Tibetan
། དམིགས་པ་སྤྱིིའི་རྣམ་གཞག་དང་། སྐབས་འདིའི་དམིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་། དམིགས་པ་དངོས་དང་། གང་ཟག་གང་གིས་གང་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། ཁྱབ་པའི་དམིགས་པ་དང་། སྤྱད་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་དམིགས་པ་དང་། མཁས་པའི་དམིགས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱོང་གི་དམིགས་པའོ། །དང་པོའི་དམིགས་པ་ནི་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །གཉིས་པའི་དམིགས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱིས་མི་སྡུག་པ་དང་ཞེ་སྡང་ཅན་གྱིས་བྱམས་པ་དང་གཏི་མུག་ཅན་གྱིས་རྟེན་འབྲེལ་དང་ཁམས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་སོགས་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་མཁས་པའི་དམིགས་པ་ནི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྟེན་འབྲེལ་གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་ལྔ་སྟེ། ཆོས་དེ་དག་ལ་བདག་བཀག་ནས་སྒོམ་པ་ཡིན་ལ། བཞི་པ་ནི། དེ་དག་དང་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཉོན་མོངས་པ་སྦྱོང་པའི་ཆེད་དུ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པའོ། །གཉིས་པ་གང་ཟག་གང་གིས་གང་ལ་དམིགས་པ་བསྡུ་ན། ཆགས་སོགས་གང་ཤས་ཆེ་ན་དེ་དང་དེའི་གཉེན་པོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཆེ་ན་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ནས་ང་རྒྱལ་ཅན་གྱིས་ཁམས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་རྣམ་གྲངས་ནི། གང་ལ་སེམས་བཟུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤར་བའི་རྣམ་པ་དང་སྣང་བ་དང་གཟུགས་བརྙན་ནམ་དོན་སྤྱིའོ། །གཉིས་པ་སྐབས་འདིའི་དམིགས་པ་ནི། སྤྱིར་སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་དམིགས་རྟེན་མང་པོ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འདིར་ནི་དགོས་པ་དུ་མའི་ཆེད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཀུན་ཏུ་མཛེས་པ་སྟེ། །དམིགས་པ་དེ་ལ་གང་གི་སེམས་འཇུག་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་མཉམ་གཞག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྔོན་དུ་སྟོན་པའི་བྲིས་འབུར་གྱི་སྐུ་བྱོན་ལེགས་པ་ཞིག་བཙལ་ཏེ་བལྟ་ཞིང་ཡིད་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་གོམས་སུ་གཞུག །དེ་ནི་བྲིས་འབུར་གྱི་རྣམ་པ་ཙམ་དུ་མི་བསམ་པར་སངས་རྒྱས་དངོས་ཀྱི་སྐུའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འཆར་བ་ལ་བསླབ་བོ། །སྐུའི་ཆ་ཕྲ་རགས་གཉིས་ལས་དང་པོ་རགས་པ་དང་ཕྱིས་ཕྲ་བ་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱ་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཐོག་མར་དམིགས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའི། །དམིགས་པ་མི་འདྲ་བ་མང་པོ་སྤོས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བའི་གེགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། དམིགས་པ་གཅིག་ལ་བརྟན་
Chinese
關於所緣的總體結構和此處的所緣。首先分三點：所緣的本質、由誰對何者所緣，以及所緣的種類。第一點分四個方面：遍及的所緣、實踐淨化的所緣、智者的所緣和煩惱淨化的所緣。第一種所緣是蘊等一切法。第二種所緣是貪欲者觀修不淨，嗔恚者觀修慈愛，愚癡者觀修緣起和界差別等。第三種智者的所緣是蘊、界、處、緣起、處與非處五者，對這些法遮止我之後進行觀修。第四種是，為了淨化煩惱，對這些法和無常等十六行相進行觀修。第二，歸納由誰對何者所緣：哪種煩惱較重，就修習與之相應的不共對治法。例如，貪欲重者修不淨觀，直至我慢者觀修界差別。第三，種類是：心中所持的禪定中顯現的形象、顯現和影像，或總體意義。第二，此處的所緣是：一般來說，如前所述，有很多所緣的依託，但此處為了多種目的，應當觀修佛像。如《三摩地王經》所說：「猶如金色身，世間怙主皆莊嚴，於彼所緣心專注，菩提薩埵名等持。」因此，首先尋找一尊畫工精良的佛像，觀看並使之在心中顯現，習慣於此。不要僅僅將其視為繪畫或雕塑，而應學習將其視為真實佛陀的形象。在佛像的粗細部分中，首先應以粗略的部分為所緣，然後再以精細的部分為所緣。在那個時候，首先應以單一的所緣為依託進行修持。如果改變多個不同的所緣，則會成為產生禪定的障礙。導師英雄說：專注於一個所緣
English
Concerning the general structure of objects of focus and the object of focus in this context. First, there are three points: the essence of the object of focus, by whom and on what is the focus directed, and the types of objects of focus. The first point has four aspects: pervasive objects of focus, practice for purification objects of focus, the objects of focus of the wise, and objects of focus for purifying afflictions. The first type of object of focus is all phenomena such as the skandhas. The second type of object of focus is that those with desire contemplate impurity, those with hatred contemplate loving-kindness, and those with ignorance contemplate dependent arising and the distinctions of elements, etc. The third type, the objects of focus of the wise, are the five: skandhas, elements, sense bases, dependent arising, and what is and is not the case; contemplating these dharmas after negating self. The fourth is, in order to purify afflictions, contemplating these and the sixteen aspects such as impermanence. Second, summarizing by whom and on what is the focus directed: whichever affliction is heavier, one should practice the corresponding uncommon antidote. For example, those with heavy desire practice impurity contemplation, up to those with pride contemplate the distinctions of elements. Third, the types are: the image, appearance, and reflection that arise in the samadhi held in the mind, or the general meaning. Second, the object of focus in this context is: generally speaking, as mentioned before, there are many supports for objects of focus, but here, for many purposes, one should contemplate the image of the Buddha. As it says in the Samadhiraja Sutra: "Like a body of golden color, the protector of the world is always adorned, whoever focuses their mind on that object, that Bodhisattva is called equipoise." Therefore, first find a well-made painted or sculpted image of the Teacher, look at it and accustom yourself to it appearing in your mind. Do not merely think of it as a painting or sculpture, but learn to see it as the image of the actual Buddha. Among the coarse and fine parts of the image, one should first take the coarse part as the object of focus, and then the fine part. At that time, one should first rely on a single object of focus and practice. If you change many different objects of focus, it will become an obstacle to the arising of samadhi. The teacher Hero said: Steadfast on one object of focus.
Tibetan
ཚུལ་དུ། །ཡིད་ཀྱི་བསམ་པ་བརྟེན་པར་བྱ། །དམིགས་པ་མང་པོ་བརྒྱུད་པ་ལས། །ཡིད་ནི་ཉོན་མོངས་འཁྲུགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དམིགས་རྟེན་རྙེད་པའི་ཚད་ནི། དབུ་ནས་ཞབས་ཀྱི་བར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལན་འགའ་རེ་གསལ་གདབ། དེའི་མཐར་སྐུའི་སྤྱི་ཡིད་ལ་བྱས་པ་ན་ཡིད་ངོར་ཡན་ལག་རགས་པ་རྣམས་ཆ་ཕྱེད་ཙམ་ཞིག་འཆར་ཐུབ་པ་བྱུང་ན་དེ་ཙམ་ཞིག་གིས་ཆོག་ཤེས་བྱས་ནས་སེམས་བཟུང་དགོས་ཏེ། ལྷག་པ་འདོད་ནས་གཞན་དང་གཞན་གསལ་བཏབ་ན་ཅུང་ཟད་གསལ་དུ་འགྲོ་སྲིད་ཀྱང་སེམས་གནས་པའི་གེགས་སུ་འགྱུར་བས་མི་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཤར་བའི་སྟེང་དུ་སེམས་བཟུང་དགོས་ཤིང་། དེའི་ཚེ་སྐུའི་སྤྱི་དང་ཆ་ཤས་གང་གསལ་བ་དེ་ལ་སེམས་བཟུང་སྟེ་མི་གསལ་བར་སོང་ན་ཡང་སྤྱི་ལ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལ་དབྱིབས་ཆེ་ཆུང་དང་ཁ་དོག་མི་འདྲ་བ་དང་གྲངས་མི་འདྲ་བ་དང་བཞུགས་སྟངས་མི་འདྲ་བ་ཤར་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ཐོག་མར་གང་གསལ་བཏབ་པ་ལྟར་དམིགས་ནས་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་སེམས་ཇི་ལྟར་གཏོད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ། སྐྱོན་མེད་པའི་ལུགས་གཞག་པ་དང་། སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ལུགས་བསལ་བ་དང་། ཐུན་གྱི་ཚད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཁྱད་པར་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་གསལ་ཆའི་ངར་དང་ལྡན་པ་དང་། དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་མི་རྟོག་པའི་གནས་ཆ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གསལ་ཆའི་དལ་ཐོན་པ་ལ་ནི་བྱིང་བས་བར་དུ་གཅོད་ལ། རྩེ་གཅིག་པའི་མི་རྟོག་པ་ལ་ནི་རྒོད་པས་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་དག་འགྲུབ་པའི་གེགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོས་བཟུང་འོག་ཏུ་སྟོན་ལ་འདིར་ཞི་གནས་འགྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་ཚུལ་ནི། སེམས་རྩེ་ཅིག་གི་དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བར་མི་བྱེད་པ་ཞིག་དང་། གཡེངས་མ་གཡེངས་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་དགོས་པའི་དང་པོ་ནི་དྲན་པ་དང་གཉིས་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དྲན་པ་ཉམས་ན་དམིགས་པ་སྟོར་བ་ཡིན་པས་དྲན་པ་ནི་རྩ་བ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་ཡན་ལག་གོ །སྤྱིར་དྲན་པ་ནི་ཀུན་བཏུས་ལས། དྲན་པ་གང་ཞེ་ན་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ཡེ་བརྗེད་པ་མེད་པ་སྟེ་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་ལས་ཅན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དོན་བསྡུ་ན་དམིགས་རྟེན་གང་ཤར་བ་དེ་ཉིད་མ་བརྗེད་པར་འཛིན་པ་ཞིག་གོ །ཤེས་བཞིན་ནི་དྲན་པས་བཟུང་བའི་དོན་བརྗེད་མ་བརྗེད་བྱ་ར་བྱེད་པ་སྟེ་
