Tibetan
བརྗེད་ནའང་སླར་དམིགས་པ་ལ་གཏོད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མ་སྙིང་པོ་ལས། ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ལོག་འགྲོ་བ། དམིགས་པའི་ཀ་བ་བརྟན་པོ་ལ། །དྲན་པའི་ཐག་པས་དམ་བཅིངས་ནས། །ཤེས་རབ་ལྕགས་ཀྱུས་རིམ་དབང་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ལུགས་བསལ་ཚུལ་ནི་འདིར་མི་བརྗོད་དོ། །གསུམ་པ་ཐུན་གྱི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། འོ་ན་དྲན་པས་དམིགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དེ་ཡུན་ཅི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་འཇོག་སྙམ་ན། འདི་ལ་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་དང་པོ་ཡུན་ཐུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱ་སྟེ་ཡུན་རིང་དྲགས་ན་སུན་ནས་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བར་བཞེད་པ་ལྟར་རམ། ཆུ་ཚོད་གཅིག་དང་གཉིས་སོགས་ཅི་ཙམ་ནུས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཇོག་པའོ། །གསུམ་པ་དམིགས་པ་ལ་གཏད་པའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དང་། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ངོས་མི་ཟིན་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་དང་། ངོས་ཟིན་ཀྱང་དེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུ་མི་རྩོལ་བའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱིང་རྒོད་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་ཐབས་སོ། །དང་པོ་རྒོད་པ་ནི། ཡུལ་སྡུག་པ་ལ་དམིགས་ཏེ་སེམས་རྣམ་པར་མ་ཞི་ཞིང་ཕྱིར་འཕྲོ་བ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་ཡུལ་ལ་སྲེད་པའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་གཞན་དང་ཡུལ་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སེམས་ཕྱིར་གཡེངས་ཤིང་འཕྲོ་བ་ནི་འདིའི་རྒོད་པ་མིན་ནོ། །བྱིང་བ་ནི། གང་ལ་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་ལྷོད་ནས་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་མེད་པའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི་གསལ་དྭངས་གང་ཡང་མེད་པའི་སེམས་རྨུགས་པ་ནི་བྱིང་བ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་བྱིང་རྒོད་རྟོགས་པའི་ཤེས་བཞིན་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ནི། དྲན་པ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བསྐྱེད་ནུས་ན་དམིགས་པ་བརྗེད་ནས་གཡེངས་ཏེ་འགྲོ་བ་དགག་ནུས་པས། བྱིང་རྒོད་སྐྱེས་པ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཞིང་བྱིང་རྒོད་ཀྱང་རིག་པར་སླ་ལ། སྔར་ལྟར་དྲན་པ་བསྟེན་བཞིན་པའི་ངང་ནས་དེ་ལས་གཞན་དུ་འཕྲོ་མི་འཕྲོ་ལ་བྱ་ར་ཐུ་རེ་ནས་བྱས་ནས་སེམས་འཛིན་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་སྐྱོང་བའི་གནད་དམ་པའོ། །གཉིས་པ་མི་རྩོལ་པའི་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ནི། བྱིང་རྒོད་གཉིས་བྱུང་མ་ཐག་འགོག་པའི་རྩོལ་བ་མི་བསྟེན་པ་ནི་སྐྱོན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས། དེའི་གཉེན་པོར་འདུ་བྱེད་པའི་རྩོལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། རྩོལ་བའི་སེམས་པ་ངོས་བཟུང་ཞིང་བྱིང་རྒོད་འགོག་ཚུལ་དང་། བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གང་རུང་ལ་གཡོ་ཞིང་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་ནི་རྩོལ་བའམ་སེམས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་བྱུང་ན་སྤོང་བ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དེ་དགོས་སོ། །སྤོང་ཚུལ་ལ་སེམས་བྱིང་བ་ནི་སེམས་ནང་དུ་བསྡུས་དྲག་ནས་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཤོར་བ་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལྟ་བུ་དགའ་བའི་ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱ་བའམ་ཉི་འོད་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ཡིད་ལ་བསམ་ཞིང་དམིགས་པའི་འཛིན་སྟངས་དམ་པར་བྱས་ལ་བསྐྱང་ངོ་། །དེ་ཡང་ཕན་ཡོན་དང་ཡོན་ཏན་མཐོང་ནས་སེམས་གཟེངས་སྟོད་པ་ནི་བྱིང་བ་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དམ་པའོ། །གཉིས་པ་བྱིང་རྒོད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་མང་སྟེ་འདོད་ཡོན་ལ་རྟོག་པ་དང་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང་སེམས་མུན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་སོགས་པའོ། །ཁྱད་པར་དུ་རྒོད་པ་ནི་འདོད་ཡོན་ལ་སེམས་པ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པས་དེའི