Chinese
是安住。那是具有证悟胜义中无生之智慧，触及寂静之最胜三摩地。加行道之胜法是：任何菩萨，当如是于胜义中无蕴等之义，一心安住之时，于此，我安住于寂静胜法三摩地，那是往昔之如来们所授记成佛的。安住于彼三摩地时，我已安住耶？我已起立耶？没有如是作念之实执的傲慢。何以故？因为完全了知蕴等一切法，胜义中自性空，而一心修习之故。如是行持，是行持善逝们所宣说之胜法智慧，由于善为了知彼是无实执行持之行持故，所行持之法亦不成为胜义中之所缘，因为胜义中无有成立之法故。因此，如是行持，是行持最胜之般若波罗蜜多。彼等已个别开示四加行道之所缘与行相，而间接抛出小、中、大之差别。此等若与《现观庄严论》结合，则需与“所缘及行相”等结合。之后，四加行道之所断，能取所取之四种分别念是：何者非有，彼即说为无。等二颂开示。初二取分别念中，烦恼取分别念是缘于烦恼方之法，清净取分别念是缘于清净方之法，而执取为所取之实有，即是：任何法，如凡夫所显现之实有般，非有之彼，即说为实无。而幼稚之凡夫们，则于彼等所取之法，作实有之计度与耽著，而取为实有与名言中无有。如是之有与无二边，亦是胜义中无有之法，任何菩萨若善为了知此理，则将脱离轮回而解脱。二者，能取分别念中，实物执
English
is abiding. That is, it touches the supreme Samadhi of peace, which possesses the wisdom of realizing the unborn in the ultimate sense. The supreme Dharma of the path of application is: When any Bodhisattva abides single-mindedly in the meaning of the absence of aggregates, etc., in the ultimate sense, here, I abide in the Samadhi of peaceful supreme Dharma, which was prophesied to be enlightened by the Tathagatas of the past. When abiding in that Samadhi, do I abide? Have I arisen from it? There is no arrogance of clinging to reality with such thoughts. Why? Because all phenomena such as aggregates are completely known to be empty of self-nature in the ultimate sense, and are cultivated single-mindedly. Such conduct is the conduct of the wisdom of the supreme Dharma spoken by the Sugatas, and because it is well known that it is conduct without clinging to reality, the Dharma that is practiced does not become an object of focus in the ultimate sense, because there is no established Dharma in the ultimate sense. Therefore, such conduct is the conduct of the supreme Prajnaparamita. They have individually shown the objects and aspects of the four paths of application, and indirectly cast the distinctions of small, medium, and large. These, if combined with the Ornament of Clear Realization, should be combined with "object and aspect," etc. Then, the four objects to be abandoned on the four paths of application are the four conceptualizations of grasping and being grasped: Whatever is not existent is said to be non-existent. The two verses show this. Among the first two grasping conceptualizations, the grasping conceptualization of affliction is focused on the Dharma of the afflicted side, and the grasping conceptualization of purification is focused on the Dharma of the purified side, and is held to be truly existent as the object to be grasped, that is: Any Dharma that is not existent as it appears to ordinary beings is said to be truly non-existent. And childish ordinary beings, then, measure and cling to those grasped Dharmas as truly existent, and grasp them as truly existent and non-existent in name only. Such extremes of existence and non-existence are also Dharmas that do not exist in the ultimate sense, and any Bodhisattva who knows this well will escape from Samsara and be liberated. Secondly, among the grasping conceptualizations, the substance clinging
Tibetan
ནི་རྗེས་ཡོད་དང་། བཏགས་འཛིན་ནི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་བྱེད་དང་། འཛིན་པ་པོར་བདེན་པར་ཞེན་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་དེའི་བློ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བདེན་པར་སྣང་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་ཤིང་། སྐྱེས་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་ཕུང་པོ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་བདེན་སྟོང་དང་དེ་གཉ ིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གཞན་དང་གཞན་དུ་མི་བྱེད་དེ། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ལ་འཛིན་པ་པོ་དང་འཛིན་བྱེད་དུ་ཞེན་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ཞིང་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལ་སྤྱོད་པ་འདི་ནི། ལམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གིས་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་སོགས་བཞིའི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་ཤེས་སྒྲིབ་ཀུན་བཏགས་མངོན་འགྱུར་བ་བཞི་སྟོན་ཅིང་། རྒྱས་འབྲིང་གཉིས་ན་རྟོག་པའི་དབྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་ལ་མདོ་ཚན་རེ་ཡོད་ཀྱང་། བརྒྱད་སྟོང་པ་དང་འདིར་ནི་བསྡུས་ནས་བཤད་དོ། །འདི་དག་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཆད་དོ། །སྦྱོོར་ལམ་པའི་ཡོངས་འཛིན་ནི། དགེ་བའི་བཤེས་དང་ལྡན་ཞིང་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྟོན་ཏེ། ཕྱི་མ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ འི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ལྡན་ཅིང་། ནང་དུ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེས་ནི། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་ཐོས་ན་ཡིད་སྐྲག་པར་ཡོང་ཡེ་མི་འགྱུར་ལ། གཞན་གང་ཞིག་སྡིག་པའི་གྲོགས་དང་ལྡན་ཞིང་གཞན་གྱི་དབང་དུ་སོང་བའི་དྲིིང་འཇོག་པ་དེ་ནི། ཡུམ་འདི་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་སྟེ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐོས་ན་སྐྲག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི། དཔེར་ན་རྫའི་སྣོད་སོ་མ་བཏང་བའི་ནང་དུ་ཆུ་འཆུ་ན་དེས་ཞིག་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡོངས་འཛིན་འདི་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་གསུམ་ན་རྒྱས་སོ། །འདི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་མི་འགོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས། །རྐང་པ་བཞིས་འཆད་དོ། །བཞི་པ་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་གཉིས་ཀ་ཐུན་མོང་དུ་ཅི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་བཞིས་སྟོན་ཏེ། དང་པོ་འདི་ལ་རྒྱས་འབྲིང་གཉིས་ན་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་བཅུ་གསུམ་སྟོན་པའི་མདོ་ཚན་བཅུ་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་། བརྒྱད་སྟོང་དང་འདིར་ཡང་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པས། འདིའི་རྐང་པ་དང་པོ
Chinese
是随后的。执著是缘于所执著的法而执著，并且对执著者真实地执著。任何菩萨都应知晓这五蕴、人和其心等，虽然显现为真实，但实际上并非真实存在，如同幻象。人和五蕴都如同世俗的幻象，因此，不应将它们的真实空性和二者视为本质不同的他者，因为二者本质相同。对于这样的法，远离对执著者和所执著的各种执著，行于寂静之中，这就是行于殊胜的般若波罗蜜多之道。这些揭示了加行道暖位等四者所断除的主要内容，即四种显现的所知障遍计所执。在广略二论中，有十六种分别的宗派，每一宗派都有一个科判，但在八千颂和此处则进行了简略的阐述。这些在《现观庄严论》中，以“基与彼之对治”等进行了解释。加行道者的摄持是，以“具善知识”等一颂来揭示。后者是与大乘的善知识相应，内心具有止观和慈悲心等，这样的人听闻诸佛之母般若波罗蜜多时，内心不会恐惧。而那些与恶友相应，受他人支配的人，则不适合听闻此母，因为他们听闻空性之法会感到恐惧。这就像在未烧制的陶器中盛水，会导致陶器破裂一样。这个摄持在广、中、略三论中属于广论。这在《现观庄严论》中，以“不生心性等”四句进行了解释。第四，为了共同地阐述修习大乘的基础——自性住种姓和修习的所缘，为何要用“此是”等四句来揭示？首先，在广略二论中，有十三个科判，阐述了修习的基础——十三种功德，但在八千颂和此处也进行了简略的阐述。因此，此处的第一个偈颂
English
is subsequent. Attachment is to grasp by focusing on the object of attachment, and to truly cling to the grasper. Any Bodhisattva should know that these five aggregates, people, and their minds, etc., although appearing to be real, are not actually real, like illusions. People and aggregates are like conventional illusions, therefore, one should not regard their true emptiness and the two as others with different essences, because the two have the same essence. For such a dharma, being free from various attachments to the grasper and the grasped, and practicing in tranquility, this is practicing on the supreme path of Prajnaparamita. These reveal the main content to be abandoned by the four stages of the path of application, such as heat, etc., which are the four manifestations of the cognitive obscurations of complete imputation. In the extensive and intermediate treatises, there are sixteen