Tibetan
བོ་ནི་ཀུན་སློང་གིས་དགེ་བའོ། །(འདི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཡིན་པར་འདོད་པས།) མྱོང་འགྱུར་ནི་སྐྱེས་ནས་མྱོང་འགྱུར་དང་། ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དང་། མྱོང་བར་མ་ངེས་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་གྱི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱོང་འགྱུར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་རྣམ་སྨིན་སྲིད་རྩེའི་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ལ། འདོད་གཟུགས་སུ་སྐྱེས་པ་དག་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་དེར་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྐྱེས་ནས་མྱོང་འགྱུར་ནི་འདོད་པའི་འཕགས་པ་དག་དེ་ཐོབ་ནས་མ་ཉམས་པར་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་བའོ། །ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་འགྱུར་ནི་འདོད་པར་ཐོབ་པ་ཉམས་པ་དག་གཟུགས་ཁམས་སུ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་བའོ། །མྱོང་བར་མ་ངེས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་འདོད་གཟུགས་སུ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །གང་ཟག་ནི་འཕགས་པའི་ཡིན་གྱི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཡང་སྲིད་མེད་པས་གནོད་འགྱུར་ཏེ། །གཡང་ས་དག་གིས་བྱིས་པ་བཞིན། །ཞེས་འབྱུང་བས་(སྲིད་རྩེ་ཐོབ་པའི་བྱིས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་བཀག་ན།) བདག་ཆད་དུ་དྭོགས་པས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་དང་དགྲ་བཅོམ་དག་ནི་འགོག་པ་འདི་ལ་མོས་པའི་ཕྱིར་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་འདུན་བཟང་གིས་ཀྱང་སྲིད་རྩེའི་མཐོང་སྤང་མ་སྤངས་པར་དེར་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་བསྐྱེད་མི་ནུས་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ནི་དེ་སྤངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེས་ན་འཕགས་པའང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་མི་ནུས་ཏེ། འདི་ནི་སྲིད་རྩེའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ན་འཕགས་པ་ཆགས་བཅས་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་ཁ་ཅིག་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྲིད་རྩེའི་སེམས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སའི་དངོས་གཞི་ལས་ཀྱང་། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་ཆོས་གཉིས་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ནི་འདིར་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ནི་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ལས་གཅིག་མེད་ན་སྙོམས་པར་འཇུག་ཏུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཚོགས་ན་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེས
Chinese
其根本是动机所生的善。（因为认为这是有漏善。）感受果报分为，生后感受果报和，于其他次数感受果报两种，以及感受不确定三种。但见法中无感受果报，因为此之异熟是，有顶之名四蕴，且生于欲界色界者，不可能于彼生时生于彼处。 其中，生后感受果报是，欲界之圣者获得彼后，不退转而往有顶。于其他次数感受果报是，于欲界获得后退转者，于色界现证后往有顶。感受不确定是，彼二者皆于欲界色界中获得阿罗汉果。补特伽罗是圣者，而非凡夫，经中说：因无有来世而受害，如悬崖令孩童惧怕。因此（获得有顶的孩童，若遮止其心续中的我执），因疑为断灭而恐惧，且应以圣道之力生起，且因能于见法中入灭，不还者和阿罗汉等对此灭定生信，而凡夫则非如此。因此，导师善护也说，未舍有顶之见所断，不能于彼生起灭定，因为凡夫未舍彼故。因此，并非一切圣者皆能入此定，此定若依有顶之心而入，则是有染之圣者，以及一些不还者，和以智慧解脱之阿罗汉等，因未获得有顶之心故。因此，《事处地》中也说，于灭定中珍重两种法，即止和观。其中，止是此处次第安住之八定，观是圣者之智慧，若缺一则不能入定，故二者具足则珍重之。 因此，
English
The root of it is the merit arising from motivation. (Because it is considered a contaminated merit.) Experiencing the result is divided into two types: experiencing the result after birth and experiencing the result in other instances, as well as three types of uncertain experiences. However, there is no experiencing of results in the visible Dharma, because its Vipāka is the four aggregates of name in the peak of existence, and those born in the desire realm and form realm cannot be born there at that birth. Among them, experiencing the result after birth is when the noble ones of the desire realm, after obtaining it, go to the peak of existence without degenerating. Experiencing the result in