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་དང་མི་རྟག་ལ་སོགས་ཡིད་འབྱུང་བའི་བློ་བསྐྱེད་དགོས་ཤིང་། བྱིང་བ་ནི་སེམས་བསྡུས་དྲག་པ་དང་བཟའ་བཏུང་མང་བ་དང་ཉིད་རྨུགས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་འགོག་པའི་ཐབས་སུ་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་དྲན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བསྒོམ་པ་དང་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་བ་སོགས་བསམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་ནི། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་ཏེ་སེམས་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འདུ་བྱེད་པའམ་རྩོལ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཧ་ཅང་རྩོལ་ལྷོད་གཉིས་ཀ་སྤངས་ཏེ་སེམས་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པ་ཉ ིད་དུ་གནས་ཤིང་རྣལ་དུ་འབབ་པ་དང་རང་གི་རང་གིས་འཇུག་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་ཞིང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་དགོས་ཏེ། དབུ་མཐའ་ལས། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། བསྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་པའོ། །ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗོད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇུག་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཏེ། ལེ་ལོ་
Chinese
即使忘记了，也要重新专注于目标。正如《中观心要》中所说：心如狂象难调伏，系于所缘之坚柱上，以忆念之绳紧紧束缚，再以智慧之钩逐渐调御。如是说。第二，此处不讲述消除具有过失之理。第三，指示一座的时长：那么，以正念系于所缘，应当保持多久呢？对此，一些先前的老师认为，最初应当时间短而次数多，因为时间太长会导致厌倦，从而产生掉举和昏沉。或者，保持一小时或两小时，只要能够做到即可。第三，专注于目标之后如何行持，分为两部分：生起昏沉掉举时如何行持，以及远离昏沉掉举时如何行持。第一部分分为两点：不认识昏沉掉举时，依止对治；以及即使认识，为了断除也不努力的对治。第一部分分为两点：认识昏沉掉举，以及生起了知它们的正知之方法。首先，掉举是：缘于悦意的对境，心不寂静且向外散乱，属于贪欲的范畴，以贪著对境的方式而生的心所。如果是由于其他烦恼或其他对境的力量，心向外散乱，则不是这里的掉举。昏沉是：对于所缘的执持松懈，没有非常清晰的所缘之心所。如果是不明不亮的心的迟钝，则不是昏沉。第二，生起了知昏沉掉举的正知之方法是：如果能够持续生起正念，就能阻止忘记目标而散乱，从而也能遣除生起的昏沉掉举，并且也容易识别昏沉掉举。像以前一样，在依止正念的同时，特别注意是否从正念之外散乱，并保持心，这是修持正知的关键。第二，依止不努力的对治是：如果昏沉掉举一生起，就不采取阻止的努力，这是非常大的过失。因此，应当修习作为其对治的造作之努力。此处分为两点：认识造作之心，并
English
Even if forgotten, one should re-engage with the object of focus. As it is said in the Madhyamaka-hrdaya: 'The elephant of the mind wanders astray; to the stable pillar of the object, bind it tightly with the rope of mindfulness, then gradually subdue it with the hook of wisdom.' So it is said. Second, the method of eliminating faults is not discussed here. Third, indicating the duration of a session: So, how long should one maintain mindfulness attached to the object? Some previous teachers have suggested that initially, one should do short sessions with many repetitions, as prolonged sessions can lead to weariness, resulting in dullness and agitation. Alternatively, maintain it for an hour or two, or as long as one is able. Third, how to proceed after focusing on the object, divided into two parts: how to proceed when dullness and agitation arise, and how to proceed when free from dullness and agitation. The first part has two points: relying on antidotes when dullness and agitation are not recognized, and relying on antidotes without effort to abandon them even when recognized. The first part has two points: recognizing dullness and agitation, and the method of generating awareness to realize them. First, agitation is: focusing on a pleasing object, the mind is not pacified and scatters outward, belonging to the category of desire, a mental factor that engages in the manner of craving for the object. If the mind scatters and wanders due to the power of other afflictions or other objects, that is not the agitation here. Dullness is: the grasping of the object of focus is loosened, a mental factor without a very clear object. If it is a mental torpor without any clarity or lucidity, that is not dullness. Second, the method of generating awareness to realize dullness and agitation is: if one can continuously generate mindfulness, one can prevent forgetting the object and wandering astray, thereby also eliminating the arising of dullness and agitation, and it also becomes easy to recognize dullness and agitation. As before, while relying on mindfulness, pay particular attention to whether one is scattering away from it, and maintaining the mind is the key to cultivating awareness. Second, relying on the antidote of non-effort is: if one does not make an effort to stop dullness and agitation as soon as they arise, it is a very great fault. Therefore, one should cultivate the effort of fabrication as its antidote. Here, there are two points: recognizing the mind of effort, and
Chinese
制止沉没和掉举的方法，以及识别沉没和掉举产生的原因。首先，心在善、非善或无记的任何事物上摇动和驱使的心所是作意或心，如果出现沉没和掉举，就需要显现出努力断除它们的作意。关于断除的方法，心沉没是因为心过度内收而失去了对所缘的执持，因此，对治的方法是，将佛像等令人愉悦的对境放在心中，或者思维阳光等显现，并牢固地执持所缘。此外，通过看到利益和功德而提升心力，是阻止沉没的殊胜方法。其次，沉没和掉举产生的原因有很多，如对欲妙的分别念、昏沉、睡眠和心识黑暗的状态等。特别是，掉举是心对欲妙的执着，属于贪欲的范畴，因此，对治的方法是生起厌恶之心，如思维不净和无常等。沉没是由于心过度内收、饮食过多和昏沉等原因产生的，为了阻止这些，应该提升心力，忆念三宝的功德，修持菩提心的利益，思维暇满难得等。第三，在远离沉没和掉举的时候，当心远离沉没和掉举，并平等地安住于所缘时，作意或努力是禅定的过患，因此，对治的方法是修持舍。应该避免过度用力和松懈，使心平等地安住于所缘，并习惯于自然而然地进入和安住。在修习止观时，需要断除五种过失，并依止八种行，如《中边分别论》所说：“五过失应断，八行应依止，由依止之因生。” 懈怠以及教授等，忘失以及沉没和掉举，不作意和作意，这些被认为是五种过失。处所和安住于彼，因和果亦然。未曾言说所缘，以及了知沉没和掉举，断除彼等显现作意，寂止时自然进入。就像这样，懈怠
English
The methods of preventing sinking and agitation, and identifying the causes of sinking and agitation. Firstly, the mental factor that moves and urges the mind towards any object, whether virtuous, non-virtuous, or neutral, is attention or mind. If sinking and agitation arise, it is necessary to have the attention that actively engages in abandoning them. Regarding the method of abandonment, sinking of the mind occurs when the mind is excessively withdrawn inwards, causing a loss of focus on the object of meditation. Therefore, the remedy is to bring to mind a pleasing object, such as an image of the Buddha, or to contemplate appearances such as sunlight, and to maintain a firm grasp on the object of meditation. Furthermore, elevating the mind by seeing benefits and qualities is an excellent method for reversing sinking. Secondly, there are many causes for the arising of sinking and agitation, such as conceptual thoughts about desirable objects, drowsiness, sleep, and states of mental darkness. In particular, agitation is the mind's attachment to desirable objects, belonging to the category of desire. Therefore, the remedy is to cultivate a mind of aversion, such as contemplating impurity and impermanence. Sinking arises from causes such as excessive inward withdrawal of the mind, overeating, and drowsiness. To prevent these, one should elevate the mind, remember the qualities of the Three Jewels, meditate on the benefits of the mind of enlightenment, and contemplate the difficulty of obtaining leisure and opportunity. Thirdly, when free from sinking and agitation, when the mind is free from sinking and agitation and enters into a state of equanimity on the object of meditation, effort or exertion is a fault of samadhi. Therefore, the remedy is to cultivate equanimity. One should avoid both excessive effort and laxity, allowing the mind to remain equally on the object of meditation, and become accustomed to naturally entering and abiding. When practicing shamatha, it is necessary to abandon the five faults and rely on the eight applications, as it says in the Madhyantavibhaga: "Five faults should be abandoned, eight applications should be relied upon, arising from the cause of reliance." Laziness and instructions, forgetfulness and sinking and agitation, non-application and application, these are considered the five faults. Place and abiding therein, cause and effect as well. Not having spoken of the object, and understanding sinking and agitation, abandoning them with manifest application, naturally entering when pacified. Like that, laziness.