Chinese
解释说，凡是应该理解的，就是识，这表明不应将仅仅是看见等所知的可爱与不可爱执著为真实和相状。以前的瑜伽行派的其他论师说，仅仅由眼睛现量所做的就是见，由耳朵听到的和从他人处听到的，这两者都是闻，自己所想的就是觉，自己没有平等安住而分别如实了知，以及由世间禅定所了知的，就是识。这样，按照前一种观点，对五境中的每一个都可以安立见、闻、觉、识的名称，而对法，则安立除了见之外的名称。按照后一种观点，对六境中的每一个，都可以各自适当地安立见等四种名称，因此，对于香等三种，也不会出现没有名称可安立的过失。
English
It is explained that whatever is to be understood is consciousness, and this shows that one should not grasp what is known merely by seeing, etc., as true and characterized by loveliness and unloveliness. Other teachers of the former Yogacara school say that what is manifestly done only by the eye is seeing. What is heard by the ear and what comes from others are both hearing. What is thought by oneself is cognition. What is known separately and correctly because one has not equally abided by oneself, and what is known by worldly samadhi, is consciousness. Thus, according to the former view, each of the five objects can be given the names of seeing, hearing, cognition, and consciousness, while dharma is given names other than seeing. According to the latter view, each of the six objects can be given the four names of seeing, etc., as appropriate, so there is no fault of not being able to give names to the three, such as smell.
Tibetan
ས་འོ་ན་དྲང་སྲོང་ཡིད་ཁྲོས་པ་དང་གསོ་སྦྱོང་གི་རྫུན་ལ་དེའི་ཚེ་རིག་བྱེད་མེད་ན་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པའི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ནི་ངེས་པར་རིག་བྱེད་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་སྲོག་གཅོད་དང་རྫུན་གཉིས་ལས་ཀྱི་ལམ་དུ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ལན་གདབ་དགོས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་སློབ་དཔོན་འདུན་བཟང་དྲང་སྲོང་ཁྲོས་པ་དང་གསོ་སྦྱོང་གི་ཚེའང་ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་མེད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དྲང་སྲོང་ལ་དད་པའི་མི་མ་ཡིན་པ་དག་གིས་གང་གིས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་ལ་ལས་ཀྱི་ལམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ལུས་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་། དྲང་སྲོང་རང་ཉིད་ལའང་གཞན་ལ་ཁྲོས་པ་ན་ལུས་ངག་གི་གཡོ་བ་དམོད་པ་འདོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ངག་གི་རེག་བྱེད་ཅུང་ཟད་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གསོ་སྦྱོང་གི་ཚེའང་མ་དག་བཞིན་དུ་ཅང་མི་སྨྲ་བས་བདག་ཉིད་དག་པར་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ཞིག་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་འདུག་པར་བྱེད་རང་གི་སྤྱོད་ལམ་སྟོན་པར་བྱེད་ལ་དེ་དང་འབྲེལ་བ་ཅུང་ཟད་སྨྲ་བར་བྱེད་ན་དེ་ཉིད་འདིའི་རིག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་འདབས་པར་བྱེད་ལ། གཞན་དག་ནི་དེ་དག་ལ་རིག་བྱེད་མེད་པར་གྱུར་ཀྱང་འདོད་པའི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་རིག་བྱེད་ལ་རག་ལས་པར་ངེས་པའང་མེད་དེ་དཔེར་ན་ལྔ་སྡེ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་མོད་ལ་རིག་བྱེད་མེད་ཀྱང་སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་མི་དགེ་བའི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའང་འགའ་ཞིག་རིག་བྱེད་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་ངག་གིས་བསྒོས་ཏེ་སྲོག་བཅད་པ་དང་ལུས་ཀྱིས་བརྡ་བྱས་ཏེ་རྫུན་བྱས་ཀྱང་དངོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ལུས་དང་ངག་ཁོ་ནའི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རིམ་པ་ལྟར་ལུས་ངག་གི་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོའི་སྲས་འཆད་དོ། ། ཕྲ་མ་ནི་ཕ་རོལ་པོ་དག་དབྱེ་ཞིང་མི་མཛའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཚིག་སྨྲ་བ་སྟེ་ཚིག་དོན་མངོན་པར་གོ་བ་དང་མ་ནོར་བཞེས་འདིར་ཡང་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་བདེན་པ་བརྗོད་ན་ཕྲ་མ་ཙམ་དང་མི་བདེན་པ་སྨྲས་ན་རྫུན་དང་གཉིས་ཀར་འགྱུར་རོ། །ཉོ
Chinese
那么，如果苦行者发怒和斋戒时没有表诠，那么非表诠也会不存在，因为所欲的非表诠必定依赖于表诠。因此，如果认为以意念杀生和说谎这二者不能成立为业道，那么分别说者就必须回答这个问题。对此，导师善意说，即使在苦行者发怒和斋戒时，身体和语言的表诠也不是不存在的。因为信仰苦行者的非人等，会以对众生造成损害的身体表诠，使那些苦行者生起业道；而且苦行者自己在对他人发怒时，也必定会有身体和语言的动作，如诅咒等身体和语言的表诠；在斋戒时，虽然不说话，但为了让别人知道自己是清净的；或者将完全不清净的人引入僧团中，让他安坐，展示自己的行为，并稍微说一些与之相关的话，这些就是他的表诠，因此宗不成。另一些人则回答说，即使那些没有表诠，也并非所有所欲的非表诠都必定依赖于表诠，例如五众等在获得果位时，即使没有表诠，也会生起别解脱戒，同样，有些不善的非表诠也可能在没有表诠的情况下产生，因此你的理由是不确定的。此外，如果以语言诅咒而杀生，或者以身体示意而说谎，那么由实物所摄的非表诠，则依次只是身体和语言的，因为它们依次是身体和语言的业。导师国王之子如是说。 离间语是为了分裂他人，使之不和睦，由烦恼的心所引发的言语，即言语的意义明显易懂且没有错谬，这里也应如此理解。如果说真话，则只是离间语；如果说假话，则既是离间语又是妄语。
