Tibetan
ཟོད་པ་དང་རིགས་པས་གནོད་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་སོགས་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་ཀྱང་གནོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་མི་རྙེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་རྙེད་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཚད་མས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་བརྟག་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་དང་འཇུག་པ་ལས། མིག་ཤེས་སོགས་ཚད་མ་མིན་ཞེས་བཤད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་མིག་རྣ་བ་སོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཚད་མ་མིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་མཐོང་བའི་ཚད་མ་མིན་ཞེས་པའི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་མིག་ཤེས་སོགས་དེ་དག་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ན་དེ་ལ་འཁྲུལ་ལམ་མ་འཁྲུལ། འཁྲུལ་ན་ནི་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པར་འགལ་ལ། མ་འཁྲུལ་ན་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་དགོས་པས་དེ་ལའང་ཚད་མར་ཐལ་ལོ་སྙམ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། ཤེས་པ་དེ་རྣམས་རང་གི་སྣང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་འཁྲུལ་ཅིང་དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་ཡང་སྤྱིར་ཚད་མར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མུ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཡིན་མིན་གྱི་བརྟག་པ་དེའང་མི་འཐད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ན་བདག་གཞན་སོགས་མུ་བཞི་པོ་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་དགོས་ནའང་། རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྐྱེ་བར་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བས་མུ་བཞི་གང་རུང་དུ་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་བོ། །བཞི་པ་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་མུ་བཞི་འགོག་པའི་ཚུལ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དབུ་མའི་གཞུང་ནས་དངོས་པོ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་བཀག་པའི་དོན་ནི་དེ་དག་ལ་རང་བཞིན་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། ཁྱེད་ལྟར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། གཉིས་ཀ་ཡང་མ་ཡིན། གཉིས་ཀ་མིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ལ་ཁས་བླངས་དངོས་འགལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་གཉིས་ཀ་མིན་ཞེས་སྨྲས་མ་ཐག་གཉིས་ཀ་མིན་པ་མིན་ཞེས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ལས་ཁ་ཅིག་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཡོད་མེད་སོགས་གང་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པས་ཁས་ལེན་དང་དམ་བཅའ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ནའང་ཁས་ལེན་དང་དམ་བཅའ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁས་ལེན་དང་དམ་བཅའ་མེ
Chinese
这是因为将忍耐和理性的损害混为一谈。虽然世俗的生灭等，不能用探究胜义的理性来审查，但这不是损害，因为它们不能用探究胜义的理性来发现，但却是用探究世俗的理性可以发现的。第二，关于量是否成立的考察也不合理。在《三摩地王经》和《入行论》中说，眼识等不是量，这是说世间人的眼耳等识不是证见实相的量，而不是说见色声等的量。如果世间人的眼识等对色声等是量，那么它们是错乱还是不错乱？如果错乱，那么与它们是量相违。如果不错乱，那么这些识应该显现色声等以自性成立，那么这也太过分了。如果这样想，就没有过失，因为这些识在自己的显现境自体上是错乱的，虽然对它们来说不是量，但总的来说并不与量相违。第三，关于四句生是否存在的考察也不合理。如果自性生，那么必须从自他等四句中的任何一句产生。然而，因为不是自性生，而是依赖而生，所以遮止了从任何一句产生。因此，仅仅依赖而生就成立了以远离四边的形式产生。第四，遮止有无等的四句的方式也不合理。中观的论典中遮止了事物是有、无和二者皆非，其意义是遮止了它们具有自性。而不是像你那样说，不是有，也不是无，也不是二者皆是，也不是二者皆非。因为那样说会导致承诺自相矛盾。因为那样说的时候，刚说完“二者皆非”，就承诺了“二者皆非非”，也就是“二者皆是”。如果这些人说，我们不承认有无等任何一种，所以没有承诺和誓言，因此没有过失。这也是不合理的，即使那样，也会变成有承诺和誓言，因为没有承诺和誓言
English
This is because endurance and rational harm are confused as one. Although the arising and ceasing of the conventional, etc., cannot be examined by the reasoning that investigates the ultimate, this is not a harm, because they cannot be discovered by the reasoning that investigates the ultimate, but they are discovered by the reasoning that investigates the conventional. Second, the examination of whether or not a valid cognition is established is also unreasonable. In the Samadhiraja Sutra and the Bodhisattvacaryavatara, it is said that eye consciousness etc. are not valid cognitions, which means that the consciousness of the eyes, ears, etc. of worldly people are not valid cognitions that see reality, but it does not