divisions of concepts, each division having a topic heading, but in the Eight Thousand Verse Prajnaparamita and here, they are explained in brief. These are explained in the Ornament for Clear Realization by "The basis and its antidote," etc. The upholding of the path of application is revealed by one verse, such as "Having virtuous friends." The latter is to be in accordance with the virtuous friend of the Mahayana, and inwardly possessing shamatha and vipassana, great compassion, etc., such a person will not be afraid when hearing the mother of the Buddhas, the Prajnaparamita. But those who are in accordance with evil friends and are dominated by others are not suitable to hear this mother, because they will be afraid when hearing the dharma of emptiness. This is like pouring water into an unbaked clay pot, which will cause the pot to break. This upholding is extensive in the extensive, intermediate, and concise treatises. This is explained in the Ornament for Clear Realization by four lines such as "Non-arising mind nature, etc." Fourth, in order to jointly explain the basis for practicing the Great Vehicle—the naturally abiding lineage and the object of practice, why are the four lines such as "This is" used to reveal? First, in the extensive and intermediate treatises, there are thirteen topic headings that explain the basis for practice—the thirteen qualities, but in the Eight Thousand Verse Prajnaparamita and here, they are also explained in brief. Therefore, the first verse here
Tibetan
་གཉིས་ཀྱིས་རིགས་སྟོན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་འདི་ལ་ནི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཆགས་པ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཆོས་ཀུན་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཆགས་པ་དེ་ཟད་པར་འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་སེམས་བདེན་སྟོང་ལ་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པས་དེ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམས་པས་གོང་འཕེལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རྒྱན་ལས། རྟོག་པ་ཡི་ནི་ཆོས་དྲུག་དང་། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཆད་དོ། །སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ནི། རྒྱས་འབྲིང་གཉིས་ན་དམིགས་པ་བཅུ་གཅིག་ལ་མདོ་ཚད་རེ་ཡོད་ལ། བརྒྱད་སྟོང་དང་འདིར་ཡང་། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་སྟོན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་དང་དེར་མ་ཟད། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆགས་པ་མེད་པར་གྱུར་པ་རྣམ་མཁྱེན་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་རེག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་གང་ཟག་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲ་དོན་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པ་རྣམས་འཕངས་སོ། །འདི་ནི་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཆད་དོ། །དྲུག་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི། ཡུམ་གསུམ་ཀ་ན་མདོ་ཚན་གསུམ་རེ་ཡོད་ལ། འདིར་ནི་ཅི་ཕྱིར་དོན་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་བཞིས་བསྡུས་ནས་སྟོན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ནི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཚོགས་རྣམས་མང་པོའི་གཙོ་བོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཁམས་ཀྱི་ལྟ་ངན་སྣ་ཚོགས་རྣམས་བཅོད་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ་སྔ་མས་སེམས་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱི་མས་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་གཉིས་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་སོ། །འདི་ནི་རྒྱན་ལས། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང་། །ཞེས་སོགས་རྐང་པ་བཞིས་འཆད་དོ། །མདོར་ན་རང་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། གཞན་དོན་དུ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདུན་པ་གོ་སྒྲུབ་ནི། ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་གཉིས་ན་གོ་སྒྲུབ་སོ་དྲུག་སོ་སོར་སྟོན་པའི་མདོ་ཚིག་མང་ལ། བརྒྱད་སྟོང་པར་བསྡུས་ནས་བསྟན་ཅིང་། འདིར་ཡང་གཏོང་བ་ཆེ་དང་བློ་ཆེ་བ་དང་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་སོ། །དེ་ཡང་ཕྱིན་དྲུག་ལས་མཚོན་ཙམ་ནི། སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་པོ་ཆེན་པོ་དང་། བློ་ཤེས་རབ་ཆེ་བ་དང་། མཐུ་ཆེ་བ་དང་།
Chinese
二者显示了种姓。为什么称这位菩萨为勇士呢？因为他能断除二障的执着，并且希望所有法上的真实执着都消失，所以称为菩提萨埵。他相续中的心，是证悟真空的所依，称为自性安住种姓。通过修持大乘，以它为目标进行禅修，因此会得到提升。这在《现观庄严论》中，以“分别之法有六”等来解释。修持的目标是：在广本和中本中，有十一个目标，每个目标都有经文的依据。在《八千颂》和这里也以“诸佛之”等后两句来概括显示。原因和之前一样，而且，诸佛的菩提是无染污的，为了获得遍知，接触到这个原因，所以这个人获得了菩提萨埵的名称，通过解释菩提萨埵的词义来引出目标。这在《现观庄严论》中，以“目标一切法”等来解释。第六个是所为之事：三部母经中各有三个经文段落，这里以“为何义”等四句来概括显示。为什么称这位菩提萨埵为大勇士呢？因为他是众多有情众生的首领和至尊，并且希望断除有情界的各种邪见，因此被称为大勇士，前者直接显示了伟大的心，后者直接显示了伟大的舍弃，从而间接引出了伟大的证悟。这在《现观庄严论》中，以“一切有情之至尊”等四句来解释。总之，为了自己的利益而追求菩提，所以称为菩提萨埵，为了他人的利益而追求菩提，所以称为大勇士。第七个是悟入：在广本和中本中，有很多经文分别显示了三十六种悟入，在《八千颂》中进行了概括显示，这里也以“大布施和大智慧”等两句来概括。其中，从六度中略微举例说明：布施是伟大的施舍者，智慧是伟大的智慧，威力是伟大的力量。
English
The two show the lineage. Why is this Bodhisattva called a hero? Because he cuts off the attachment to the two obscurations, and he wishes that the true attachment to all dharmas would disappear, so he is called Bodhisattva. The mind in his continuum is the basis for realizing emptiness, called the naturally abiding lineage. By practicing the Mahayana, meditating with it as the goal, it will be improved. This is explained in the Ornament of Clear Realization with "The six dharmas of discrimination" and so on. The object of practice is: In the extensive and medium versions, there are eleven objects, each with a sutra basis. In the Eight Thousand Verses and here, it is also summarized and shown with the last two lines of "The Buddhas". The reason is the same as before, and moreover, the Bodhi of the Buddhas is without defilement, in order to obtain omniscience, touching this reason, so this person obtained the name of Bodhisattva, and the objects are drawn out by explaining the meaning of the word Bodhisattva. This is explained in the Ornament of Clear Realization with "The object is all dharmas" and so on. The sixth is the purpose: Each of the three Mother Sutras has three sutra passages, and here it is summarized and shown with four lines such as "Why for the sake". Why is this Bodhisattva called a great hero? Because he is the leader and supreme of many sentient beings, and he wishes to cut off the various wrong views of the sentient realm, so he is called a great hero, the former directly shows the great mind, and the latter directly shows the great renunciation, thus indirectly drawing out the great realization. This is explained in the Ornament of Clear Realization with "The supreme of all sentient beings is the mind" and so on with four lines. In short, one who seeks Bodhi for his own benefit is called Bodhisattva, and one who seeks it for the benefit of others is called a great hero. The seventh is realization: In the extensive and medium versions, there are many sutra passages that separately show the thirty-six realizations, which are summarized in the Eight Thousand Verses, and here also summarized with two lines such as "Great giving and great wisdom". Among them, to illustrate from the six perfections: Giving is the great giver, wisdom is the great wisdom, and power is the great power.