other instances is when those who have obtained it in the desire realm and degenerated, manifest it in the form realm and go to the peak of existence. Experiencing the uncertain result is when both of them attain Arhatship in the desire realm and form realm. The individual is a noble one, not an ordinary person, as it is said in the sutra: "Because there is no future life, it is harmful, like a cliff that frightens children." Therefore (if a child who has attained the peak of existence is prevented from clinging to self in his mind stream), he is afraid of being suspected of annihilation, and it should be generated by the power of the noble path, and because he can enter Nirvana in the visible Dharma, the non-returner and the Arhat, etc., have faith in this cessation, while ordinary people are not like that. Therefore, the teacher Bhadanta also said that without abandoning what is to be abandoned by seeing in the peak of existence, one cannot generate the absorption of cessation there, because ordinary people have not abandoned it. Therefore, not all noble ones can enter this samadhi, because if this samadhi is entered based on the mind of the peak of existence, then it is a noble one with attachment, as well as some non-returners, and Arhats who are liberated by wisdom, because they have not attained the mind of the peak of existence. Therefore, in the Matter-Ground it is also said that two dharmas are cherished in the absorption of cessation, namely Śamatha and Vipaśyanā. Among them, Śamatha is the eight absorptions of gradual abiding here, and Vipaśyanā is the wisdom of the noble ones, because if one of the two is missing, one cannot enter samadhi, so if both are complete, they will be cherished. Therefore,
Tibetan
་ན་ཕྱིར་མི་འོང་སྲིད་རྩེའི་སེམས་ཐོབ་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཞི་བའི་འགོག་པ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་དང་། རང་རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དྲུག་པ་ཡན་ཆད་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ནུས་སོ། །འཕགས་པའི་ཡང་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བས་འཐོབ་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་(ཡོངས་སུ་ཉམས་ནས་སྐྱེད་ན་ཡང་སྔོན་མེད་པ་ཁོ་ན་དུས་གཅིག་འཐོབ་སྟེ།) སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ན་འཐོབ་ཀྱི་འདས་མ་འོངས་ནི་མི་འཐོབ་བོ། ། འོ་ན་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་འཐོབ་བམ་ཞེ་ན། (དེ་ནི་ཉན་རང་ནི་ཚུལ་ལོ་དམིགས་བསལ་ནི། ཐུབ་པའི་ནི་ཟད་པ་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པ་ན་དེ་དང་དུས་མཉམ་དུ་བརྙེས་པས་ན་སྲིད་རྩེ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དུས་ནི་འཇུག་སེམས་ཀྱི་འཕེན་པ་ལྟར་ཏེ། འགོག་སྙོམས་ལ་ཞུགས་དུས་སུ་འཆི་བ་མེད་ཀྱང་ལངས་མ་ཐག་འཆི་བས། འདོད་པར་ཁམ་ཟས་ཀྱི་ནུས་པ་གཏུགས་པར་འགྱུར་བས་ཞག་བདུན་ལས་ལྷག་པར་མི་འཇུག་ལ། གོང་མར་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་རོ། །)བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་འཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱིས་སྦྱོར་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་རྩོལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གྲུབ་པར་བསྟོད་པ་ལས། དགེ་བ་མཐར་ཕྱིན་ཁྱོད་ལ་ནི། །སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་ཅུང་ཟད་མེད། །ཁྱོད་ནི་གང་དུ་བཞེད་ངེས་པ། །བཞེད་པ་ཙམ་ལ་རག་ལས་ལགས། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །གལ་ཏེ་ཐུབ་པས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་མངོན་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་གྲོལ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འགོག་པ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པར་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་ལས་མི་