mean that they are not valid cognitions that see forms, sounds, etc. If the eye consciousness etc. of worldly people are valid cognitions for forms, sounds, etc., then are they mistaken or not mistaken? If they are mistaken, then it contradicts that they are valid cognitions. If they are not mistaken, then these consciousnesses should appear to establish forms, sounds, etc. by their own nature, then that is also too much. If you think so, there is no fault, because these consciousnesses are mistaken about their own appearing object, their own characteristics, and although they are not valid cognitions for them, they do not contradict valid cognition in general. Third, the examination of whether or not the four alternatives of arising exist is also unreasonable. If it arises by nature, then it must arise from any of the four alternatives of self, other, etc. However, because it does not arise by nature, but arises dependently, it prevents arising from any of the four alternatives. Therefore, it is established that arising dependently itself arises in a way that is free from the four extremes. Fourth, the way of negating the four alternatives of existence and non-existence etc. is also unreasonable. In the Madhyamaka treatises, the meaning of negating that things are existent, non-existent, and both is that it negates that they have inherent existence. It is not like you say, it is not existent, nor is it non-existent, nor is it both, nor is it neither. Because saying that would lead to a contradiction in commitment. Because when saying that, as soon as you say "neither", you commit to "neither is not", which is "both is". If some of these people say that we do not accept any of existence, non-existence, etc., so there is no commitment or vow, so there is no fault. That is also unreasonable, even if that is the case, it will become a commitment and a vow, because there is no commitment and a vow.
Tibetan
ད་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་དམ་བཅས་པ་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་དང་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་འདི་དག་གི་སྐབས་སུ་དབུ་མའི་རང་ལུགས་འཇོག་ཚུལ་ལུང་དང་རིགས་པ་དུ་མས་བསྒྲུབས་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དགག་བྱ་ངོས་འཛིན་ཁྱབ་ཆུང་བ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དགག་བྱ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ངོ་བོ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྐྱེད་པ་དང་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང་རྣམ་འཇོག་གཞན་ལ་མི་བལྟོས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུ་ལ་ཁྱད་པར་དེ་གསུམ་ཡོད་པས་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་བདེན་གྲུབ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ་ཞིང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་དེ་གསུམ་བཀག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་དོན་ཡིན་ན་ནི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ངེས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་འདོད་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དེ་འདྲ་ནི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་དུ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་ལ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དགག་བྱ་དང་། དེ་གཞན་ལ་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་དང་། དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་མི་སྦྱོར་རོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་དགག་བྱ་ལ་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་དང་རིགས་པའི་དགག་བྱ་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ཏེ་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པའོ། །གཉ ིས་པ་རིགས་པའི་དགག་བྱ་ལ་ཕྲ་རགས་གཉིས་ལས། རགས་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་པ་དང་སྤྱིི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་ལྟ་བུའོ། །ཕྲ་བ་ལའང་དབུ་མ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་ལ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཞེན་ཡུལ་ནི་འདིར་དགག་བྱ་མཐར་ཐུག་ག །མ་རིག་པ་དེས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཤིང་སྒྲོ་འདོགས་ཚུལ་ནི་ཆོས་གང་ལའང་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པར་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ཞིག་སྟེ། དེས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ལ་བདག་གམ་རང་བཞིན་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་དོ། །རང་བཞིན་དེ་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་མིག་རྣ་བ་སོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དོ། །དགག་བྱའི་རང་བཞིན་ལ་ཕྲ་རགས་མེད་ཀྱང་ཁྱད་གཞིའི་གནད་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་སྟེང་དུ་བདག
