Tibetan
རོ། །དང་པོ་ནི། རྙེད་བཀུར་གྲགས་འདོད་དང་། ཟང་ཟིང་ལ་མི་བལྟ་བར་ཆོས་བསྟན་པ་ལ་ཕན་ཡོན་བཅུ་ཡོད་པར་ལྷག་བསམ་བསྐུལ་བ་ལས་བཤད་ཅིང་གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་སྟོན་པ་པོས་ཆོས་དང་སྟོན་པའི་བཀའ་དྲིན་དྲན་ནས་བཀུར་ཞིང་གུས་པ་བསྐྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་བསམ་སྦྱོར་ལ་བསམ་པ་ནི། །གོང་དུ་བཤད་པའི་འདུ་ཤེས་དྲུག་བསྟེན་ཅིང་གཙོ་བོར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་བསམས་ནས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བ་ནི་གཙང་སྤྲ་དང་ལྡན་པས་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཁྲི་སྟན་ལ་འཁོད་ནས་བདུད་ཚར་གཅོད་པའི་སྔགས་འདོན་པའམ་ཤེར་སྙིང་ཚར་གསུམ་མམ་གཅིག་བྱས་ནས་ང་རྒྱལ་སྤངས་ཏེ་ཕན་འདོད་ཀྱིས་བཞིན་མདངས་གསལ་བས་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དུ་མས་སྐབས་བསྟུན་གྱིས་བཤད་པར་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་ནི། ཆོས་ཉན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་སྤྱི་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཆེད་དུ་མ་གསོལ་བ་དང་། མ་གུས་པ་དང་། འདུལ་བ་ནས་བཤད་པ་ལྟར་རྟ་གླང་སོགས་ཞོན་པ་དང་ལྷམ་གྱོན་པ་དང་མཚོན་ཐོགས་པ་སོགས་ལ་མི་བཤད་ཅིང་། ཉལ་བ་ལའང་བཤད་དུ་མི་རུང་ཡང་ནད་པ་ལྟ་བུ་ལ་རུང་བ་ནི་དམིགས་བསལ་ཏེ་དོན་གཉེར་ཆེ་ཞིང་དད་ཅིང་གུས་པ་ཆེ་བ་སོགས་ལ་བཤད་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་མཇུག་ཏུ་ནི། ཉན་བཤད་བྱས་པའི་དགེ་བ་རྣམས་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་གདམས་པ་དངོས་ཀྱིས་སློབ་མ་ཇི་ལྟར་བཀྲི་བ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་རྩ་བ་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང་། བསྟེན་ནས་བློ་ཇི་ལྟར་སྦྱང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་ཏེ་བཤད་པ་དང་། སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། མན་ངག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་འགོ་ནི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་མི་བཏང་བ་ཡིན་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཐོག་མར་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་དགོས་ཤིང་འདི་ལ་དྲུག ། བརྟེན་བྱ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད། རྟེན་བྱེད་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་ཚུལ། བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན། མ་བསྟེན་པའི་ཉེས་དམིགས། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིིར་མདོ་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ལས་མང་དུ་བཤད་ཀྱང་། སྐབས་འདིའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་བ་ཉེར་ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པ་བརྩོན་བཅས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བསྟེན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་བཅུ་ལྡན་ཞིག་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དེའི་དོན་བསྡུ་ན་དུལ་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ། ཞི་བ
Chinese
若。第一，不顾名闻利养和财物而说法，从劝发为说法有十种利益来说，还有很多。第二，说法者忆念佛法和导师的恩德，从而生起恭敬。第三，关于意乐和行为，意乐是：依止上面所说的六种认识，主要为了获得佛果而行事。行为是：具有洁净，在符合心意的地方，登上法座，念诵降伏魔军的咒语，或者念诵《般若心经》三遍或一遍，舍弃我慢，以利益之心，面带笑容，以多种比喻和理由，根据情况进行讲述。第四，对于不适合听法的器皿，总的来说，没有为了佛法而祈请，不恭敬，以及如律藏所说，骑马牛等，穿鞋，携带武器等，不应说法，对于躺卧者也不应说法，但对于病人等情况是允许的，这是特例，对于求法心切、有信心和恭敬心等的人，应说法。第三，在结尾时，应将听法和说法所产生的善根回向于圆满菩提。第四，以实际的教导如何引导弟子，分为两部分：道的根本是依止善知识，以及依止后如何修心。第一部分分为两部分：为了生起定解而稍微广说，以及简略地展示修持的方法。第一，如是说：一切诀窍的开端是不舍弃殊胜的善知识。因此，首先必须依止善知识，这方面有六点：所依止的善知识的特征，能依止的弟子的特征，依止的方式，依止的利益，不依止的过患，以及这些内容的总结。第一点是：一般来说，显密经论中有很多论述，但就此处而言，善知识是：如《现观庄严论》所说：调柔寂静极寂静，功德超胜具精进，通达经藏善巧说，悲悯具足应依止。如是所说，应依止具足十法者。如果总结其含义，调柔是戒律的学处，寂静是
English
Ro. First, teaching the Dharma without regard for fame, gain, and possessions is said to have ten benefits, as encouraged, and there are many others. Second, the Dharma teacher should remember the kindness of the Dharma and the teacher, thereby generating respect. Third, regarding intention and action, the intention is: relying on the six recognitions mentioned above, and acting primarily with the intention of attaining Buddhahood. The action is: being clean, ascending the Dharma seat in a place that suits the mind, reciting the mantra to subdue the armies of demons, or reciting the Heart Sutra three times or once, abandoning pride, and with a mind of benefit, with a bright face, explaining according to the circumstances