Tibetan
ནས་ཞིང་དག་སྦྱོར་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་དགོན་པའི་ལམ་དང་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྟོན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་ན་གྲོང་ལས་རྒྱང་གྲག་འདས་པའི་མི་མེད་ཀྱི་དགོན་པའི་ལམ་དང་། མུ་གེ་དང་ནད་སྣ་ཚོགས་དང་བཅས་པའི་སྐྱོན་མང་དུ་ཡོད་པར་མཐོང་ནས་དེ་དག་གིས་ཡིད་སྐྲག་པ་མེད་ཅིང་། དེ་ལྟ་བུའི་རྐྱེན་གྱིས་དེ་ནས་བདག་གིས་ནི་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་ཉེས་སྐྱོན་འདི་ལྟ་བུ་སྦྱངས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་གོ་ཆ་བརྟན་པོ་གྱོན་ཏེ། མ་དག་པའི་ཞིང་གི་སེམས་ཅན་མི་སྤོང་བར་ཕྱི་མའི་མུ་མཐའི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན་ཞིང་ཐབས་རབ་ཏུ་ཤེས་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ལོངས་སུ་སྤྱོད་པའི་ཡིད་ནི་རྡུལ་ཙམ་ཡང་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་དོ། །འདི་ནི་རྒྱན་ལས། སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དེ་བཞིན་དུ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འཆད་དོ། །དེ་ནས་ཐབས་མཁས་སྦྱོར་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་བའི་ཤེས་རབ་སྤྱོད་བྱེད་ལ། །ཞེས་པ་ནས་སྐབས་བཞི་པའི་མཇུག་རྫོགས་པའི་བར་གྱིས་སྟོན་ཏེ། སྦྱོར་བ་འདི་གསུམ་ནི་ཡུམ་གསུམ་ན་མདོ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་མང་ལ་ཐབས་མཁས་སྦྱོར་བ་ནི་འདིར་ཡང་ཅུང་ཟད་རྒྱས་ཏེ། དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་རྒྱལ་བའི་ཤེས་རབ་སྤྱོད་པར་བྱེད་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ནི་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། དོན་དེ་ལ་མཉམ་པར་མ་གཞག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འཇུག་ཅིང་། སྙིང་རྗེ་དེའི་དབང་གི་བར་སྐབས་དེར་ཡང་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལས་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་སོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན་ཞིང་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་དེ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བྱས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱུ་རྩལ་གྱི་ཆོ་ག་སྣ་ཚོགས་ཤེས་ཤིང་མདའ་འཕེན་གྱི་འཕོང་དང་བཟོ་རིགས་ཀྱི་གནས་མང་པོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཅིང་། སྒྱུ་མ་སྒྲུབ་ཤེས་པ་དང་འགྲོ་བའི་དོན་རབ་ཏུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཞིག་གིས། རང་གི་ཕ་མ་ཆུང་མ་བུར་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་བསྡུས་ནས་དགྲ་བྱེད་པ་མང་པོ་ཡོད་པའི་དབེན་གནས་དགོན་པའི་ལམ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དགྲ་དེ་དག་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་གང་ཟག་དེ་ཡིས་ནི་དཔའ་ཞིང་རྟུལ་ཕོད་པའི་སྐྱེས་བུ་གོ་མཚོན་ཐོགས་པ་མང་དུ་སྤྲུལ་ཏེ། རང་གི་ཕ་མ་སོགས་ཕར་བདེ་བར་སོང་ཞིང་སླར་ཡང་རང་གི
Chinese
关于清净佛土之修习，由“世间寂静处之道”等一颂来阐述。菩萨于世间，见远离村落之无人寂静处，以及饥荒与种种疾病等过患甚多，然不因此而心生畏惧。因如是之缘起，我当修习如此器情之过患，为利一切有情，誓愿成就圆满清净之佛土。如是，披上为利一切有情之坚固铠甲，不舍弃不清净刹土之有情，直至未来之边际，恒常精勤利乐有情，善巧方便，不生起丝毫享用有情之念。此乃《现观庄严论》中“有情世间如是”等所阐释。其次，关于善巧方便之修习，从“菩萨行于胜者慧”至第四品末尾之间进行阐述。此三种修习在三部母经中经文甚多，而善巧方便之修习在此处也略有详述。即，菩萨行于诸佛之智慧，了知色等诸蕴自始本性空寂，无生无灭。然于未安住于此义之有情界生起大悲心，且于大悲心之作用期间，亦不退失于自身之佛法。譬如，一具足一切功德、力大无比、他人无法战胜之智者，精进不懈，通晓世间一切技艺，精通射箭之法，通达诸多工巧明处，善于幻术，且欲饶益众生。其人聚集父母妻儿，前往多有怨敌之僻静寂静处之道。为守护彼等怨敌，彼人幻化出众多勇敢无畏、手持兵器之士。令父母等安然离去后，
English
Regarding the practice of purifying the Buddha-field, it is explained by one verse, such as "the path of the solitary place in the world." The Bodhisattva, in the world, sees the deserted solitary places far from villages, as well as the many faults such as famine and various diseases, but is not afraid of them. Because of such circumstances, I will practice such faults of vessel and essence, and for the benefit of all sentient beings, I vow to accomplish the completely pure Buddha-field. Thus, putting on the strong armor to benefit all