Chinese
因此，先前所承诺和立誓的，就是承诺和立誓。之后，关于这些情况中，中观自续派安立自性的方式，以众多教证和理证所成立的，应当在那里了解。第二，所破的对境范围狭小：有些人说，所破是对境的自性，而且它还具有三种特征，即本体非由因缘所生，以及状态不会改变为其他，以及安立不依赖于其他。这是不合理的，因为对于法性之类的，具有这三种特征，因此会导致在它们之上无法破除真实成立。如果在有为法之上破除这三种特征，就是自性空的意思，那么即使是实事师们也会必定了知无自性的含义，但那也不是他们的意愿。像那样具有三种特征的自性，连怙主龙树也已经承诺了，因为诸法自性空的真如，以教证和理证成立为具有三种特征。第三，对于自宗的所破对境进行认定时有三点：真实的所破，以及它是否能施加于其他，以及是否能施加胜义的差别。第一点是：一般而言，所破分为道的所破和理的所破两种，第一种是烦恼障和所知障等，存在于所知上。第二种理的所破又分为粗细两种，粗的是声音常有和自性主物等。细的方面，中观派两家的观点也有不同，但内外诸法由自性成立的执着，由俱生的无明如何执取的对境，在此是究竟的所破。那个无明在诸法之上增益有自性，增益的方式是对任何法都不依赖于他，以自己的体性而存在，像那样执取的对境，就称为我或自性。那个自性在补特伽罗之上不存在，就是补特伽罗的无我，在眼耳等之上不存在，就是法无我。所破的自性没有粗细之分，但由于所依的要点，在补特伽罗之上为我。
English
Therefore, what was previously promised and vowed is the promise and the vow. Afterwards, regarding these instances, the way in which the Madhyamaka-svatantrika establishes self-nature, which is established by many scriptural and logical proofs, should be understood there. Second, the scope of the object to be refuted is narrow: Some say that the object to be refuted is self-nature, and it also has three characteristics, namely, that its essence is not produced by causes and conditions, and that its state does not change into another, and that its establishment does not depend on others. This is unreasonable, because for things like the nature of phenomena, they have these three characteristics, so it would follow that the truth of their existence cannot be refuted on top of them. If refuting these three characteristics on top of conditioned phenomena means emptiness of self-nature, then even the realists would necessarily understand the meaning of no self-nature, but that is not their intention either. Such a self-nature with three characteristics has even been promised by the Protector Nagarjuna, because the suchness of the emptiness of self-nature of all phenomena is established by scripture and reason as having three characteristics. Third, there are three points in identifying the object to be refuted in one's own system: the actual object to be refuted, whether or not it can be applied to others, and whether or not the difference of ultimate truth can be applied. The first point is: In general, there are two types of objects to be refuted: the object to be refuted on the path and the object to be refuted by reasoning. The first is the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge, etc., which exist on the knowable. The second object to be refuted by reasoning is divided into coarse and subtle. The coarse ones are like sound being permanent and primordial matter, etc. In the subtle aspect, there are also differences in the views of the two Madhyamaka schools, but the object of clinging to the innate ignorance that grasps that inner and outer phenomena are established by self-nature is the ultimate object to be refuted here. That ignorance imputes self-nature on phenomena, and the way it imputes is that it grasps that any phenomenon does not depend on others and exists by its own essence. The object of clinging to how it grasps is called self or self-nature. That self-nature does not exist on the person, which is the selflessness of the person, and does not exist on the eyes, ears, etc., which is the selflessness of phenomena. The self-nature of the object to be refuted does not have coarse or subtle divisions, but due to the key point of the basis of the difference, it is self on the person.