Tibetan
ད་པའི་ཁམས་ན་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ལ་ཉེ་བར་སེམས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ནི་འདོད་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་མ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(དེས་ན་ཡིད་ཁོ་ནའི་འཁོར་དུ་འབྱུང་བ་ལ་འདི་ངོ་བོ་ཟག་བཅས་ཡིན་ལ།) འཁོར་དང་བཅས་ན་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སྒོམ་བྱུང་ནི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མ་གཉིས་ནི་སེམས་རྗེས་འབྲང་ཞེས་འབྱུང་བས་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གཟུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྒོམ་བྱུང་ནི་ཕུང་པོ་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གཟུགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(ཤེས་རབ་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱིས་ནི་བསྟན་བཅོས་ཉན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཤེས་རབ་སྐྱེས་ཐོབ་ལས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ལ་སྒོམ་བྱུང་ཡང་ཟག་བཅས་ལས་ཟག་མེད་འབྱུང་བས་འདི་དག་གི་གོ་རིམ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་སོ། །) འདི་དག་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཚད་མར་བྱས་ནས་དཔྱད་པ་ཡིན་གྱི་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་ནི་འཁོར་དང་བཅས་ན་ཕུང་པོ་བཞི་པ་ཁོ་ནར་འདོད་དེ། ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་གཟུགས་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ལ་ནི་(ཁ་ཅིག་ན་རེ།) གཙོ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བཞག་པ་མེད་དེ། (མཚུངས་ལྡན་མ་ཡིན་པས་སྐྱེ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་ཁ་ཆེ་བ་)འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ་མཚུངས་ལྡན་མ་ཡིན་ཡང་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ།) གང་དག་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ལྟར་ན་ནི་འཁོར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་ཏེ་ཕུང་པོ་གཉིས་པར་འདོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བསྟན་བཅོས་ལའང་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ནི་(ཡན་ལག་ཡིན་པས།) འཁོར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །(གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ནི།) ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་འབྲས་བུའི་ཆོས་མངོན་པ་དང་། སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ་བཞི། རྒྱུའི་ཆོས་མངོན་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ནི་གཞུང་གི་ཆོས་མངོན་པ་(དང་གསུམ་དུ་འགྱུར་)
Chinese
并且说，在现在的界中，并非没有接近真实之法的意念。由于没有完全调伏，所以没有平等安住，这是指欲界的意和意所生。虽然在那里有心一境性，但因为意和意所生没有被完全调伏所掌握。因此说。（因此，在唯独意的范围中产生，这个自性是有漏的。）如果连同眷属，那么在色界中行持的修所成慧是随行的第五蕴。因为最后两个是心随行，所以静虑的等持是随行的色。无色界的修所成慧是第四蕴，因为没有随行的无色。（由生得慧通过听闻论典的方式随行于意义，因此从生得慧依次产生闻、思、修三种智慧，并且修所成慧也从有漏产生无漏，因此这些的顺序也如此确定。） 这些也是以分别说者的宗义作为衡量标准来进行分析的，经部师和瑜伽行者则认为连同眷属只有第四蕴，因为他们不承认有漏无漏的智慧有随行的色。对于论典，（有些人说，）没有主眷的安立，（因为不相应，虽然有生等，但克什米尔人认为）只是蕴的集合而已。（如是说。有些人说，虽然不相应，但名、词、字母的集合是主要的，而它们的体性生等是眷属。经部师。）如果有人认为论典是声音本身的体性，那么眷属生等是与行蕴结合的色，认为是第二蕴。 有些人说，对于论典来说，进入智慧是主要的，而法蕴等六个（因为是支分）是眷属。（分为三种：）无漏的智慧是果的法现观，生得的智慧等四种是因的法现观，论典是论的法现观（分为三种）。
English
And it is said that in the present realm, there is no lack of mindfulness close to the true Dharma. Because there is no complete taming, there is no equal abiding, which refers to the mind and mind-born phenomena of the desire realm. Although there is one-pointedness of mind there, it is because the mind and mind-born phenomena are not grasped by complete taming. Therefore, it is said. (Therefore, arising in the realm of mind alone, this nature is contaminated.) If together with retinue, then the meditation-born wisdom practiced in the form realm is the following fifth aggregate. Because the last two are mind-following, the samadhi of dhyana is the following form. The meditation-born wisdom of the formless realm is the fourth aggregate, because there is no following form. (Innate wisdom follows the meaning through listening to treatises, so from innate wisdom, the three wisdoms of hearing, thinking, and meditation arise sequentially, and meditation-born wisdom also arises from the contaminated to the uncontaminated, so the order of these is also determined in this way.) These are also analyzed by taking the tenets of the Vaibhashikas as the standard, but the Sutrantikas and Yogacharas consider only the fourth aggregate together with the retinue, because they do not accept that contaminated and uncontaminated wisdom has a following form. Regarding treatises, (some say,) there is no establishment of main and retinue, (because it is non-associated, although there are arising, etc., but the Kashmiris think) it is only an aggregate of formations. (So they say. Some say that although it is non-associated, the collection of names, words, and letters is the main thing, and their nature, such as arising, is the retinue. Sutrantikas.) If some consider the treatise to be the nature of sound itself, then the retinue, such as arising, is form combined with the aggregate of formations, and they consider it to be the second aggregate. Some say that for treatises, entering into wisdom is the main thing, and the six aggregates of Dharma, etc. (because they are limbs) are the retinue. (Divided into three:) Uncontaminated wisdom is the Dharma Abhidharma of the result, and the four types of innate wisdom, etc., are the Dharma Abhidharma of the cause, and the treatise is the Dharma Abhidharma of the text (divided into three).