sentient beings, without abandoning the sentient beings of the impure realm, until the end of the future, constantly striving to benefit sentient beings, skillfully using means, and not generating even a dust of the mind to enjoy sentient beings. This is explained in the Ornament of Clear Realization as "Sentient beings are like that in the world." Next, regarding the practice of skillful means, it is explained from "Bodhisattva acts in the wisdom of the Victorious Ones" to the end of the fourth chapter. These three practices have many sutra texts in the Three Mothers, and the practice of skillful means is also slightly detailed here. That is, the Bodhisattva acts in the wisdom of the Buddhas, knowing that these aggregates such as form are empty by nature from the beginning, without birth or cessation. However, great compassion arises in the realm of sentient beings who have not settled in this meaning, and during the period of the action of great compassion, one does not degenerate from one's own Dharma of the Buddha. For example, a wise man who is endowed with all virtues, is powerful, cannot be defeated by others, is diligent, knows all the arts of the world, is proficient in the art of archery, is proficient in many places of craftsmanship, is good at illusion, and wants to benefit beings. That person gathers his parents, wife, and children, and goes to the path of a secluded solitary place where there are many enemies. In order to protect those enemies, that person conjures up many brave and fearless men holding weapons. After letting his parents and others leave safely,
Tibetan
་ཁྱིམ་དུ་བདེ་བར་འོང་བ་བྱེད་པ་ལྟར། དེ་བཞིན་དུ་ཤེར་ཕྱིན་འདི་ལ་སྤྱོད་པ་དེའི་ཚེ་བྱང་སེམས་མཁས་པ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ཅིང་བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས། ལྷའི་བུའི་བདུད་ལ་སོགས་པ་བདུད་བཞི་དག་དང་ཉན་རང་གིས་གཉིས་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་འདས་ནས། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཤིང་དུས་མ་ཡིན་པར་བྱང་ཆུབ་མྱང་འདས་ཞི་བའི་དབྱིངས་ལ་རྒྱུན་དུ་རིག་ཅིང་གནས་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟེན་ཅིང་འཆགས། དེ་ལ་ཆུ་དཀྱིལ་གྱི་ཕུང་པོ་བརྟེན་ཅིང་དེ་ལ་ནི་ས་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་བརྟེན་ནོ། །དེ་ལ་ནི་གླིང་བཞི་པའི་འགྲོ་བ་འདི་རྣམས་བརྟེན་ཅིང་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་ལས་ལ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུ་ནི་དཔེ་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདྲ་ཚུལ་འདིར་དངོས་སུ་མི་གསལ་ཡང་གཞན་ནས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་རླུང་ལྟ་བུ་དང་ལས་ཉོན་ཆུ་ལྟ་བུ་དང་སྐྱེ་བའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ས་ལྟ་བུ་དང་། དེ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འབྱུང་བ་དང་སྦྱར་རོ། །དེ་ཡང་འབྱུང་བ་གནས་པའི་རྩ་བ་ནམ་མཁའ་ཡིན་ཡང་ནམ་མཁའ་ནི་གཞི་གང་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས་གནས་པ་མ་ཡིན་པར་གནས་པ་ཡིན་པའི་དཔེ་དོན་འདི་བསམ་པར་གྱིས་ཤིག །དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་གནས་པ་ནི། འགྲོ་བ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་སྐལ་བ་དང་བསམ་པ་ཇི་འདྲ་བར་ཤེས་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་རྟེན་ཅན་གྱིས། མཛད་པའི་བྱ་བ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དུ་མ་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་སྙིང་རྗེས་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་མི་རེག་ཅིང་། གཞན་དོན་མི་བྱེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་མེད་དོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་ན་བྱང་སེམས་མཁས་ཤིང་བློ་གསལ་བས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