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཁ་ཆེའི་ནུབ་ཕྱོགས་ན་འཁོད་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ན་རེ་ཐུབ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་མཐོང་ལམ་བསྐྱེད་ཅིང་། དེའི་རྗེས་ལ་སྲིད་རྩེའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་བསྐྱེད་ལ། དེ་ལས་ལངས་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྲིད་རྩེའི་སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྤངས་ཏེ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཡིན་ཏེ། གནས་བརྟན་ཉེ་བསྲུངས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་ཚིག་གི་བསྟན་བཅོས་ལ
Chinese
不再返回，获得有顶天之心，以及从二者之中解脱的阿罗汉，能够以身亲证寂灭之灭尽，因此他们，以及自生佛和六地以上的菩萨和诸佛能够入于此定。通过生起圣者殊胜之心的力量而获得，仅仅是脱离贪欲是不行的。因此，（即使完全退失后再生起，也只能同时获得前所未有的境界。）如同别解脱戒一样，只能获得现在的，而不能获得过去和未来的。 那么，是通过所有圣者的加行而获得吗？（那是声闻缘觉的规律，特殊的是，佛陀在获得尽智时，与之同时证得，因此必须通过脱离有顶天的贪欲来获得。时间就像入定之心的牵引一样。虽然入灭尽定时不会死亡，但一起身就会死亡。因为贪欲会触及食物的能量，所以不能入定超过七天。对于更高层次的，则如其所愿。）必须通过菩提来获得，而不是通过加行，因为对于一切功德来说，都是不需勤作的。如在《赞叹成就一切智智》中所说：“善德至圆满，于汝无丝毫，勤作所生者。汝于何处定，唯依汝意乐。”就像这样。如果佛陀在现证尽智和不生智之时，才获得灭尽定，如果不是现证，那么就会变成不是从二者之中解脱，因为没有现证灭尽，就不能从入定的障碍中解脱。对此，居住在克什米尔西方的分别说部的人说，佛陀在菩提树下依靠第四禅之心生起见道，之后依靠有顶天之心生起灭尽定，从灭尽定起身之后，依靠第四禅之心断除有顶天的修断，因此现证了尽智和不生智，所以是从二者之中解脱。 在长老近护的宗派的词句论著中
English
Those who do not return, having attained the mind of the peak of existence, and the Arhats who are liberated from both, are able to directly realize the cessation of peace in the present life, and therefore they, as well as Pratyekabuddhas and Bodhisattvas from the sixth bhumi onwards, and the Buddhas, are able to enter into this samadhi. It is attained through the practice of generating the power of the noble mind, and not merely by being free from desire. Therefore, (even if it is completely lost and then generated, only the unprecedented state is attained at once.) Like the Pratimoksha vows, only the present is attained, and not the past or the future. Then, is it attained through the practice of all the noble ones? (That is the rule for Hearers and Solitary Realizers, but the special case is that the Buddha attains it simultaneously with the attainment of the knowledge of exhaustion, so it must be attained by being free from desire for the peak of existence. The time is like the pull of the mind entering samadhi. Although there is no death when entering the cessation samadhi, one dies immediately upon arising. Because desire touches the energy of food, one cannot enter samadhi for more than seven days. For higher levels, it is as one wishes.) It must be attained through Bodhi, and not through practice, because there is no effort for all qualities. As it is said in the "Praise of Accomplishing All-Knowing Wisdom": "Perfect virtue, in you, there is not the slightest thing born from effort. Wherever you are certain, it depends only on your intention." Like that. If the Buddha attains the cessation samadhi at the time of directly realizing the knowledge of exhaustion and non-arising, if it is not directly realized, then it will become not liberated from both, because without directly realizing cessation, one cannot be liberated from the obscurations of samadhi. On this, the Vaibhashikas residing in the west of Kashmir say that the Buddha generated the path of seeing under the Bodhi tree based on the mind of the fourth dhyana, and then generated the cessation samadhi based on the mind of the peak of existence, and after arising from that, relied on the mind of the fourth dhyana to abandon the objects of abandonment of the peak of existence, and therefore directly realized the knowledge of exhaustion and non-arising, so he is liberated from both. In the word-treatise of the tradition of the Elder Upagupta