Tibetan
སྟེ། དང་པོ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་། ཕྱི་མ་དག་ནི་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པ་དང་། བརྗོད་བྱའི་མིང་གིས་རྗོད་བྱེད་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དེ་དང་ལྡན་པས། །གཞུང་ལམ་དག་ལ་དེའི་སྒྲ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །(བཞི་པ་ནི།) ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་མངོན་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དྷརྨྨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྷར་ཞེས་པ་འཛིན་པས་ན་ཆོས་དང་། ཨ་བྷི་མུ་ཁ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་དང་། ཨ་བྷི་ཀྵ་ན་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་ཡང་ནས་ཡང་དང་། ཨ་བྷི་བྷུ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དང་། ཨ་བྷི་ས་མ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་རྟོགས་པས་ན་མངོན་པ་སྟེ། རིམ་པ་ལྟར་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེན་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དང་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་དང་། ཆོས་རེ་རེ་ལའང་གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་། བསྟན་ཡོད་བསྟན་མེད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་མངོན་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་དང་། བརྩད་པ་དང་རྩོད་པའི་གཞི་ལ་སོགས་པས་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་མངོན་པར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་དང་། མདོའི་དོན་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། མངོན་དུའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཡང་དང་། །ཟིལ་གནོན་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་པའི་ཆོས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མཛོད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་འདིར་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་དོན་དེ་དག་དོན་དུ་ཡང་དག་པར་ཏེ་གཅེས་གཅེས་རྣམས་ཆུད་པའི་ཕྱིར་མངོན་པའི་མཛོད་དེ་རལ་གྲི་གང་དུ་གཞུག་པ་དེ་ནི་རལ་གྲིའི་ཤུབས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་བསྟན་བཅོས་འདིའི་འབྱུང་བའི་གནས་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་མངོན་པའི་མཛོད་ཅེས་བྱ་སྟེ་མངོན་པའི་མཛོད་ནས་ཕྱུང་བའི་ནོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་རལ་གྲི་གང་ནས་འབྱིན་པ་དེ་ནི་དེའི་ཤུབས་ཡིན་པའམ། མཛོད་ནས་ཕྱུང་བའི་ནོར་ལའང་འདི་བདག་གི་མཛོད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། ། ད་ནི་དགོས་པ་དང་དང་པོའི་སྟོན་པ་འཆད་པ་ནི་འགྲེལ་པ་ལས། ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་མངོན་པ་བསྟན། འདི་དང་པོ་ཉིད་དུ་སུས་བསྟན་ན། འདི་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཆོས་མངོན་པའི་མཛོད་འཆད་པར་གུས་ཤེ་ན་ཞེས་འབྱུང
Chinese
即，第一是真实义，后面的那些是以果之名施于因，以所诠之名施于能诠，如论师陈那所说： 智慧到彼岸无二， 彼智慧即是如来， 因具彼所成之义， 故经道中有彼之声。 如是宣说。（第四是，）为何称为阿毗达磨？ 所谓dharma（梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：法）是因为dhar（梵文天城体：धर्，梵文罗马拟音：dhar，汉语字面意思：持）是执持，所以是法；所谓abhિમukha（梵文天城体：अभिमुख，梵文罗马拟音：abhimukha，汉语字面意思：现前）是现前的门；所谓abhikṣaṇa（梵文天城体：अभीक्ष्ण，梵文罗马拟音：abhikṣaṇa，汉语字面意思：再三）是现前又现前；所谓abhibhūya（梵文天城体：अभिभूय，梵文罗马拟音：abhibhūya，汉语字面意思：压伏）是现前压伏；所谓abhisamaya（梵文天城体：अभिसमय，梵文罗马拟音：abhisamaya，汉语字面意思：现观）是现前证悟，所以是阿毗达磨。依次是为了执持自相和共相，与真谛和菩提之品相符，以及显示解脱之门等，是趋向于涅槃的现前之门，并且对于每一个法，也以有色和无色，有表和无表等进行种种区分，从而再三地现前确定，以及凭借诤论和辩论之基等，现前压伏他方的论敌，并且为了现前证悟经部的意义。如是也说，《经庄严论》中说： 为现前故及再三， 压伏证故名现法。 如是宣说的缘故。为何称为俱舍？ 因为此论中，阿毗达磨七论和分别说的意义，那些意义真实地，即珍贵的都包含在内，所以是阿毗达磨的俱舍，如同刀剑放入的地方就是刀鞘一样。另一种说法是，此论的来源是阿毗达磨七论和分别说大论，所以称为法阿毗达磨俱舍，即是从阿毗达磨俱舍中取出的珍宝的缘故，例如刀剑取出的地方就是刀鞘，或者对于从俱舍中取出的珍宝也说这是我的俱舍一样。 现在解释必要和最初的导师，注释中说： 又为何宣说阿毗达磨？ 此最初由谁宣说？ 如此，论师对于解释阿毗达磨俱舍恭敬吗？如是出现。
