Tibetan
མོ་རེ་ནི་དེའི་སྔོན་ནས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །སེམས་ཤིན་སྦྱངས་སྔོན་དང་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་རྗེས་སུ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ནི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཡིད་ལ་དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་ན་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེས་པའི་མཐུས་ལུས་ལ་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་རླུང་རྒྱུ་བས་རླུང་དེ་ལུས་ཀྱི་ཆ་ལ་ཁྱབ་པར་བརྒྱུས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རང་བྲལ་བའི་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བའི་སྔ་ལྟས་ནི་གང་ཟག་དེའི་ཀླད་པ་ལྕི་བམ་པ་སྙམ་བྱེད་པ་འབྱུང་སྟེ་མི་བདེ་བའི་ལྕི་བ་ནི་མིན་ནོ། །ཞི་གནས་དངོས་སུ་ཐོབ་པའི་དུས་ནི་ལུས་ཤིན་སྦྱངས་ཐོག་མར་ཐོབ་པའི་ཚེ་ལུས་ལ་བདེ་བའི་ཉམས་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ལ་ཡང་དགའ་བ དེའི་ཉམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་ངོ་། །ཉམས་རགས་པ་དེས་སེམས་གཡོ་བས་སེམས་དགའ་ཡལ་ཡལ་འབྱུང་སྟེ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཅུང་མ་ཐོབ་ཅིང་། དེ་ནས་དགའ་ཡལ་ཡལ་དེ་ལོག་ནས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་མི་གཡོ་བར་ལྷན་ནེར་གནས་པ་བྱུང་བ་ན་ཞི་གནས་ཐོག་མར་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། སྤྱིར་ཞི་གནས་ཙམ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་ལམ་དངོས་ཡིན་པའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་ཞི་གནས་བསྐྱེད་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་ཏེ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ལམ་བགྲོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་འབྲེལ་དགོས་ཀྱི། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་ལའང་ཡོད་ཀྱང་དེས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་མངོན་འགྱུར་བ་ཙམ་མགོ་ནོན་སྲིད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་གཏན་ནས་སྤོང་མི་ནུས་སོ། །གསུམ་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་ལ་གཉིས། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་བགྲོད་བའི་སྔོན་དུ་ཞི་གནས་འཐོབ་དགོས་པ་དང་། ཞི་གནས་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །འདི་དག་ལ་མཚོན་ཙམ་ནི། དང་པོ་ནི། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམས་ཅན་གྱི་ལམ་བསྒོམ་པས་ནི་སྔར་ཞི་གནས་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཐོབ་དགོས་ཏེ། མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་ཤིང་། དེ་ནི་ཞི་གནས་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་བཤ
Chinese
而且，这在之前也会发生。心轻安先产生，身轻安后产生的次第是：当禅定在心中产生特殊的喜悦时，由于心堪能的轻安产生之力量，身体上会产生作为身轻安产生之因的风，由于此风遍布身体各部分的威力，身体的恶劣状态自然解脱，从而产生身轻安。轻安产生的前兆是，那个人会觉得头脑沉重，但这不是不舒服的沉重。真正获得止的时刻是，初次获得身轻安时，由于身体上产生巨大的快乐感受，心中也会产生巨大的喜悦感受。粗大的感受会扰乱心，因此心中的喜悦会变得飘忽不定，那时还没有获得止。之后，当飘忽不定的喜悦消失，心不被目标所动摇，而是稳定地安住时，就是初次获得止。第二，基于此而普遍展示的道路行进方式是：一般来说，仅仅是止，外道也有，因此不一定就是真正的道路。然而，三乘圣者的所有等持道都是依赖止观双运而获得的。因此，生起那样的止之后，修习胜观，通过止观双运的瑜伽来行进道路。而且，这必须与证悟无我的见解相关联。与证悟无我的见解分离的止观双运，外道也有，但这可能仅仅是压制了欲望的烦恼显现，而无法彻底断除烦恼的种子。第三，世间道的行进方式有两种：在行进具有寂静和粗重之相的道路之前，必须获得止，以及依赖止来对欲望产生无贪的方式。对于这些略作说明：第一，通过分别认识自性的方式来修习具有寂静和粗重之相的道路，那么之前必须获得那样的止。分别认识自性是由初禅的近分胜观所摄持，而这必须依赖于先前的止才能成就。第二，先前已经说过。
English
Moreover, this also happens before. The order of mind pliancy arising first and body pliancy arising later is: when special joy arises in the mind due to samadhi, the wind that causes body pliancy to arise in the body arises due to the power of mind pliancy that makes the mind workable. Because that wind permeates the parts of the body, the unpleasant state of the body naturally dissolves, and body pliancy arises. The preliminary sign of the arising of pliancy is that the person feels that his head is heavy, but it is