Tibetan
ད་ནི་གཞུང་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་མཛེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དེ། ལུགས་གསུམ་པོ་འདི་དག་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་ངག་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། ངག་འདི་ལོག་རྟོག་སེལ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དེ། རིགས་པ་མེད་པའི་ཚིག་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ཡང་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་ངག་མི་དགོས་སོ། །གཞུང་མཛེས་པར་ཡང་མཆོད་བརྗོད་དང་བཤད་པར་དམ་བཅས་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་དགོས་པ་མེད་ལ། དེ་དག་གིས་མཛེས་པར་མི་བྱེད་ན་དེས་ཀྱང་མཛེས་པར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་གཅིག་ལ་འབྲས་བུ་དུ་མའང་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། འདི་ལ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་ལྡན་པས་བསྟན་བཅོས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤས་ཆེར་འཛིན་པ་ནི་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངག་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཆོད་བརྗོད་དང་བཤད་པར་དམ་བཅས་མཛེས་པར་བྱས་ཀྱང་དགོས་པ་སྟོན་པའི་ངག་གིས་ཀྱང་མཛེས་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་གཅིག་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་དུ་མ་སྐྱེ་བར་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་ནི། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུས་ལ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཉིས་ལས་གང་ལ་ཡོད་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། ངེས་ཚིག་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འགྲུབ་པའི་ཚད་ནི་ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པའི་མིང་དང་། དེ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་དང་། དེ་འདུས་པ་ལས་ངག་དང་། དེ་འདུས་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། དེ་འདུས་པ་ལས་བསྟན་བཅོས་འགྲུབ་བོ་ཞེས་བཙུན་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་བརྟུལ་ཞུགས་འཆད་དོ། ། དེ་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ངོ་བོ་ནི་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་འདིའི་བརྗོད་བྱ་དང་། དེ་དག་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་དགོས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་བསྟན་བཅོས་འདི་རྗོད་བྱེད་དུ་འབྲེལ་བ་ནི་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་དགོས་པ་ལ་རག་ལས་པ་དང་། དགོས་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་རག་ལས་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ངག་ཙམ་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་བཞི་དང་། དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་བཞི་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཤེས་པར་སླ་བས་འདིར་མ་བྲིས་སོ། ། གཉིས་པ་གྲངས་ངེས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཁོ་ན་བསྟན་ཞེ་ན། འདིར་དགོས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་ནི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དམ། ཡོད་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་དམ། ནུས་ཀྱང་འདོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དམ། འདོད་བྱ་ཡིན་ཀྱང་མ་འབྲེལ་ལམ་སྙམ་པའི་དྭོགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་བྱ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཁོ་ན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །སློབ་དཔོན་དུལ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྗོད་བྱ་མེད་པ་ཉིད་དམ། དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དམ། ཉིང་དགོས་གྱ་ནོམ་པ་མེད་པ་ཉིད་དམ། དེ་དག་ཐབས་འདི་དང་མ་འབྲེལ་ལམ་སྙམ་པའི་དྭོགས་པ་བཀག་ནས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་བཞི་ཁོ་ན་བསྟན་ཏོ་ཞེས་འཆད་དེ། གང་ལྟར་ཡང་འགལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་ངག་གིས་དྭོགས་པ་དེ་དག་སེལ་ན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པས་ཀྱང་རྟག་འཛིན་གྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟགས་དང་དཔེ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པས་རྟག་འཛིན་མི་སེལ་ན་དགོས་པ་སྟོན་པའི་ངག་གིས་ཀྱང་མི་སེལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པས་རྟག་འཛིན་གྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་བར་ནི་འདོད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་མ་རྟོགས་པ་བསལ་ནས་ཡང་དག་པའི་ཚད་མའི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ། ། གསུམ་པ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དཔྱད་པ་ནི། འོ་ན་བརྗོད་བྱ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དགོས་པ་དང་དགོས་པའི་དགོས་པ་དང་འབྲེལ་བ་རྣམས་ནི་བརྗོད་བྱ་དང་གཅིག་ཡིན་ཏེ། འདིའི་བརྗོད་བྱ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པ་དང་དགོས་པའི་དགོས་པ་ནི་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་བ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པར་འདོད་པ་ལྟར་ན་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་མེད་ལ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་འདོད་ན་ནི་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོའི་རྣམ་རྟོག་གིས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལས་གྲོལ་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་
Chinese
现在，为了使著作的安排显得优美而进行解说。要知道，这三种方式所显示的必要等一切言论，实际上都是不矛盾的。 第三，驳斥争论：这种说法不适合消除邪见，因为它只是没有道理的言辞。疑惑也是自然产生的，因此不需要为了它而设立言论。至于使著作优美，因为已经承诺了礼敬和讲述，所以没有必要这样做。如果那些不能使其优美，那么它也不会使其优美，因为没有区别。如果一个言论怎么能有多个结果呢？因为这具有必要等四种意义，所以确立应该创作论著是合理的。认为必要等存在是更重要的，因为它们不是自然产生的，而是依赖于言论的。即使礼敬和讲述的承诺已经做得优美，也需要用显示必要的言论来使其优美。而且，从一个原因也能产生多个结果，就像在灯等事物中看到的那样。 第二，总结的意义是：论著的结构显示了具有必要等四种意义。其中，论著的体性将在两者中的哪一个中存在进行阐述，而定义已经讲述完毕。 成就的量是：从多个字母的集合中，仅仅显示事物本质的名词；从这些集合中，显示事物差别的词语；从这些集合中，言论；从这些集合中，详细的解释；从这些集合中，论著得以成就。这是尊者观世音寂护的阐述。 其中存在的必要关联有三种：第一，体性是，有漏无漏的诸法是此处的所说之境；对它们的彻底辨别的智慧是必要；平息痛苦及其原因，获得寂灭涅槃是必要的必要；诸法是所说之境，而此论著是能说之境，这种关联就是关联。 或者，西藏的学者们说，必要的必要依赖于必要，必要依赖于论著，这就是关联。同样，仅仅对于言论所具有的必要
English