English
That is, the first is the ultimate meaning, and the latter are the application of the name of the result to the cause, and the application of the name of the expressed to the expresser, as the teacher Dignāga said: Wisdom beyond is non-dual, That wisdom is the Thus-gone One, Because it possesses the meaning of that which is to be accomplished, Therefore, in the scriptures, there is its sound. As it is said. (The fourth is,) Why is it called Abhidharma? The so-called dharma (Sanskrit Devanagari: धर्म, Sanskrit Romanization: dharma, Chinese literal meaning: law) is because dhar (Sanskrit Devanagari: धर्, Sanskrit Romanization: dhar, Chinese literal meaning: holding) is holding, so it is dharma; the so-called abhimukha (Sanskrit Devanagari: अभिमुख, Sanskrit Romanization: abhimukha, Chinese literal meaning: facing) is the door of manifestation; the so-called abhikṣaṇa (Sanskrit Devanagari: अभीक्ष्ण, Sanskrit Romanization: abhikṣaṇa, Chinese literal meaning: repeatedly) is manifestation again and again; the so-called abhibhūya (Sanskrit Devanagari: अभिभूय, Sanskrit Romanization: abhibhūya, Chinese literal meaning: subduing) is manifestation of subduing; the so-called abhisamaya (Sanskrit Devanagari: अभिसमय, Sanskrit Romanization: abhisamaya, Chinese literal meaning: realization) is manifestation of realization, so it is Abhidharma. In order, it is for holding the self-characteristic and the common characteristic, conforming to the truths and the qualities of enlightenment, and showing the doors of liberation, etc., it is the door of manifestation that tends towards Nirvana, and for each dharma, it is also repeatedly manifested and determined by various distinctions such as form and formlessness, expressible and inexpressible, and by means of the basis of disputes and arguments, etc., the opponents of others are manifestly subdued, and for the sake of manifestly realizing the meaning of the sutras. As it is also said, in the Ornament of the Sutras, it is said: For the sake of manifestation and repeatedly, Subduing and realizing, it is called manifest dharma. For this reason, why is it called Kośa? Because in this treatise, the meaning of the seven Abhidharma treatises and the Vaisheshika, those meanings are truly, that is, the precious ones are all contained within, so it is the Kośa of Abhidharma, just as the place where the sword is placed is the scabbard. Another way of saying it is that the source of this treatise is the seven Abhidharma treatises and the great Vaisheshika, so it is called the Dharma Abhidharma Kośa, that is, the treasure taken from the Abhidharma Kośa, for example, the place where the sword is taken out is the scabbard, or for the treasure taken from the Kośa, it is said that this is my Kośa. Now, explaining the necessity and the first teacher, the commentary says: Also, why is Abhidharma taught? Who taught this in the beginning? In this way, is the teacher respectful of explaining the Abhidharma Kośa? As it appears.