Tibetan
བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྤྱིར་བཤད་པ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྤྱིར་བཤད་པ། འདི་ལྟར་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་སྟོང་དུ་ཉེ་བ་ན་རིག་པའི་གནས་མ་ལུས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་རང་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པས་ཐུབ་པའི་གསུང་རབ་མ་ལུས་པའི་མིག་གཅིག་པུར་གྱུར་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་ཞབས་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་སྟེ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། དེ་འོག་རྣམ་པར་གྲགས་པ་ནི། །ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བྲམ་ཟེ་ནི། །ཡི་གེའི་དང་པོ་བ་བསྟན་པ། །སངས་རྒྱས་བསྟན་ལ་དེ་གཙོ་བྱེད། །ཅེས་ལུང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དེས་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རྣམས་རྫོགས་པར་བསྡུས་ཏེ། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རྣམ་པར་བཤད་ནས་དེ་དག་གིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ལུགས་ལུང་དང་རིགས་པ་ལས་འོངས་པ་མ་ཡིན་པ་འགའ་ཞིག་དགག་པའི་ཚིག་གི་ཟུར་དང་བཅས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདི་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཡང་བཤད་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། བཤད་པ་དགོད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ལའང་གསུམ་ལས་མཆོད་པར་བརྗོད་ཅིང་བཤད་པར་དམ་བཅའ་བ་(ལའང་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་མཆོད་པར་བརྗོད་པ།) ནི་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། (འདི་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ།) འདི་ཡང་དོན་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་དང་། བསྡུས་པ་དང་། ཚིག་གི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས་མཆོད་པར་བརྗོད་པའི་དགོས་པ(འི་དོན་)ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱག་འཚལ་བ་ལ་ནི་གནས་སྐབས་(དང་མཐར་ཐུག་)ཀྱི་དགོས་པ་(གཉིས་ལས་དང་པོ་ལའང་)གསུམ་ཡོད་དེ། སྟོན་པའི་ཆེ་བ་ཤེས་པ་དང་། བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་དང་། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པའོ། ། མཐར་ཐུག་གི་དགོས་པ་ནི་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པས་ནི་སྟོན་པའི་ཆེ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་། ཕྱག་འཚལ་བས་བསོད་ནམས་འཕེལ་བར་བྱེད་ལ། གཉིས་ཀས་དམ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་། ཆེ་བ་ཤེས་པས་དེ་ལ་གུས་པས་དེའི་གསུང་རབ་ལ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པས་རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་དང་། བསོད་ནམས་འཕེལ་བས་རྩོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། དམ་པར་ཤེས་ནས་དེའི་བསྟན་བཅོས་ལ་ཞུགས་པས་མཐར་མྱང་འདས་ཐོབ་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས
Chinese
论著之前行文总说 论著之前行文总说 如此，自善逝逝世后近千年，有一位精通所有学问，通达自他宗派如海，成为释迦牟尼所有教言的唯一眼睛的大论师，名为世亲。即是佛陀薄伽梵在《文殊根本续》中预言的：“其后名声显扬者，南方有婆罗门，开示文字之始者，彼于佛教作主宰。”如是的大论师，完整地汇集了《入智慧》等七部阿毗达磨，以及《大毗婆沙论》的要义，详细阐述了迦湿弥罗毗婆沙宗的宗义，并造了这部论著，其中包含着对他们所分别考察的、不合乎经教和理性的某些观点的驳斥之词。 此论也必须通过进入论述、安立论述和圆满事业这三个方面来确定。首先，在（这）三个方面中，赞颂并立誓论述（也分为两个，首先是赞颂），即“何者”等。 （这）也必须通过三个方面来确定：必要、概括和词义。首先，在（这）两个方面中，赞颂的必要（之义）是，在赞颂佛陀薄伽梵的功德之前，顶礼具有三种暂时的（和究竟的）必要（在两个方面中，首先是）——了解导师的伟大、增长福德和与圣者的行为相符。 究竟的必要是获得解脱本身。或者，赞叹佛陀薄伽梵能使人领悟导师的伟大，顶礼能增长福德，两者都能与圣者相合，了解伟大之处能以恭敬心听闻他的教言等而逐渐进入，增长福德能使著述圆满完成，认识到圣洁之后进入他的论著最终能获得涅槃，因此是所有（必要）的必要。
English