with various metaphors and reasons. Fourth, in general, one should not teach those who are unsuitable vessels for listening to the Dharma, those who have not requested it for the sake of the Dharma, those who are disrespectful, and as stated in the Vinaya, those who are riding horses or oxen, wearing shoes, carrying weapons, etc. One should not teach those who are lying down, but it is permissible for those who are ill, etc., as a special case. One should teach those who are eager to learn, have faith, and are respectful. Third, at the end, one should dedicate the merit of listening to and teaching the Dharma to perfect enlightenment. Fourth, how to guide disciples with actual instructions is divided into two parts: the root of the path is relying on a spiritual friend, and how to train the mind after relying on one. The first part is divided into two parts: explaining in a slightly expanded way in order to generate certainty, and briefly showing the method of cultivation. First, it is said: the beginning of all instructions is not abandoning the excellent spiritual friend. Therefore, one must first rely on a spiritual friend, and in this regard, there are six points: the characteristics of the spiritual friend to be relied upon, the characteristics of the disciple who can rely on, the way to rely on them, the benefits of relying on them, the faults of not relying on them, and a summary of these points. The first point is: in general, there are many discussions in the Sutras and Tantras, but in this case, the spiritual friend is: as stated in the Ornament for Clear Realization: "Tamed, peaceful, and utterly peaceful, surpassing in qualities, diligent, rich in scriptures, realized the truth, skilled in speech, compassionate, and free from weariness, one should rely on such a spiritual friend." As it is said, one should rely on one who possesses ten qualities. If we summarize its meaning, tamed is the training in discipline, peaceful is
Tibetan
་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ། ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ། ལུང་གི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཕྱུག་པ། དེ་ཁོ་ན་ཉ ིད་ཀྱི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཤེས་པ། སློབ་མ་ལས་ཡོན་ཏན་ལྷག་པ། ཇི་ལྟར་བཀྲི་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་སྨྲ་བ་ལ་མཁས་པ། བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ཡང་ཡང་འཆད་པ་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ། གཞན་དོན་ལ་བརྩོན་འགྲུས་མཛད་པ་སྟེ་བཅུ་དང་ལྡན་པའོ། །གཉིས་པ་བསྟེན་བྱེད་སློབ་མ་ནི། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་བའི། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །སྨྲ་བོ་ཡོན་ཏན་རྣམ་གཞན་དུ། །མི་འགྱུར་ཉན་པ་པོ་ལའང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཞིག་སྟེ། དེ་ནི་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པའི་གཟུ་བོར་གནས་པ་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ། ཆོས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཉན་པ་པོ་སྣོད་དུ་རུང་བའོ། །དེ་གསུམ་མ་ཚང་ན་ཆོས་སྨྲ་བ་པོའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཉན་པ་པོ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ལ། དེར་མ་ཟད། སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཡང་ཉན་པ་པོའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཡོན་ཏན་དུ་སྣང་ཞིང་སྐྱོན་དུ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་གུས་པ་དང་ཡིད་གཏོད་པ་གཉིས་བསྣན་ཏེ་ལྔར་ཡང་རུང་ངོ་། །གསུམ་པ་དེས་དེ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་ཚུལ་ལ་གཉིས། བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བས་བསྟེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། བསམ་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ། རྩ་བ་དད་པ་སྦྱང་བ། བཀའ་དྲིན་དྲན་ཏེ་གུས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། སེམས་དགུས་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པར་བཤད་པའི་དོན་བསྡུ་ན། རང་ཉིད་བླ་མའི་དབང་དུ་གཏོང་བ་བུ་མཛངས་པ་ལྟ་བུའི་སེམས། དེ་སུས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སེམས། བླ་མའི་བྱ་བ་འཁུར་བཟོད་པ་བ་ལྟ་བུའི་སེམས་དང་། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ཡང་མི་བསྒུལ་པ་ཁོར་ཡུག་ལྟ་བུའི་སེམས། ངན་ལས་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་བྲན་ལྟ་བུའི་སེམས། ང་རྒྱལ་ཆུང་བ་ཕྱག་དར་པ་ལྟ་བུའི་སེམས། བླ་མའི་ཁུར་ཆེ་བ་རྣམས་འཛིན་པ་ཐེག་པ་ལྟ་བུའི་སེམས། བླ་མས་གཤེ་ཡང་མི་ཁྲོ་བ་ཁྱི་ལྟ་བུའི་སེམས། བླ་མའི་བྱ་བ་ལ་མི་སྐྱོ་བ་གྲུ་ལྟ་བུའི་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་པའོ། །གཉིས་པ་རྩ་བ་དད་པ་སྦྱང་བ་ནི། དཀོན་མཆོག་ཏ་ལ་ལས། དད་པ་སྔོན་དུ་མ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་སྟེ། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྲུང་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱེད། ཞེས་སོགས་དང་། ཆོས་བཅུ་པ་ལས། དད་པ་ཐེག་པའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་བློ་དང་ལྡན་པའི་མིས། །དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་བསྟེན། །དད་པ་མེད་པའི་མི་ད
Chinese
三摩地之学，寂静智慧之学，精通经藏之功德，现量证悟或闻思了知真如之义，胜于弟子的功德，善于宣说如何引导之次第，具有慈悲大爱，不厌其烦地反复讲解，勤于利他事业，此为具足十种功德。第二，所依之弟子，《四百论》中云：“正直具慧求义者，说为闻者之法器，说法者之功德，不转为异于闻者，闻者亦然。”如是所说，需具足三种法，即不偏袒的正直，具有智慧，为求法义的堪能闻法者。若不具足此三者，则说法者的功德不会转为闻法者的其他功德，即不会显现为功德。不仅如此，对于说法者而言，闻法者的功德也不会显现为功德，反而会显现为过失。在此之上，再加上对法和说法者的恭敬和信任，具足五种亦可。第三，以何种方式依止，分为二：以意乐和行为依止。第一，分为三：总说意乐，修习根本之信心，忆念恩德而生恭敬。第一，出自《树庄严经》，归纳以九种心依止善知识之义：将自己置于上师的掌控之下，如贤善子之心；任何事物皆无法动摇，如金刚之心；能忍受承担上师之事业，如牦牛之心；纵遇痛苦亦不动摇，如环境之心；即使是恶业亦能成办，如仆人之心；我慢微小，如扫帚之心；承担上师之重任，如车乘之心；纵被上师呵责亦不生嗔，如犬之心；不厌倦上师之事业，如舟船之心而依止。第二，修习根本之信心：如《宝积经》云：“信心如母先导生，守护增长一切德。”等等。又如《十法经》云：“信心乃为最胜乘，是故具慧之人应，依止随顺于信心，无信之人不
English
The training of Samadhi, the training of tranquil wisdom, being rich in the qualities of the scriptures, directly realizing the meaning of Suchness or knowing it through hearing and thinking, having more qualities than the student, being skilled in explaining the order of how to guide, possessing great love and compassion, being tireless in repeatedly explaining, diligently engaging in the welfare of others, thus possessing ten qualities. Secondly, the student who relies on the teacher: From the Four Hundred Verses: "An honest, intelligent, and truth-seeking listener is said to be a vessel. The qualities of the speaker do not transform into something different for the listener, nor vice versa." As it is said, one should possess three qualities: being impartial and honest, possessing intelligence, and being a listener who is fit to receive the Dharma for the sake of its meaning. If these three are not complete, then the qualities of the speaker of the Dharma will not transform into other qualities for the listener, that is, they will not appear as qualities. Moreover, for the speaker, the qualities of the listener will not appear as qualities, but will appear as faults. On top of that, adding respect and trust for the Dharma and the speaker of the Dharma, it can also be five. Thirdly, how to rely on them is twofold: relying on them with thought and action. First, there are three: generally showing the thought, cultivating the root of faith, and remembering the kindness and showing respect. First: From the Tree Array Sutra, summarizing the meaning of relying on a spiritual friend with nine minds: Giving oneself into the power of the lama, like the mind of a virtuous son; that which cannot be separated by anyone, like the mind of a vajra; enduring to bear the work of the lama, like the mind of a yak; not being moved even when suffering arises, like the mind of an environment; accomplishing even evil deeds, like the mind of a servant; having little pride, like the mind of a sweeper; holding the great burdens of the lama, like the mind of a vehicle; not being angry even when scolded by the lama, like the mind of a dog; not being weary of the lama's work, relying on them like the minds of a boat. Second, cultivating the root of faith: As the Jewel Heap Sutra says: "Faith is generated first like a mother, protecting and increasing all virtues." And so on. Also, as the Ten Dharmas Sutra says: "Faith is the supreme vehicle, therefore, a person with intelligence should rely on following faith, a person without faith does not