Tibetan
བསྐྱང་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་དེ་ལས་ལུས་སེམས་ལས་རུང་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་བསྐྱངས་པས་གོམས་ན་ལུས་སེམས་དགེ་བ་ལ་བཀོལ་དུ་མི་རུང་པའི་འཚེར་སྣང་ཐམས་ཅད་བཟློག་ནས་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་ཤུགས་ངང་གིས་འབྱུང་བས་དོན་ཐམས་ཅད་བདེ་བླག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དང་ཕར་ཕྱིར་དྲུག་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་བྱའོ། །ལྔ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་པ་གཞིར་བྱས་ཏེ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་བྱ་དཀའ་བ་རྣམས་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོང་ཞིང་། ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་སུ་བྱ་ནུས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྣམས་ལ་རྩལ་ཅི་ཡོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ལྔ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྔ། བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ། །འཇུག་ཐབས། དབྱེ་བ། བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་གནས་པའི་དགེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བསྒོམས་པའི་ཉེས་དམིགས་སེམས་པ་སྟེ་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་དོ་། །གསུམ་པ་དབྱེ་བའི་སྒོ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་བྱེད་ལས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་གསུམ་སྟེ། ལུས་སེམས་བདེར་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་དང་། ཡོན་ཏན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལུས་སེམས་ཀྱི་ཤིང་སྦྱངས་བསྐྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་བསྐྱེད་པ་དང་། གསུམ་པ་ནི། དོན་བྱ་བ་བཅུ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་དོན་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །བཞི་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ལྔ་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་གཞིར་བཟུང་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཟག་མེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར་དུ་སྐུལ་བྱེད་ཡིན་པས་དེ་བརྟན་པར་བྱ་ཞིང་། ས་མཐོན་པོའི་བསམ་གཏན་རྣམས་སྨོན་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོང་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཅི་ནུས་སུ་སློབ་པའི་བརྩོན་པ་མི་གཏོང་བར་བྱས་ཏེ་འབད་དགོས་སོ། །དྲུག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པ་ལ་ལྔ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ། །དེ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབྱེ་བ། བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བློའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མ་བསྐྱེད་
Chinese
应当修习。第四，由此身心变得堪能之理是：如是如河流般不断修习精进，习惯之后，身心对于不适于善法的怯懦全部消除，自然而然对善法产生欢喜和力量，一切事情都会顺利成就。第四，修习时，应当通过六种殊胜和六度波罗蜜多的方式进行。第五，总结要义是：以发菩提心为基础，将难以做到的大精进作为希求的目标而修习。在最初学习的阶段，对于能够做到的精进，要尽自己所能地努力和修习。第五，静虑波罗蜜多有五点：静虑的体性、进入的方法、分类、修习时应如何做、总结要义。第一点是：心不散乱于其他对境，安住于善心一缘专注。第二点是：思维修习静虑的利益和不修习的过患，这在修止的章节中会讲到。第三，虽然有其他的分类方式，但以作用来分有三种：身心安乐的静虑、成就功德的静虑和利益有情的静虑。第一种是：生起身心轻安的静虑。第二种是：生起神通、神变等。第三种是：通过十一种利益之事来成办利益的静虑。第四，修习时，应当以六种殊胜和六度波罗蜜多来进行修习。第五，总结要义是：以发菩提心为基础，因为这是为了引导一切有情进入无漏静虑的推动力，所以要稳固它。将高地的静虑作为希求的目标来修习，并且对于心一缘专注的等持，要尽力学习，不放弃努力。第六，学习般若波罗蜜多有五点：般若的体性、生起般若的方法、般若的分类、修习时应如何做、这些的总结要义。第一点是：对于所观察的事物，能够完全区分诸法的智慧。第二点是：修习般若的利益和不修习
English