General Introduction to the Treatise General Introduction to the Treatise Thus, nearly a thousand years after the passing away of the Sugata, there arose a great master named Vasubandhu, who had mastered all fields of knowledge, had reached the other shore of the ocean of his own and others' doctrines, and had become the sole eye of all the Buddha's teachings. This was the one prophesied by the Buddha Bhagavan in the Mañjuśrīmūlatantra: "Thereafter, the one renowned will be a Brahmin in the southern direction, who will teach the first of letters, and he will be the chief for the Buddha's teachings." Such a great master completely compiled the meanings of the seven Abhidharma treatises, such as the Entering into Wisdom, and the Great Commentary, and after explaining in detail the established tenets of the Kashmir Vaibhāṣikas, he composed this treatise, which includes refutations, with critical remarks, of some of the views they had analyzed that did not come from scripture and reason. This also must be ascertained through three aspects: entering into the exposition, establishing the exposition, and the complete activity. First, among the three, praising and vowing to expound (also divided into two, first is praising) is "What is it?" and so forth. This also must be ascertained through three aspects: the purpose, the summary, and the meaning of the words. First, among the two, the purpose of praising is that prostrating, which precedes the praising of the qualities of the Buddha Bhagavan, has three temporary (and ultimate) purposes (among the two, first is): knowing the greatness of the teacher, increasing merit, and conforming to the conduct of the noble ones. The ultimate purpose is to attain liberation itself. Alternatively, praising the Buddha Bhagavan enables one to realize the greatness of the teacher, prostrating increases merit, and both conform to the noble ones. Knowing the greatness leads to gradually entering through hearing his teachings with respect, increasing merit leads to the completion of the composition, and entering his treatise after recognizing its holiness ultimately leads to attaining nirvāṇa, therefore it is the purpose of all (purposes).
Tibetan
་པ་ནི་ཐར་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་པ་ལས། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་འདོད་པས་རང་གི་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཊཱི་ཀ་ལས་ཕྱག་འཚལ་བ་རྩོམ་པ་ནི་རང་གི་བསོད་ནམས་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་ཕྱག་བྱས་ནས་བྱ་བ་རྩོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཤེས་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། དེ་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གུས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡང་གུས་པར་བྱས་ཏེ་དེའི་གསུང་རབ་མཉན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གུས་པར་བྱས་ཏེ་མཉན་པ་ཡང་རིམ་གྱིས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བསྐྱེད་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དགོས་པ་ནི་དེར་ཟད་དོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཀའ་ལ་གུས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པའང་ཤུགས་ལ་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ནི་དེའི་ཚིག་དོན་ཉིད་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་བཤད་པར་དམ་བཅའ་བའི་(ལའང་གསུམ་ལས་དང་པོ།) དགོས་པ་(ལ་གཉིས་ལས་རང་དོན་)ནི་རྩོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ནི་དམ་བཅས་པའི་ཁུར་མི་འདོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གཞན་དོན་བརྩེ་བ་ཅན་རྣམས་སྲོག་ཕྱིར་ཡང་། །རང་གི་ནུས་པ་ལྷོད་པར་མི་བྱེད་དེ། །སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁུར་ལྕི་འཁུར་བ་དག། ཉམ་ངའི་ལམ་དུ་ནམ་ཡང་འདོར་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །(གཞན་དོན་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་དང་བཅས་ཏེ་བསྟན་པས་འཇུག་སྒོ་ངོ་ཤེས་པའོ། །)བསྡུས་པའི་དོན་ནི་ཚིགས་བཅད་འདིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། བཤད་པར་དམ་བཅའ་བ་གཉིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། (གསུམ་པ་)ཚིག་གི་དོན་ལ་(གཉིས་ལས་མཆོད་ཡུལ་ངོས་གཟུང་བ་ནི་གང་ཞིག་དེ་ལ་ཞེས་པ་སྟེ་དེ་ལ།) གང་ཞིག་ནི་སྤྱིའི་སྒྲ་ཡིན་ཡང་(བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་སྐབས་དང་ཤུགས་དང་ལྡན་བྲལ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲ་དང་སྦྱར་བ་བཞི་ལས་འདིར་ནི།) ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲ་སྦྱར་བས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་ཤེས་ཏེ་ཀུན་ལ་མུན་པ་གཏན་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་
Chinese
是解脱本身。注释中说：想要造论的人，为了了解自己导师的伟大自性，所以要先作赞颂的礼敬。 टीका中说：作礼敬是为了增长自己的福德。另一种说法是，为了充分展示追随圣者们的行为，圣者们的行为是供养、赞颂和礼敬所希望的神，然后才开始做事。如果要知道伟大自性有什么必要呢？是为了对其产生敬意。产生敬意也是为了恭敬地听闻他的圣言。恭敬地听闻也是为了逐渐生起从听闻、思考和禅修中产生的智慧。生起智慧也是为了舍弃烦恼，舍弃烦恼也是为了获得一切痛苦都寂灭的涅槃，目的就在于此。如果恭敬佛语，那么对依赖于佛语的论典也会自然而然地产生敬意，因为论典本身就是解释佛语的词义。 第二，发誓要讲解的（也有三个，这是第一个），必要（有两个，这是为自己）是使著作圆满完成，因为圣者们不会放弃自己承诺的重担。正如所说： 关爱他人者，纵为生命故，亦不放松己能力。圣者肩负重担，绝不于险途而舍弃。 就像这样。（为他人是为了通过说明论典的名称来认识入门。）简而言之，这一颂表明了对佛陀薄伽梵的赞颂在前的礼敬和发誓要讲解这两件事。 （第三）词义方面（有两个，一是确定礼敬的对象，即“对谁”中的“对谁”）。“谁”是泛指，但（有四种使之成为特指的原因：语境、暗示、有无联系以及与限定词结合，这里是）与限定词结合，因此知道是指佛陀薄伽梵，即彻底摧毁一切众生的黑暗等特点。
English
is liberation itself. The commentary says: Those who wish to compose a treatise, in order to know the greatness of their own teacher, therefore compose a prostration that precedes the praise of his qualities. The Tika says: Composing prostrations is for the sake of increasing one's own merit. Another way of saying it is that it is for the sake of fully demonstrating the following of the conduct of the holy ones, whose conduct is to make offerings, praises, and prostrations to the gods they desire, and then to begin their work. If it is necessary to know the nature of greatness, it is in order to generate respect for it. Generating respect is also for the sake of listening to his scriptures with reverence. Listening to it with reverence is also for the sake of gradually generating the wisdom that comes from hearing, thinking, and meditating. Generating that is also for the sake of abandoning afflictions, and that is also for the sake of attaining nirvana, which is characterized by the pacification of all suffering, and the purpose is exhausted there. If one respects the Buddha's words, then respect for the treatises that rely on them will also be achieved implicitly, since they themselves explain the meaning of those words. Secondly, the necessity of vowing to explain (there are also three, this is the first) (there are two necessities, this is for oneself) is that the composition will be completed, because the holy ones do not abandon the burden of their vows. As it is said: Those who cherish others, even for the sake of their lives, do not relax their own abilities. Holy beings who bear heavy burdens never abandon them on the path of danger. Like that. (For others, it is to recognize the entrance by showing the name of the treatise.) In short, this verse shows the prostration that precedes the praise of the Buddha Bhagavan and the vow to explain. (Third) In terms of the meaning of the words (there are two, one is to identify the object of worship, which is "to whom" in "to whom"). "Who" is a general term, but (there are four reasons for making it specific: context, implication, presence or absence of connection, and combination with a qualifier, here it is) combined with a qualifier, therefore it is known to be the Buddha Bhagavan, that is, the characteristic of completely destroying the darkness of all beings, etc.