. Third (function): In terms of Dharma and meaning, the teaching is that the Sutra Pitaka is proficient in the Dharma of expressive words and the Dharma of the meaning of what is to be expressed, so it explains both. The Vinaya Pitaka is to accomplish Dharma and meaning, that is, relying on those who have discipline, diligently subduing afflictions, if in samadhi, then Dharma and meaning will be directly realized. The Abhidhamma Pitaka is skilled in analyzing the words related to Dharma and meaning, because it truly knows the self and common characteristics of the Dharma to be known, so it understands the meaning of words, and because it obtains the fearlessness of analysis, it can obtain a dwelling place of bliss. Therefore, here it should be known that Dharma and meaning are the words and meaning themselves. Second, the collection into two pitakas, from the Yogacarabhumi-sastra, among the twelve parts of scripture, the extremely vast category is the Bodhisattva Pitaka, the remainder should be known as the Sravaka Pitaka, therefore the twelve parts of scripture and the three pitakas themselves, with the difference between the Hinayana and Mahayana, are Sravaka.