དམ་པ་འདི་སྤྱོད་པའི་ཚེ། བར་སྐབས་དེར་ནི་རྒྱུ་བདེན་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་རབ་ཏུ་སྒོམ་པར་མི་བྱེད་དེ། མཚན་མ་མེད་པར་གནས་ཤིང་སྨོན་པའི་འབྲས་བུ་ཞི་བ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་སྤྱོད་དོ། །དཔེར་ན་བར་སྣང་ཁམས་སུ་འཕུར་བའི་བྱ་ལ་ནི་བར་སྣང་དེར་གནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བར་སྣང་དེ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ས་ལ་ཡང་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དཔེ་དེ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་གྱིས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ལ་གནས་ཏེ་སྤྱོད་པ་དེ་ནི། དུས་མིན་པར་ཞི་བའི་དབྱིང
Chinese
犹如回到家中安乐一样，同样，当修习此般若波罗蜜多时，精通的菩萨也能在所有众生界中生起广大的慈悲心，并以广大的慈爱力，远远超越天子魔等四魔以及声闻缘觉二者，安住于三解脱门的等持中，并且不会不合时宜地恒常觉知并安住于菩提涅槃寂静的法界中。 此外，虚空中依凭并形成风轮，其上依凭水轮之聚，其上则依凭此大地轮。 其上则依凭四大洲的这些众生而安住，众生造业之因与那个比喻相似。 虽然相似之处在此并不明显，但从另一方面来说，心的法性犹如虚空，不如理作意犹如风，业和烦恼犹如水，产生蕴、界、处犹如地。 从此与众生界的名称产生关联。 并且，虽然生起诸法的根本是虚空，但虚空并不依赖于任何基础而存在，请思考这个比喻的意义。 就像那个比喻一样，安住于虚空般的解脱门空性中的菩萨，以具有了知众生的根基和想法之愿力，示现各种各样的利他事业，并且不会以慈悲触及寂灭涅槃的法界，也不会不作利他之事而恒常安住于空性中。 任何时候，当精通且聪慧的菩萨修习此殊胜的空性解脱门寂静等持时，在此期间，不会极力修习实有执着的相，而是安住于无相之中，并且极其寂静地修习愿求的果——寂静本身。 例如，在虚空界飞翔的鸟，并非安住于虚空中，它既不安住于虚空，也不会坠落于地面。 同样，菩萨以方便和智慧双运而安住并修习解脱门，不会不合时宜地进入寂静的法
English
Just as one comes home to be at ease, similarly, when practicing this Prajnaparamita, the skilled Bodhisattva also generates great compassion in all realms of sentient beings and with the power of great love, completely transcends the four maras, including the son of the gods, and also the two of Hearers and Solitary Realizers. Abiding in the Samadhi of the three doors of liberation, they do not constantly recognize and abide in the realm of peaceful Nirvana of Enlightenment out of season. Furthermore, in the sky, the circle of wind relies and forms. Upon that, the mass of the water circle relies, and upon that, this great earth circle relies. Upon that, these beings of the four continents rely and abide, and the cause of sentient beings engaging in karma is similar to that example. Although the similarity is not obvious here, from another perspective, the Dharma-nature of the mind is like the sky, inappropriate attention is like the wind, karma and afflictions are like water, and the arising of aggregates, realms, and sources is like the earth. From this, the term "realm of sentient beings" arises and is connected. Furthermore, although the root of the arising of phenomena is the sky, the sky does not rely on any basis to abide. Please contemplate the meaning of this example. Just like that example, the Bodhisattva who abides and dwells in the door of liberation of emptiness, which is like the sky, with the support of the aspiration to know the faculties and thoughts of sentient beings, performs various kinds of deeds and does not touch the realm of peaceful Nirvana with compassion. They do not constantly abide in emptiness without benefiting others. Whenever a skilled and intelligent Bodhisattva practices this excellent Samadhi of peace, the door of liberation of emptiness, during that time, they do not intensely meditate on the characteristics of clinging to true existence. Instead, they abide in the absence of characteristics and practice with great peace the result of aspiration—peace itself. For example, a bird flying in the space realm does not abide in that space. It neither abides in the space nor falls to the ground. Similarly, the Bodhisattva, abiding and practicing the door of liberation with the union of skillful means and wisdom, does not untimely enter the realm of peace.