Chinese
方式中，应依止心的思念。通过众多所缘境，心会陷入烦恼。如是说。获得所缘境的标准是：从头到脚依次多次清晰观想。最后，当对身体的整体进行意念时，如果在意念中能够显现大约一半的粗大肢体，那么就应该满足于此，并保持专注。如果想要更多，观想其他部分，虽然可能会稍微清晰一些，但会成为心安住的障碍，所以不应这样做。此外，必须在显现的形象上保持专注。此时，无论身体的整体还是部分清晰显现，都应专注于清晰显现的部分；如果变得不清晰，则应专注于整体。对于显现的形状大小、颜色不同、数量不同、姿势不同等，不要跟随这些变化，而应按照最初清晰观想的方式进行专注。第二，关于如何将心安住于此，有三点：确立无过失的方式，排除有过失的方式，以及指示一座的时长。第一点是：此处所要修习的三摩地具有两个特点：一是具有心非常清晰的明分力量，二是具有专注于所缘境的无分别住分。对于如此明分缓慢出现的情况，昏沉会阻碍；对于专注的无分别，掉举会阻碍。因此，昏沉和掉举是成就清净三摩地的主要障碍。在认识到这两者的基础上进行说明，此处生起寂止成就的顺缘三摩地的方式是：需要一心不散乱于所缘境，以及观察是否散乱的觉知。前者是正念，后者是正知。如果正念减弱，就会失去所缘境，因此正念是根本，正知是枝叶。一般来说，正念如《摄类学》中所说：何为正念？即对于熟悉的事物，完全不遗忘，具有不散乱的作用。总而言之，就是不忘记所显现的所缘境而保持专注。正知是观察正念所保持的对境是否遗忘，即
English
In the manner, one should rely on the mind's thought. Through many objects of focus, the mind becomes afflicted with disturbing emotions. So it is said. The standard for obtaining the object of focus is: from head to foot, visualize clearly several times in sequence. Finally, when the overall body is brought to mind, if about half of the coarse limbs can appear in the mind's view, then one should be content with that much and maintain focus. If one desires more and visualizes other parts, although it may become slightly clearer, it will become an obstacle to the mind's abiding, so it should not be done. Furthermore, one must maintain focus on the appearance that arises. At that time, whatever is clearly visible, whether the overall body or a part, one should focus on that clearly visible part; if it becomes unclear, then one should focus on the whole. Regarding the appearance of different shapes, sizes, colors, numbers, and postures, one should not follow these changes, but should focus as one initially visualized clearly. Second, regarding how to fix the mind on this, there are three points: establishing the faultless method, eliminating the faulty method, and indicating the duration of a session. The first point is: the samadhi to be cultivated here has two special characteristics: it possesses the power of clarity, where the mind is extremely clear, and it possesses the abiding aspect of non-conceptuality, where one abides single-pointedly on the object of focus. For the slow emergence of such clarity, dullness obstructs; for single-pointed non-conceptuality, excitement obstructs. Therefore, dullness and excitement are the main obstacles to the accomplishment of pure samadhi. Explaining on the basis of recognizing these two, the way to generate the samadhi that is a conducive condition for the accomplishment of calm abiding here is: one needs both a mind that does not stray from its single-pointed focus and an awareness that observes whether it has strayed or not. The former is mindfulness, and the latter is awareness. If mindfulness diminishes, the object of focus is lost, therefore mindfulness is the root and awareness is the branch. Generally, mindfulness, as stated in the Compendium: What is mindfulness? It is the non-forgetting of a familiar object, having the function of non-distraction. In short, it is to hold onto the object of focus that has appeared without forgetting it. Awareness is the observation of whether the object held by mindfulness has been forgotten or not, that is,