Tibetan
ང་། སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་གྲོགས་བྱས། སྨོན་ལམ་དྲི་མ་མེད་པས་མཚམས་སྦྱར་བ་ཞིག་དགོས་ན་དེ་ལྟ་བུ་དཀོན་པས་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་རྙེད་དཀའ་བར་བསམ་མོ། །དཔེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྙེད་དཀའ་ཚུལ་ནི། དེ་ལ་དཔེ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་འདིར་གསེར་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེ་བ་རྙེད་དཀའ་ཞིང་རྩྭ་ཤིང་དང་ཟོང་ཕལ་བ་རྙེད་སླ་བ་ལྟར། ལུས་ཁྱད་པར་ཅན་འཐོབ་དཀའ་ཞིང་ལུས་དམན་པ་རྙེད་སླ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་ཚུལ་ལ་གཉིས། ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་། །སྙིང་པོ་ལེན་ཚུལ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱི་རིམ་པའི་གཞུང་དུ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་འདུ་ཚུལ་དང་། སྐྱེས་བུ་གསུང་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པར་འཁྲིད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་རྣམས་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ལ་འགོད་པའི་ཆེད་ཡིན་ཞིང་། མངོན་མཐོ་བསྒྲུབ་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དངོས་སམ་དེ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་ལ། ངེས་ལེགས་ལ་གཉིས་ཏེ་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱི་ཐར་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དངོས་སམ་དེ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་ཆོས་སྐོར་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སྐོར་དུ་འདུའོ། །སྐྱེས་བུ་གསུམ་ཡང་ལམ་སྒྲོན་ལས། གང་ཞིག་ཐབས་ནི་གང་དག་གིས། །འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཙམ་དག་ལ། །རང་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བྱེད་པ། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཐ་མར་ཤེས། །སྲིད་པའི་བདེ་ལས་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཤིང་། །སྡིག་པའི་ལས་ལས་ལྡོག་བདག་ཉིད། །གང་ཞིག་རང་ཞི་ཙམ་དོན་གཉེར། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་འབྲིང་ཞེས་བྱ། །རང་རྒྱུད་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །ཡང་དག་ཟད་པར་ཀུན་ནས་འདོད། །སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་འདིས་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་བདེ་བ་ཙམ་གཙོ་བོར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་སྲིད་པ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བའི་ཐབས་དང་དེ་དང་དོན་དུ་གཙོ་བོར་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ
Chinese
我，以布施等为助伴，若以无垢之发愿相连结，如是者稀少，故思暇满人身难得。以譬喻而言，亦是难得之理。譬如，其他譬喻虽有，然此处如金银等贵重之宝难得，而草木与普通货物易得一般。应思维获得殊胜之身困难，而获得低劣之身容易。二、如何取心要分二：于共同道之体性生起定解，与取心要之真实。初者分二：一切佛语皆摄于三士道次第之理，与由士夫之门按次第引导之理由。初者：诸佛所说一切法，皆为安置众生于增上生与决定胜，从成办增上生开始，所说一切皆摄于下士或与之共同之法类。决定胜有二，仅从轮回中解脱之解脱与佛果，二者之初，从声闻独觉之乘开始，所说一切皆摄于中士或与之共同之法类。为获佛果，所说密咒与波罗蜜多乘之法类一切皆摄于大士之法类。三士夫亦如《菩提道灯论》云：何者以诸方便，唯于轮回安乐，自义而勤求者，当知彼为下士。背弃有海诸安乐，性自远离罪恶业，唯求自寂灭者，是则名为中士夫。由自相续苦所逼，欲尽断除他众苦，愿将彼等导至乐，是名士夫最殊胜。如是说，此谓以仅仅来世安乐为主而勤求者，是为下士。于此之上，从有海轮回之痛苦中解脱之方便，及以彼为主而勤求者，是为中士。为使一切有情之痛苦止息，而欲获得佛果
English
I, with generosity and other practices as companions, if connected with a pure aspiration, such a thing is rare, so contemplate the difficulty of obtaining a leisure and endowment body. By way of example, it is also difficult to obtain. For example, although there are other examples, here, just as precious jewels such as gold and silver are difficult to obtain, while grass, trees, and ordinary goods are easy to obtain, so too, one should contemplate that obtaining a special body is difficult, while obtaining an inferior body is easy. Second, how to take the essence has two parts: generating certainty about the general framework of the path, and actually taking the essence. The first has two parts: how all the scriptures are included in the teachings of the stages of the path of the three types of individuals, and the reason for guiding them in order through the door of the three types of individuals. The first is: all the teachings spoken by the Buddhas are for the purpose of establishing sentient beings in higher realms and definite goodness. Starting from accomplishing higher realms, all that is spoken is included in the teachings of the small individual or those common to them. Definite goodness has two aspects: liberation that is merely liberation from samsara and the state of Buddhahood. The first of these, starting from the vehicle of hearers and solitary realizers, all that is spoken is included in the teachings of the intermediate individual or those common to them. For the sake of attaining Buddhahood, all the teachings of the tantric and perfection of wisdom vehicles that are spoken are included in the teachings of the great individual. The three types of individuals are also described in the "Lamp for the Path": Whoever, by whatever means, Seeks only the happiness of samsara For his own sake, Know that person to be the lowest. Turning his back on the pleasures of existence, His nature is to turn away from sinful deeds, Whoever seeks only his own peace, That person is called intermediate. Whoever, afflicted by the suffering Belonging to his own mind-stream, Wishes to completely end All the suffering of others, That person is the highest. It is said that this refers to the small individual who primarily seeks happiness in future lives. On top of that, the means of liberation from the suffering of samsara, and one who primarily seeks that, is the intermediate individual. In order to end the suffering of all sentient beings, one wants to attain the state of Buddhahood.