Tibetan
་ཅན་དུ་བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེད་ཅིང་། འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་བདེན་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས་དེ་ལྟར་རྟོག་པ་འདི་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་མིན་ཞིང་ཕུང་པོ་ཡང་བདག་མིན་ལ། དེ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་ཞིག་ལོགས་སུ་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་བཙལ་ན་ཡོད་པར་མི་རྙེད་ཀྱང་། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་བདག་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འཇོག་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། མདོར་ན་བདག་ནི་ཕུང་པོའི་ཆ་ཤས་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་ཆ་ཤས་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་རང་དབང་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། བདག་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་གཞན་ཀུན་བདེན་པར་མེད་པའི་ཚུལ་ཤེས་ནས། དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་རྟོག་པ་འདི་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདི་ནི་ཚོར་བའོ་ཞེས་སོགས་ཆོས་རྣམས་ལ་མིང་གིས་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཡོངས་སུ་བརྗོད་ཅིང་ཐ་སྙད་བྱས་པ་དེ་ཀུན་ལ་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བ་ལས་ཡང་དག་འདས་པ་གཉིས་ཀའི་བདེན་ཞེན་སྤངས་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀུན་ལས་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས་འཆི་བ་མེད་པ་དང་སྐྱོན་ཀུན་སྤངས་པའི་དམ་པ་ཡོན་ཏན་གཞལ་དུ་མེད་པ་དེ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་གྱི་དོགས་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་སྤྱོོད་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་ཅིང་། དེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་སྟོང་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་འདི་ནི། ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ནི་རྒྱན་ལས། ཆེད་དུ་བྱ་དང་མཉམ་ཉིད་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཆད་དོ། །འདིར་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པ་བཞིའི་དང་པོོ་གོ་སྒྲུབ་ནི་ཚོགས་ལམ་ནས་ས་བཅུ་པའི་བར་དང་། འཇུག་སྒྲུབ་ནི་སྦྱོར་ལམ་ནས་དེའི་བར་དང་། ཚོགས་སྒྲུབ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ལ། ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ནི
Chinese
对于有我的真实概念，以及对其痛苦产生真实概念，并且为了利益众生、消除痛苦，认为我和众生是真实存在的，那么菩萨这样认为就不是在修习殊胜的般若波罗蜜多。因此，我不是五蕴，五蕴也不是我，如果用正确的理智去寻找，是否有一个与五蕴本质不同的“我”存在，却找不到。但是，应该了解未经考察和分析，仅在名言上安立“我”的方式。总之，“我”只是在五蕴的各个部分集合上假立的，并非以自性成立。同样，一切法也只是依赖于各自的部分而假立的，并非独立存在。要知道“我”是什么样的，一切众生也是那样的，要知道一切众生是什么样的，内外一切其他法也是没有真实性的。因此，对于胜义谛中无生和世俗谛中有生，都不以真实执着去分别，这才是修习殊胜的般若波罗蜜多。在世间，对于“这是色”，“这是受”等等，所有用名称来表达和命名的法，都应舍弃对生和超越生的真实执着，从而获得超越一切智慧的究竟智慧，获得无死和断除一切过患的殊胜无量功德，因此这被称为修习般若波罗蜜多。任何菩萨没有怀疑地如此修习，就是具有般若波罗蜜多，并且要知道他安住于轮回和涅槃一切法真实空性的平等性中。通过这种方式，能够现量完全了知诸法在胜义谛中无自性，这被称为修习殊胜的出离性般若波罗蜜多。这在《现观庄严论》中以“特意作和等性”等来解释。这里所说的四种修习中的第一种，悟修，是从资粮道到十地之间；入修，是从加行道到十地之间；积修也是如此；出离修是
English
Generating a true concept of self and a true concept of its suffering, and thinking that one should benefit sentient beings and eliminate suffering, if a Bodhisattva fully understands that self and sentient beings are truly existent, then such understanding is not practicing the supreme Prajnaparamita. Therefore, the self is not the five aggregates, and the five aggregates are not the self. If one searches with correct reasoning for whether there is a separate self with a different essence from them, one will not find it. However, one should understand how to nominally posit "self" without examination or analysis. In short, the self is merely imputed upon the collection of parts of the aggregates, and is not established by its own essence. Similarly, all phenomena are merely imputed in dependence upon their respective parts, and are not independently established. Knowing