Tibetan
་མེད་ངེས་སླ་ཞིང་མིག་རྣ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ངེས་དཀའ་སྟེ་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་གཞན་ལ་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་ནི། རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུ་གཏད་མེད་པ་རྣམས་ནི་མེད་དེ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཆོག་གི་ཁྱད་པར་དེ་སྦྱོར་མི་དགོས་ལ། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ན་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་དེར་མེད་ན་ནི་དེར་མེད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་སྦྱར་མི་དགོས་སོ། །གཞན་སྡེ་དང་དངོས་སྨྲ་བའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྒྲོ་བཏགས་རྣམས་འགོག་པ་ན་དམིགས་བསལ་མ་གཏོགས་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བར་འགོག་ཏུ་རུང་ངོ་། །དབུ་མ་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཞིག་ཡིན་ཀྱང་འགོག་པ་ན་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་འགོག་དགོས་སོ། །དགག་བྱའི་རྣམ་གྲངས་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དང་། ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་དང་། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སོགས་ཏེ་དེ་དག་གང་རུང་ཞིག་སྦྱར་བ་བྱུང་ན་དེས་ཆོག་གོ །གསུམ་པ་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་ནི་དབུ་མ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པས་ནི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་དང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་རྣམས་མི་འདོད་ཀྱང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་བཞེད་དེ་ཁྱད་པར་རོ། །གཉ ིས་པར་དགག་བྱ་འགོག་པ་དེ་ཐལ་རང་གང་གིས་བྱེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཐལ་རང་གི་དོན་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་གཉིས་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། གཞན་ལུགས་དགག་པ་དང་། རང་ལུགས་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་དེ་བརྗོད་པ་དང་དགག་པ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། རང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་རྒྱུད་སུན་བྱུང་བ་དང་། རང་ལ་མི་མཚུངས་པ་གཉིས་དང་། དང་པོ་ལ་ཆོས་ཅན་གཞི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་། དེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་དང་། དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་དང་། དགག་པ་ལ་ཡང་དོན་མི་འཐད་པ་དང་། དཔེ་མི་འཐད་པ་གཉིས་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མང་བས་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ལ་དེ་གཉིས་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། དབུ་མ་པ་ལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་སྙམ་ན། འདིར་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་གསལ་བར་མཛད་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་དགོས་པར་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་བཞེད་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ།
Chinese
没有确定容易，眼睛耳朵等在法上确定困难，这是差别。第二，那个对别人用不用呢？像兔角一样没有依据的那些，说“没有”就可以了，那个差别不需要用。在某个地方有，但在那个地方没有，就说在那里没有，那个差别不需要用。在遮破其他宗派和实在论者不共的虚构时，除了特殊情况，不加遮破对象的差别也可以遮破。中观派认为在名言中存在，无论是什么样的，在遮破时，必须加上遮破对象的差别来遮破。遮破对象的类别有：真实成立，自性成立，自相成立，自本体成立，真如成立，如实成立，胜义成立等，加上这些中的任何一个都可以。第三，在遮破对象上用不用胜义，两个中观派没有差别。但是，自续派不承认胜义成立、真实成立、如实成立和真如成立，但承认自相成立和自性成立，这是差别。第二，遮破对象是通过应成还是自续来做，分为两点：确定应成和自续的意义，以及跟随两者中的哪一个来在相续中生起见解。第一点分为两点：破他宗，立自宗。第一点有说和破两种，在自宗的场合，有自续被驳倒和与自己不相同两种。第一点有法相基础不成立的方面的过失，以及由此推理也不成立两种。第一点有陈述所许和破斥它两种，破斥又有意义不合理和比喻不合理两种等等，因为太多所以省略。第二，跟随两者中的哪一个来在相续中生起见解呢？中观派有两种，想跟随哪一个呢？这里是应成派的宗规，要跟随吉祥月称论师所阐明的，如宗喀巴大师所认为的那样。第三，依靠那个来在相续中生起见解的方式有三种。
English