Now, it is explained in order to beautify the arrangement of the treatise. It should be understood that all the statements showing the necessity, etc., of these three methods are indeed not contradictory. Third, refuting the argument: This statement is not suitable for eliminating wrong views, because it is merely a word without reason. Doubt also arises naturally, so there is no need for a statement for its sake. As for beautifying the treatise, since the promise of homage and explanation has been made, there is no need for that. If those do not beautify it, then it will not beautify it either, because there is no difference. How can one statement have multiple results? Since this has four meanings, such as necessity, it is reasonable to establish that a treatise should be composed. It is more important to assume that necessity, etc., exist, because they do not arise naturally but depend on the statement. Even if the promise of homage and explanation has been made beautifully, it is also necessary to beautify it with statements that show necessity. Moreover, multiple results can arise from one cause, as seen in things like lamps. Second, the meaning of the summary is: The structure of the treatise shows that it has four meanings, such as necessity. Among these two, the nature of the treatise, in which it exists, will be explained, and the definition has already been explained. The measure of accomplishment is: From the collection of many letters, a noun that merely shows the essence of the object; from that collection, a word that shows the difference of the object; from that collection, a statement; from that collection, a detailed explanation; from that collection, the treatise is accomplished. This is the explanation of the venerable Avalokiteśvara Śāntarakṣita. Among the necessity and relationship that exist there are three: First, the nature is that defiled and undefiled dharmas are the objects to be expressed here; the wisdom of thoroughly distinguishing them is the necessity; attaining the cessation of suffering and its causes, obtaining peaceful nirvana is the necessity of necessity; dharmas are the objects to be expressed, and this treatise is the expressing subject, this relationship is the relationship. Alternatively, Tibetan scholars say that the necessity of necessity depends on necessity, and necessity depends on the treatise, which is the relationship. Similarly, the necessity that exists only for the statement
Chinese
还有四种关联，以及存在于关联语中的四种必要关联，也应当了解。因为这些容易理解，所以在此不写了。 第二，确定数量：为什么在论著的入门部分只阐述必要等四种方式呢？这是因为，考虑到必要，所以在此只阐述了四种方式。也就是说，法称论师认为，这部论著要么是没有必要，要么是即使有必要也无法实现，要么是即使能实现也不是所期望的，要么是即使是所期望的也没有关联，为了消除这些疑惑，所以只阐述了所说等四种。而寂护论师等人则认为，为了消除这部论著要么是没有所说，要么是没有必要，要么是没有殊胜的利益，要么是这些与此方法无关等疑惑，从而确立入门，所以只阐述了四种。无论如何，都应当理解为没有矛盾。 如果说，通过阐述必要等的语言就能消除这些疑惑，那么说“声音是无常”也能消除常执的邪分别念了。如果那样，那么因和比喻就变得没有意义了。如果说“声音是无常”不能消除常执，那么阐述必要的语言也不能消除，因为没有区别。如果说“声音是无常”能消除常执的邪分别念，但是，像所作等因和比喻等是为了消除怀疑和不理解，从而产生正确的量识，所以没有矛盾。 第三，分析一和异：那么，所说等那些是一还是异呢？必要和必要的必要以及关联等与所说是相同的，因为此处的所说是所有法。必要和必要的必要是不同的，因为是因果关系。如果认为关联是因果关联，那么就离不开这些。如果认为关联是所说和能说的关联，那么就是由符号和术语的作者的分别念所遍计的，实际上已经脱离了一和异，如陈那论师的观点。
English
There are also four connections, and the four necessary connections that exist in the language of connection should also be understood. Since these are easy to understand, they are not written here. Second, determining the number: Why are only four aspects, such as necessity, taught as parts of entering a treatise? This is because, considering the necessity, only four aspects are taught here. That is, Master Dharmakirti thought that this treatise either has no necessity, or even if it does, it cannot be achieved, or even if it can be achieved, it is not desirable, or even if it is desirable, it is not related. In order to dispel these doubts, only four aspects, such as the subject matter, are taught. Master Shantarakshita and others thought that in order to dispel the doubts that this treatise either has no subject matter, or has no necessity, or has no excellent benefit, or that these are not related to this method, and thus establish entry, only four aspects are taught. In any case, it should be understood that there is no contradiction. If it is said that the words that explain necessity, etc., can dispel these doubts, then saying "sound is impermanent" can also dispel the wrong conception of permanence. If that were the case, then the sign and the example would become meaningless. If saying "sound is impermanent" does not dispel the clinging to permanence, then the words that explain necessity will also not dispel it, because there is no difference. If it is said that saying "sound is impermanent" dispels the wrong conception of clinging to permanence, but the sign of being made, etc., and the example, etc., are for dispelling doubt and misunderstanding, and thus generating correct valid cognition, then there is no contradiction. Third, analyzing one and different: Then, how are those, such as the subject matter, one and different? Necessity, the necessity of necessity, and connection are the same as the subject matter, because the subject matter here is all dharmas. Necessity and the necessity of necessity are different, because they are cause and effect. If the connection is considered to be a cause-and-effect connection, then it cannot be separated from these. If the connection is considered to be the connection between the subject matter and the expression, then it is completely conceived by the conceptual thought of the author of the symbol and term, and in reality, it is free from one and different, like the view of Master Dignāga.