Should be practiced. Fourth, the reason why the body and mind become capable from this is: If you cultivate diligence like a river continuously, and become accustomed to it, all the timidity of the body and mind that is not suitable for virtue will be eliminated, and joy and strength will naturally arise for virtue, and all things will be accomplished smoothly. Fourth, when practicing, it should be done through the six perfections and the six paramitas. Fifth, the summary of the meaning is: Based on the generation of Bodhicitta, practice by making the great diligence that is difficult to do as the object of aspiration. In the initial stage of learning, for the diligence that can be done, one should try one's best to work hard and practice. Fifth, there are five points to the Dhyana Paramita: the nature of Dhyana, the method of entering, the classification, how to do when practicing, and the summary of the meaning. The first point is: the mind does not wander to other objects, but abides in the single-pointedness of the virtuous mind. The second point is: thinking about the benefits of practicing Dhyana and the disadvantages of not practicing, which will be discussed in the chapter on Samatha. Third, although there are other ways of classification, there are three types of classification according to function: Dhyana of physical and mental happiness, Dhyana of accomplishing qualities, and Dhyana of benefiting sentient beings. The first is: Dhyana that generates physical and mental pliancy. The second is: generating clairvoyance, magical powers, etc. The third is: Dhyana that accomplishes benefits through eleven beneficial things. Fourth, when practicing, it should be practiced with the six perfections and the six paramitas. Fifth, the summary of the meaning is: Taking the generation of Bodhicitta as the basis, because this is the driving force for guiding all sentient beings into the uncontaminated Dhyana, so it must be stabilized. Practice by making the Dhyana of the high ground as the object of aspiration, and for the Samadhi of single-pointedness of mind, one must try one's best to learn and not give up efforts. Sixth, there are five points to learning Prajna Paramita: the nature of Prajna, the method of generating it, the classification of Prajna, how to do when practicing, and the summary of these meanings. The first point is: for the observed objects, the wisdom that can completely distinguish all dharmas. The second is: the benefits of practicing Prajna and not practicing
Tibetan
པའི་ཉེས་དམིགས་སེམས་པ་སྟེ། ཕན་ཡོན་ནི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། མཐོང་དང་མ་མཐོང་ཡོན་ཏན་འདི། །ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་འདི་དག་ནི། །ཤེས་རབ་མགོན་བཅས་ལྷག་པར་མཐུ་ལྡན་གྱུར། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་མང་ལ། མདོར་ན་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་ལེགས་པར་འབྱེད་པ་དང་། ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་བསྒྲུབ་པ་ཡང་ཤེས་རབ་ལ་རག་ལས་ཞིང་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཤེས་རབ་བཟང་པོ་མེད་ན་ལེགས་ཉེས་འབྱེད་མི་ནུས་པས་བླང་དོར་གང་ཡིན་མི་ཤེས་པའི་རྨོངས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ་ཉེས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོམས་ལས། ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བསྟེན་འོས་བླ་མ་རིམ་གྲོ་བསྙེན་བཀུར་ཏེ། །ཤེས་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་ཐོས་པ་བཙལ་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བསྒོམས་ནའང་ཐོས་པ་དགོས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། ཐོས་ཉུང་དམུས་ལོང་བསྒོམས་པའི་ཚུལ་མི་ཤེས། །དེ་མེད་དེ་གོ་ཅི་ཞིག་བསྒོམ་པར་བྱ། །དེ་བས་ཐོས་ལ་བརྩོན་བྱ་དེ་རྒྱུ་ལས། །བསམས་བཞིན་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཡངས་པ་འབྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། །དོན་དམ་རྟོགས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྟོགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །དང་པོ་ནི། བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་མཁས་པར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །བཞི་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དང་ཕར་ཕྱིར་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་སྟེ་དམ་པ་དྲུག་ནི་གོང་དུ་བརྗོད་ཟིན་ལ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བྱ་ཚུལ་ནི་ཕྱིན་དྲུག་རེ་རེ་ལ་དྲུག་དྲུག་འབྱུང་སྟེ། སྦྱིན་པའི་སྐབས་སུ་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བ་དང་ཉན་རང་གི་ཡིད་བྱེད་སྡོམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ལ་བཟོད་ཅིང་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་བཟོད་པ། སྦྱིན་པའི་ཆེད་དུ་ལེགས་པར་འབད་པ་བརྩོན་འགྲུས། ཐེག་དམན་དང་མ་འདྲེས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བ་བསམ་གཏན །སྦྱིན་བྱ་དང་སྦྱིན་པ་པོ་ད