English
Then, if there is no expression when ascetics are angry and fasting, then non-expression will also not exist, because the desired non-expression must depend on expression. Therefore, if it is thought that killing with intention and lying cannot be established as paths of action, then the Vaibhashikas must answer this question. To this, the teacher Sudatta says that even when ascetics are angry and fasting, the expression of body and speech is not non-existent. Because non-humans who believe in ascetics, with the bodily expression of harming beings, cause those ascetics to generate paths of action; and when the ascetics themselves are angry with others, there must be movements of body and speech, such as curses, etc., of bodily and verbal expression; when fasting, although they do not speak, they do so to let others know that they are pure; or they introduce a completely impure person into the Sangha, let him sit, show his behavior, and say a few words related to it, these are his expressions, therefore the sign is not established. Others answer that even if those have no expression, it is not certain that all desired non-expressions must depend on expression, for example, the five aggregates, etc., when attaining the result, even if there is no expression, the Pratimoksha vows arise, similarly, some unwholesome non-expressions may also arise without expression, therefore your reason is uncertain. Furthermore, if one kills by cursing with speech, or lies by signaling with the body, then the non-expression included by the object is only of body and speech respectively, because they are respectively the actions of body and speech. The teacher, the King's Son, said so. Divisive speech is speech uttered with a disturbed mind in order to divide others and make them unfriendly, that is, the meaning of the words is clear and easy to understand and without error, and this should also be understood here. If one speaks the truth, it is only divisive speech; if one speaks falsely, it is both divisive speech and lying.
Tibetan
ན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཚིག་རྩུབ་པོ་ནི་མི་སྙན་པ་བརྗོད་པའི་ངག་སྟེ་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ལ་སྨྲས་ཤིང་དེས་ཀྱང་དོན་མངོན་པར་གོ་ལ་གང་ལ་སྨྲ་བར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་མ་ནོར་བར་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚིག་རྩུབ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །སེམས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྫུན་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཀུན་ནི་ངག་ཀྱལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྫུན་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གའང་ཀྱལ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཆེ་བས་ལོགས་སུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་གི་ཡིན་ནོ། །སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་གཞན་དག་ནི་ངག་གི་ལས་རྫུན་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་གངཡིན་པ་དེ་ནི་ངག་ཀྱལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། །དཔེར་ན་དགེ་སློང་ལོག་འཚོ་ཅན་ཁ་གསག་སྨྲ་བ་དང་། ཆགས་པས་གླུ་ལེན་པ་དང་ཟློས་གར་མཁན་དག་གཞན་མགུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ངག་ཀྱལ་གྱི་ཚིག་འདོན་པ་བཞིན་དང་། ཕྱི་རོལ་པའི་ལྟ་བ་ལ་ཞེན་ནས་དེའི་བསྟན་བཅོས་ངན་པ་ལ་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་རྫུན་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། འདུ་འཛིའི་གཏམ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། ། འོ་ན་ནི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བ་ནའང་ངག་ཀྱལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། གླུ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེའི་ཚེ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་ངེས་བར་འབྱུང་བ་དང་ལྡན་པའི་གླུ་ལེན་གྱི་སྨྲེ་སྔགས་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེའི་ཚེ་ནའང་གླུ་དང་བག་མ་གཏོང་ལེན་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་མངོན་པར་བརྗོད་པ་ཡོད་པས་དག་ཀྱལ་ཡོད་ཀྱང་དེ་དག་(ལ་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་མེད་པས།) ལས་ཀྱི་ལམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་དག་ནི་ངག་གི་ལས་བཞིའོ། ། བརྣབ་སེམས་ནི་ཕ་རོལ་པའི་དེ་བདག་གི་ཡིན་པར་གྱུར་ཀྱང་ཅི་མ་རུང་སྙམ་ནས་མཐུ་འམ་མ་འཇབ་བུའམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རུང་སྟེ་ལོག་པ་མི་རིགས་པས་བདག་གིར་བྱེད་འདོད་བས་གཞན་གྱི་ནོར་ལ་ཆགས་པའོ། །སློབ་དཔོན་གཞན་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྲེད་པ་ཐམས་ཅད་བརྣབ་སེམས་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་མདོ་ལས་སྒྲིབ་པ་ལྔ་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་སྒྲིབ་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་འཇིག་རྟེན་ན་བརྣབ་སེམས་སྤངས་ཏེ་བརྣབ་སེམས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ལན་མང་དུ་གནས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་ན་གནོད་སེམས་དང་། །
Chinese
由烦恼激发的粗恶语，是指说不悦耳的话语，也就是对他人说了，对方也能明白其含义，并且毫无错误地说出了想要表达的内容，这才是粗恶语。将心识由烦恼所激发的妄语等一切言语，都归为绮语。因此，虽然妄语等三种都属于绮语，但由于其罪过更大，所以单独划分出来，这是某些论师的观点。而以前的其他论师则说，除了妄语等三种口业之外，其他的任何由烦恼产生的言语都是绮语。例如，邪命的僧人说谄媚之语，贪欲者唱歌，艺人为了取悦他人而说绮语，外道执着于自己的观点而念诵恶劣的论典，以及除了妄语等三种之外的哀号，还有喧闹的谈话等等，一切由烦恼之心激发的言语都是绮语。 那么，转轮王出现在世间时，也会有绮语，因为他们会唱歌。如果那样，那么那时他们就不是舍弃了十不善业了吗？如果这样问，那么那时他们不是伴随着厌离轮回之心的歌唱和哀号。有些人说，即使在那时，也有歌唱和嫁娶等言语的表达，虽然有绮语，但那些（因为没有非梵行），所以不是业道。这些就是四种口业。 贪心是指，希望他人的财物变成自己的，无论通过武力、欺骗或其他手段，总之，以不正当的方式想要占为己有，这就是对他人财物的贪执。另一位论师说，一切在欲望中享乐的贪爱都是贪心。在《律藏》中，当讲述五盖时，以对欲望的贪求作为障碍，因此，他（佛陀）说，在世间舍弃贪心，以远离贪欲之心多次安住，并且在世间远离害人之心。
English
Harsh speech, instigated by afflictions, refers to speech that expresses unpleasantness. That is, it is spoken to others, and they understand the meaning clearly. Furthermore, it is spoken without error about what one intends to say; this is harsh speech. All speech, such as lies, that is instigated by an afflicted mind is mere idle talk. Therefore, although all three, such as lies, are idle talk, they are separated out because their faults are greater; this is the view of some teachers. Other former teachers say that any afflicted speech other than the three actions of speech, such as lies, is idle talk. For example, a mendicant with wrong livelihood speaks flattering words, a lustful person sings, and entertainers utter idle words in order to please others. Also, clinging to the views of outsiders and reciting their evil treatises, as well as lamentations other than the three, such as lies, and noisy talk, etc., all speech instigated by an afflicted mind is idle talk. Then, when a wheel-turning king appears in the world, there will also be idle talk, because they sing. If so, then at that time they would not have abandoned the ten non-virtues? If asked this, then at that time they are not accompanied by songs and lamentations that are accompanied by a mind that is certain to arise from samsara. Some say that even at that time, there are expressions of songs and marriage ceremonies, etc., so although there is idle talk, those (because there is no non-brahmacharya) are not paths of action. These are the four actions of speech. Covetousness is the desire to possess the wealth of others, wishing that it would become one's own, whether through force, deception, or other means; in short, wanting to take it as one's own in an improper way, this is attachment to the wealth of others. Another teacher says that all craving that indulges in desire is covetousness. In the Vinaya Pitaka, when explaining the five obscurations, he (the Buddha) made the desire for desire the object of obscuration, therefore, he said that in the world, abandoning covetousness, one abides many times with a mind free from covetousness, and in the world, one is free from harmful thoughts.