that all sentient beings are like the self, and knowing that all sentient beings are like that, one should know that all other internal and external phenomena are without truth. Therefore, not conceptually grasping with true clinging to both unborn in the ultimate sense and born in the conventional sense is practicing the supreme Prajnaparamita. In the world, for all phenomena that are expressed and named with names, such as "this is form," "this is feeling," etc., one should abandon the true clinging to both birth and transcendence of birth. Therefore, one will attain the ultimate wisdom that transcends all wisdom, and attain the supreme immeasurable qualities of immortality and abandonment of all faults. Therefore, this is called practicing Prajnaparamita. Any Bodhisattva who practices in this way without doubt is endowed with Prajnaparamita, and it should be known that he abides in the equality of true emptiness of all phenomena of samsara and nirvana. Through such a method, one becomes manifestly and completely aware that phenomena are without self-nature in the ultimate sense. This is called practicing the supreme Prajnaparamita of emergence. This is explained in the Ornament with "specifically doing and equality," etc. The first of the four practices explained here, the realization practice, is from the path of accumulation to the tenth ground; the entering practice is from the path of joining to that point; the accumulation practice is also like that; the emergence practice is
Tibetan
་དག་པ་ས་གསུམ་ཁོ་ནར་ཡོད་དོ། །ཆོས་བཅུ་ནི་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་གདམས་ངག་དང་། །ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་རྣམ་བཞི་དང་། །སྒྲུབ་པ་ཡི་ནི་རྟེན་གྱུར་པ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། །དམིགས་པ་དག་དང་ཆེད་དག་དང་། །གོ་ཆ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་དང་། །ཚོགས་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བཅས་རྣམས། །ཐུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་རྣམས་ལ་རྣམ་མཁྱེན་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་བཤད་པ་ནི་ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་བཅུ་པོ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་བགྲོད་པའི་ཐབས་སུ་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱིས་གཟིགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་རྒྱས་པར་བཤད་ན་ཆེས་མང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབྲིར་མ་ལང་པས་དེ་ཙམ་ཞིག་བཀོད་དོ། །འོན་ཀྱང་གཞུང་གི་གཅོད་མཚམས་ལ་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་དང་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་གཉིས་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བ་རེ་འབྱུང་ཡང་འདིར་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་བཞེད་པ་དང་མཐུན་པར་བྱས་སོ།། །།སྐབས་གཉིས་པས་ལམ་ཤེས་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་བཅུ་གཅིག་ཡོད་ཀྱང་དང་པོ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་གསུམ་ཀ་ན་འབྱུང་ཡང་། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ནི་འདིར་ཟླ་སྟོབས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་དངོས་སུ་མི་འཆད་པར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་འཐུན་དང་བཅས་པ་འཆད་ཅིང་། དེ་ཡང་གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་མི་གནས་ཚོར་ལ་མི་གནས་ཤིང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་གསུམ་གསུངས་ཞེས་བཞེད་པར་སྣང་ཡང་། སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་གིས་ཚིག་བཅད་དང་པོས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་བསྟན་པར་བཤད་པ་ལྟར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་གནས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་སེམས་པ་དང་རྣམ་ཤེས་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་གནས