Chinese
思维其过患。利益方面，圣者龙树菩萨说：“见与未见诸功德，一切根本即是慧。”又如导师勇说：“布施等诸福德，若具智慧护，尤为具威力。”等等很多。总之，善于辨别取舍之处，以及成就解脱与一切智智的果位，也依赖于智慧，智慧是主要的。如果没有好的智慧，就不能辨别好坏，因为不了解什么是取舍，就会被愚昧所控制，从而产生一切过失。产生智慧的主要原因是听闻。《宝积经》中说：“听闻能知诸法。”又说：“应敬奉承事师长，为成智慧当求闻。”如是宣说。即使是修习禅定也需要听闻。导师勇说：“少闻如盲不知修，无彼何能修习耶？故应勤于闻，彼为因，如理思维修习生广慧。”因此，智慧的分类有三种：通达胜义谛，通达世俗谛，以及了知利益有情之事的智慧。第一种是：从总义方面通达无我的真如，以及现量通达。第二种是：精通五明之智慧。《经庄严论》中说：“若未精通五明处，纵是胜者亦不成一切智。”如是宣说。第三种是：善于成办利益有情之事的智慧。第四，修持时，应当具足六种殊胜和六度波罗蜜多，六种殊胜前面已经说过了。具足六度波罗蜜多的方式是，每一度都有六度。比如，在布施的时候，舍弃对他人造成损害的行为，以及声闻缘觉的作意，持戒就是戒律；忍受他人造成的损害，以及忍受甚深之法；为了布施而精进努力就是精进；不与小乘混杂，以专注的心将善根回向圆满菩提就是禅定；布施之物与布施者
English
Thinking about its faults. Regarding the benefits, the venerable Nāgārjuna said: "These seen and unseen qualities, the root of all is wisdom." And as the teacher Hero said: "These merits such as generosity, if accompanied by wisdom, are especially powerful." And so on, there are many. In short, properly distinguishing the places of what to take and what to abandon, and also accomplishing the state of liberation and omniscience, depends on wisdom, and that is the main thing. If there is no good wisdom, one cannot distinguish good from bad, and because one does not understand what to take and what to abandon, one will be controlled by ignorance, thereby generating all faults. The main cause of generating wisdom is listening. In the Heap it says: "By listening, one will know all dharmas." And it says: "One should attend to and serve the lama, and seek listening in order to accomplish wisdom." As it is said. Even when meditating, listening is necessary. The teacher Hero said: "One who has little listening is like a blind person who does not know how to meditate. Without that, what can one meditate on? Therefore, one should strive to listen, for from that cause, by thinking and meditating properly, vast wisdom arises." Therefore, there are three divisions of wisdom: understanding the ultimate truth, understanding the conventional truth, and the wisdom of knowing how to benefit sentient beings. The first is: understanding the suchness of selflessness from the aspect of general meaning, and directly realizing it. The second is: the wisdom of being skilled in the five sciences. In the Ornament of the Sutras it says: "If one is not skilled in the five sciences, even the supreme conqueror will not become omniscient." As it is said. The third is: the wisdom of being able to accomplish the benefit of sentient beings well. Fourth, when practicing, one should have the six perfections and the six pāramitās. The six perfections have already been mentioned above. The way to have the six pāramitās is that each of the six has six. For example, in the case of generosity, abandoning actions that cause harm to others, and the attention of the Hearers and Solitary Realizers, keeping vows is morality; enduring harm caused by others, and enduring the profound Dharma; striving diligently for the sake of generosity is diligence; not mixing with the Lesser Vehicle, dedicating the roots of virtue to perfect enlightenment with a focused mind is meditation; the object of generosity and the giver