It is easy to determine the absence, but difficult to determine things like eyes and ears on the Dharma, which is the difference. Second, whether or not to apply that to others: Those without basis, like rabbit horns, it is enough to say "there is none," and that distinction need not be applied. If it exists in some place but not in that place, then it is said to not exist there, and that distinction need not be applied. When refuting the uncommon fabrications of other schools and realists, one can refute without applying the distinction of the object to be refuted, except in special cases. When Madhyamikas refute what they believe to exist conventionally, they must apply the distinction of the object to be refuted. Categories of objects to be refuted include: truly established, self-established, established by its own characteristic, established by its own entity, established as suchness, truly established, and ultimately established, etc. It is sufficient to apply any of these. Third, whether or not to apply ultimate truth to the object to be refuted makes no difference to the two Madhyamikas. However, the Svatantrikas do not accept ultimately established, truly established, truly established, and established as suchness, but they do accept established by its own characteristic and self-established, which is the difference. Secondly, whether the refutation of the object to be refuted is done by consequence or autonomy is explained in two points: identifying the meaning of consequence and autonomy, and following which of the two to generate the view in the continuum. The first point is divided into two: refuting the views of others and establishing one's own views. The first point has two aspects: stating and refuting. In the case of one's own views, there are two aspects: Svatantrika being refuted and not being the same as oneself. The first point has the fault of the subject not being established as a basis, and the reason also not being established. The first point has two aspects: stating the assertion and refuting it. The refutation has two aspects: the meaning is unreasonable and the example is unreasonable, etc., but because there are too many, they are omitted. Second, which of the two should be followed to generate the view in the continuum? Among the two Madhyamikas, which one should be followed? Here, one must follow the Prasangika system, which was clearly explained by glorious Chandrakirti, as Je himself thought. Third, there are three ways to generate the view in the continuum based on that.
Tibetan
གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། ལྟ་བ་གོམས་པས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བདག་རང་བཞིན་མེད་པ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། དེས་བདག་གི་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་དེ་དག་གཞན་ལའང་སྦྱོར་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དཔེ་དགོད་པ་དང་། དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་བཞི། ཤིང་རྟ་རང་བཞིན་མེད་པའི་བཏགས་ཡོད་དུ་བསྟན་པ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། མིང་གི་སྒོ་ནས་གྲུབ་ཚུལ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟ་བ་མྱུར་དུ་རྙེད་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། འཇུག་པ་ལས། ཤིང་རྟ་རང་ཡན་ལག་ལས་གཞན་འདོད་མིན། །གཞན་མིན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་ཡང་མིན་ཅིང་། །ཡན་ལག་ལ་མིན་ཡན་ལག་དག་དེར་མིན། །འདུས་པ་ཙམ་མིན་དབྱིབས་མིན་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཤིང་རྟ་དང་བདག་ཕུང་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཤིང་རྟ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་རྣམ་པ་བདུན་དུ་བཙལ་ན་རྙེད་དགོས་པ་ལས་བདུན་པོ་དེ་དག་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ། །འདི་དག་ཀྱང་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ན་ཤིང་རྟ་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་རང་བཞིན་གཅིག་མིན་ཏེ། གཅིག་ན་ཡན་ལག་དུ་མ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་རྟ་ཡང་དུ་མར་འགྱུར་ཞིང་། ཡང་ན་ཤིང་རྟ་གཅིག་ཡིན་པ་ལྟར་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཤིང་རྟ་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བའང་མིན་ཏེ། ཡིན་ན་བུམ་པ་དང་ཀ་བ་ཐ་དད་ཡན་གར་དུ་མཐོང་བ་ལྟར་ཤིང་རྟ་དང་དེའི་ཡན་ལག་སོ་སོར་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ནི་མཁར་གཞོང་ལ་ཞོ་གནས་པ་ལྟར་ཤིང་རྟ་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མེད་ཅིང་། རེ་ལྡེ་ལ་ལྷས་སྦྱིན་གནས་པ་ལྟར་ཤིང་རྟ་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་དེ། ཡོད་ན་ཕན་ཚུན་མ་བལྟོས་པར་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལྡན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་ལྷས་སྦྱིན་ནོར་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་མི་ལྡན་ཅིང་། ལྷས་སྦྱིན་རྣ་བ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྡན་ན་ཡན་ལག་ལ་མ་བལྟོས་པར་ཤིང་རྟ་འཛིན་དགོས་ན་དེ་མི་འཛིན་པའི་