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་གནས་པར་བདེན་སྟོང་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཤེར་ཕྱིན་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བདེན་ཞེན་གྱིས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་བཅོམ་པའི་སྒོ་ནས་རྟེན་སྟོན་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་འདི་ནི་རྒྱན་ལས། ལྷ་རྣམས་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་འཆད་དགོས་སོ། །རྒྱས་འབྲིང་གཉིས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐོར་ལ་མདོ་ཚིག་མང་ལ། བརྒྱད་སྟོང་ན་བསྡུས་ཤིང་འདིར་ནི། རྟག་དང་མི་རྟག་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་
Chinese
仅仅存在于三个清净地。十法在《庄严经论》中说：发心与诀窍，决择支分有四种，成为修持之所依，法界之自性，以及对境与意乐，披甲行之事业，以及具足积聚定能生起，是能仁的一切种智。如是所说。对这些解释为象征一切种智之法，是以境象征有境，因为这十法是通往一切种智之方便，乃是一切种智以其所见之方式安立的缘故。这些如果广说则会变得非常多，因此因为篇幅不够而只写了这么多。然而，对于经文的断句，论师狮子贤和佛智足两者略有不同，但此处依随论师自己的观点。第二品显示象征道智之法，虽然有十一种，但首先道智之支分在广、中、略三种中都有出现。然而，论师佛智足在此以月亮之力摄略，而不直接宣说，而是宣说声闻之道智之道智，以及具有因、决择分。并且，似乎认为说了“何者不住于色，不住于受”等三颂。然而，应当按照论师狮子贤所说，以第一颂显示道智之支分，也就是，菩萨何者不以实执而住于色，同样，何者不以实执而住于受、想、行、识。如是不以实执而住，证悟实空性，即是安住于法性，这是行于殊胜般若波罗蜜多。此处说，以摧毁实执所显现之我慢之门而显示所依。如是，此需解释为《庄严经论》中“为了使诸天欢喜”等之义。在广、中两种中，关于声闻之道智之道智的段落有很多经文，在《八千颂》中则简略，而在此，以常与无常等两颂来讲述声闻之道智。
English
They exist only in the three pure lands. The ten dharmas are stated in the Ornament: Generating the mind and instructions, the four aspects of ascertainment, being the basis for accomplishment, the nature of the realm of dharma, as well as objects and intentions, the activity of donning armor, and the gatherings that necessarily arise, are the all-knowingness of the Able One. As it is said. Explaining these as dharmas symbolizing all-knowingness is like the object symbolizing the subject, because these ten dharmas are the means to proceed to all-knowingness, and are established by all-knowingness itself in the way it sees. If these were explained extensively, they would become very numerous, so because of the lack of space, only this much has been written. However, regarding the punctuation of the text, there are slight differences between the master Simhabhadra and Buddhajñānapāda, but here it has been done in accordance with the master's own view. The second chapter shows the dharmas symbolizing the path knowledge, although there are eleven, but first, the limb of the path knowledge appears in all three, extensive, intermediate, and concise. However, the master Buddhajñānapāda here condenses it by the power of the moon and does not directly explain it, but explains the path knowledge of the path knowledge of the Hearers, along with the cause and the ascertainment portion. And it seems that he said three verses, such as "Whoever does not abide in form, does not abide in feeling." However, it should be done as the master Simhabhadra said, showing the limb of the path knowledge with the first verse, that is, the Bodhisattva who does not abide in form with the clinging to truth, and similarly, whoever does not abide in feeling, perception, formation, consciousness with the clinging to truth. Thus, not abiding with the clinging to truth, realizing the emptiness of truth, is abiding in the nature of dharma, this is practicing the supreme Prajñāpāramitā. Here it is said that the basis is shown by destroying the gate of pride manifested by the clinging to truth. Thus, this needs to be explained as the meaning of "for the sake of pleasing the gods" etc. in the Ornament. In the extensive and intermediate two, there are many sutra words regarding the section of the path knowledge of the path knowledge of the Hearers, in the Eight Thousand it is concise, and here, the path knowledge of the Hearers is told with two verses such as permanent and impermanent.