not an uncomfortable heaviness. The time when shamatha is actually attained is when great feelings of happiness arise in the body at the time of the initial attainment of body pliancy, and great feelings of joy also arise in the mind. That coarse feeling agitates the mind, so the joy in the mind becomes fleeting, and at that time shamatha has not yet been attained. After that, when that fleeting joy disappears and the mind does not waver from the object but remains stable, then shamatha is initially attained. Second, the general way of progressing on the path based on this is: in general, shamatha alone is also present in non-Buddhists, so it is not necessarily the true path. However, all the samadhi paths of the noble ones of the three vehicles are attained by relying on the union of shamatha and vipashyana. Therefore, after generating such shamatha, cultivate vipashyana, and progress on the path through the yoga of the union of shamatha and vipashyana. Moreover, this must be related to the view of realizing selflessness. The union of shamatha and vipashyana that is separate from the view of realizing selflessness is also present in non-Buddhists, but this may only suppress the manifestation of afflictions of desire, and cannot completely abandon the seeds of afflictions. Third, there are two ways of progressing on the mundane path: before progressing on the path with aspects of quiescence and coarseness, it is necessary to attain shamatha, and the way to become detached from desire by relying on shamatha. To illustrate these briefly: First, by cultivating the path with aspects of quiescence and coarseness through the gate of individually discerning characteristics, it is necessary to attain such shamatha beforehand. Individually discerning characteristics is encompassed by the near-attainment vipashyana of the first dhyana, and this must be accomplished by relying on prior shamatha. Second, it has been said before.
Tibetan
ད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ལྟ་བུ་ཙམ་ཞིག་བསྒོམས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་སྤོང་མི་ནུས་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཟག་མེད་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ལམ་མ་བསྒོམ་ན་ནི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཙམ་བསྒོམས་ཀྱང་གོང་སས་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་གཏན་ནས་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས་ལྷག་མཐོང་བསྐྱེད་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྷག་མཐོང་དགོས་ཏེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཚུལ་འཆད་པ་ལ་བཞི། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་བསྟེན་པ་དང་། ལྷག་མཐོང་གི་རབ་དབྱེ་དང་། བསྒོམ་ཚུལ་དང་། གྲུབ་ཚད་དོ། །དང་པོ་ནི། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ནས་བརྒྱུད་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་དྲང་ངེས་ལ་མཁས་པའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ནས་གཞུང་ལུགས་ལ་ཉན་ཏེ་ཐོས་བསམ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གསུམ། དྲང་ངེས་ཀྱི་གསུང་རབ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་དང་། ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་ལ་བརྟེན་དགོས་ཤིང་། གསུང་རབ་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱེ་བའི་དྲང་ངེས་ལ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་། འདིར་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་དྲང་ངེས་ཕྱེ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་དགོས་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མདོ་འདིར་དྲང་ངེས་ཕྱེ་བ་ལྟར་བཞེད་ཅིང་རྗེ་ཉིད་ཀྱང་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་ནི། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ལྷ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་ཞི་འཚོ་ལ་སོགས་པ་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་སུ་མཛད་ལ། སློབ་དཔོན་དེ་དག་ནི་འཕགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ཞིང་ཇོ་བོ་ཆེན་པོས་ཡང་ལུགས་དེ་གཙོ་བོར་མཛད་དོ། །བདག་ཅག་གི་ཕ་རྒན་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི
Chinese
仅仅是像那样的止观，也无法断除烦恼，因此必须依靠它，通过具有真实相和寂静粗猛相的两种道，使对欲求远离贪欲。然而，如果不修习无漏的具有真实相的道，那么仅仅修习寂静粗猛相，也根本无法断除为上界所摄的烦恼。因为寂静粗猛相也是外道瑜伽行者所修习的。总之，仅仅止观是不够的，必须生起胜观，而且必须是证悟无我的胜观，这将在后面阐述。第二，阐述修习胜观的方法，分为四点：依止胜观的顺缘，胜观的分类，修习方法和成就的程度。第一点是：依止从两大车（龙树、无著）传承下来的，精通经论的应成和自续的善知识，听闻经论，通过闻思生起证悟实相的见解，这是不可或缺的因缘。这又分为三点：确定应成和自续的经论，龙树菩萨的意趣如何解释，以及确定见解的方法。第一点是：想要证悟实相的人，必须依靠佛陀的经论，而经论也因为所化众生的根器不同而有各种不同的意义，因此必须依靠不了义的经论来证悟实相。其中，虽然两大车所分的应成和自续有所不同，但这里必须遵循《无尽慧经》中划分应成和自续的方式，因为龙树菩萨也是按照这部经来划分应成和自续的，而且宗喀巴大师本人也是遵循这部经的。第二，龙树菩萨的意趣如何解释呢？圣天论师被佛护、清辨、月称和寂护等伟大的中观论师们视为与圣天一样值得信赖的人物。这些论师都是追随圣天的，而且阿底峡尊者也主要遵循这个宗派。我们这些人的老父亲宗喀巴大师本人，
English
Even if one meditates on just such a state of calm abiding, it is not possible to abandon afflictions. Therefore, one must rely on it and, through the two paths of having the aspect of truth and having the aspect of serenity and roughness, one must become free from attachment to desire. However, if one does not meditate on the path of stainlessness that has the aspect of truth, then even if one meditates only on the aspect of serenity and roughness, one will never be able to abandon the afflictions included in the higher realms. This is because even non-Buddhist yogis meditate on the aspect of serenity and roughness. In short, calm abiding alone is not sufficient, so one must generate insight. Moreover, it is necessary to have insight that realizes selflessness, which will be explained later. Second, there are four points in explaining how to cultivate insight: relying on the conditions for insight, the divisions of insight, the method of cultivation, and the degree of accomplishment. The first is: Relying on a spiritual friend who is learned in the definitive and interpretable scriptures transmitted from the two great chariots (Nāgārjuna and Asaṅga), listening to the scriptures, and generating a view that realizes suchness through hearing and thinking is an indispensable cause and condition. This has three parts: identifying the definitive and interpretable scriptures, how Nāgārjuna's intention was explained, and how to establish the view. The first is: Those who wish to realize the meaning of suchness must rely on the scriptures of the Victorious One. Since the scriptures have various meanings depending on the disposition of the trainees, one must rely on the scriptures of definitive meaning to realize suchness. Although there are differences in the definitive and interpretable as divided by the two great chariots, here one must follow the division of the definitive and interpretable from the Sutra Taught by Inexhaustible Intelligence, because Nāgārjuna also considered this sutra as dividing the definitive and interpretable, and Je himself also followed this. Second, how did the explanation of Nāgārjuna's intention come about? Āryadeva was regarded by great Madhyamikas such as Buddhapālita, Bhāviveka, Candrakīrti, and Śāntarakṣita as a trustworthy figure like Ārya. Those teachers followed Ārya, and Lord Atiśa also mainly followed that system. Our old father, Je Rinpoche himself,