Chinese
抉择有情无我与法无我，以及通过串习见解来遣除障碍之理。初者分三：抉择我无自性，由此成立我的事物无自性，以及用理证将这些运用到其他事物上之理。初者分二：举例和将意义结合起来。初者是：经中说：『如肢分聚合故，假名说为车，如是蕴聚合，假名有情生。』这里有四点：显示车无自性是假立的，遣除对此的辩论，从名称的角度成立，以及依此迅速获得见解的利益。初者是：《入行论》中说：『车非异于支，亦非不异支，非有支非依，亦非支中有。非唯积聚性，亦非形体性，如是应观察。』这样将车和我的蕴作为例子和意义结合起来宣说。也就是说，如果车以自性成立，那么在寻找一个和多个等七种方式时应该能找到，但是由于这七种方式中的任何一种都未成立，因此它没有自性。如果将这些归纳起来说，车不是它自身各部分的自性，因为如果是一体，那么就像有许多部分一样，车也会变成多个；或者就像车是一个一样，各部分也会变成一个。车也不是它自身各部分的自性，因为如果是他体，那么就像花瓶和柱子明显不同一样，应该能分别看到车和它的各部分，但实际上并没有看到。作为所依和能依的两种情况，就像酸奶存在于碗中一样，车不是它自身各部分的所依；就像拉萨布施者住在帐篷里一样，车也不是依赖于它自身各部分而自性存在，因为如果存在，就应该互不依赖而存在。具有的情况也不合理，因为就像拉萨布施者拥有财富一样，它不是以本体不同的方式具有；就像拉萨布施者拥有耳朵一样，它不是以本体相同的方式自性具有，因为如果以本体不同的方式具有，那么应该不依赖于各部分就能执著于车，但实际上并非如此。
English
The determination of the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, and how to eliminate obscurations through familiarizing oneself with the view. The first has three parts: determining that the self is without inherent existence, thereby establishing that what belongs to the self is without inherent existence, and how to apply these to other things through reasoning. The first has two parts: giving an example and applying the meaning. The first is: The sutra says: 'Just as by relying on the collection of limbs, it is spoken of as a chariot, so too, by relying on the aggregates, it is nominally called a sentient being.' Here there are four points: showing that the chariot is an imputation that lacks inherent existence, refuting arguments against this, how it is established from the perspective of names, and the benefit of quickly gaining insight based on it. The first is: The Introduction says: 'The chariot is not desired to be other than its parts, nor non-other than its parts, nor does it possess them, nor is it in the parts. It is not merely an accumulation, nor is it a shape, thus it should be observed.' Thus, the chariot and the aggregates of the self are spoken of by combining example and meaning. That is to say, if the chariot were established by its own nature, it would have to be found when searching in seven ways, such as one and many, but since none of these seven ways are established, it does not have its own nature. If these are summarized, the chariot is not of the same nature as its parts, because if it were one, then just as there are many parts, the chariot would also become many; or just as the chariot is one, the parts would also become one. The chariot is also not separate in essence from its parts, because if it were other, then just as a vase and a pillar are clearly different, the chariot and its parts should be seen separately, but they are not seen separately. As for the two aspects of support and supported, just as yogurt resides in a bowl, the chariot is not the support of its parts; just as Lhas Byin resides in a tent, the chariot does not inherently exist by relying on its parts, because if it existed, it would have to exist independently of each other. The aspect of possessing is also unreasonable, because just as Lhas Byin possesses wealth, it does not possess it in the way of being different in entity; just as Lhas Byin possesses ears, it does not inherently possess it in the way of being the same in entity, because if it possessed it in the way of being different in entity, then one should be able to grasp the chariot without relying on the parts, but that is not the case.