Tibetan
་སེམས་བསྐྱེད་གཞིར་བཟུང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་ལ་འཇུག་ཅིང་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གནོད་པ་ལས་ལྡོག་པ་དགོས་ལ། ས་མཐོན་པོའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྨོན་ལམ་དང་ཁྱད་པར་དུ་མི་དགེ་པ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་བཅས་རང་གི་ཁ་ན་མཐོ་བ་རྣམས་ལ་ཉིད་རེ་བཞིན་སྡོམ་སེམས་མང་དུ་བྱའོ། །གསུམ་པ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་ལྔ། ངོ་བོ་དང་། འཇུག་ཐབས་དང་། རབ་དབྱེ་དང་། བསྒྲུབ་ཚུལ་དང་། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི་། གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པ་ལ་མོས་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་གང་རུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། བཟོད་པའི་ཕན་ཡོན་དང་མི་བཟོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསམས་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཕན་ཡོན་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་བསྡུ་ན་དགྲ་མི་མང་བ་དང་ཡིད་བདེ་བར་གནས་པ་དང་དགེ་རྩ་མི་འཇིག་པ་དང་གཟུགས་བཟང་བར་འགྱུར་བ་དང་། ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་སོགས་སོ། །ཉེས་དམིགས་ནི་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །ཞེས་དང་། ཁྱད་པར་དུ་བྱང་སེམས་སོགས་ཡུལ་མཆོག་ལ་ཁྲོས་ན་ཉེས་དམིགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང་། ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་ཤིང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། མི་བཟོད་པ་ཡིས་མྱུར་དུ་ངན་འགྲོར་སྒྱུར་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མང་བས་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཚུལ་བསམས་ཏེ་བཟོད་པ་སྒོ་དུ་མ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པའོ། །དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་གཉིས། གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། གནོད་བྱེད་འབྱོར་རྒུད་ལ་དགའ་མི་དགའ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། བདེ་བའི་གེགས་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱས་པ་མི་བཟོད་པ་དགག་པ་དང་། བཀུར་སྟི་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་སོགས་ལ་མི་བཟོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཁྲོ་མི་རིགས་པ་དང་། བརྩེ་རིགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དང་རྟེན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །འདི་དག་རྒྱས་པར་བཤད་ན་མང་བར་འགྱུར་བས། མཚོན་ཙམ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ནི། གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ཁྲོ་མི་རིགས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་གནོད་བྱེད་ལ་རང་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པས་རང་དབང་མེད་བར་སོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་རྒྱུ་ལ་ཁྲོ་ན་
Chinese
以发菩提心为基础，行持戒律等，必须避免对一切众生造成伤害。要发愿修持高层次的戒律，特别是对于十不善等自己认为重要的方面，要各自多次发誓守护。第三，安忍波罗蜜有五种：体性，进入的方法，分类，修持的方式，以及意义的总结。第一是：对于损害不以为意，欣然接受痛苦，以及对佛法坚定不移的信心。第二是：通过思维安忍的利益和不忍的过患来进行修持。其中利益有很多，但如果总结起来，就是敌人减少，内心安乐，善根不毁坏，相貌变得庄严，获得天人的地位，最终成佛等等。过患在《入行论》中说：“嗔恚如火燃，能毁一切善。”特别是如果对菩萨等殊胜的对境发怒，过患极大。正如《入行论》中所说：“千劫所积聚，施供诸善逝，一嗔能摧毁。”《入中论》中说：“不忍令速堕恶趣。”像这样有很多，要思维过患极大，从而从多方面修持安忍。第三，分类有三种：对损害者不以为意，欣然接受痛苦，以及对佛法生起定解的安忍。第一种生起安忍的方式有两种：对已经造成的损害，要断除不忍之心；对于损害者的兴衰，要断除喜欢和不喜欢。第一种又有两种：断除对障碍安乐和制造痛苦的不忍之心；断除对障碍恭敬等的不忍之心。第一种又有两种：说明不应该生气，以及应该生起慈悲心。第一种又有三种：通过观察对境、有境和所依来断除嗔恨。如果详细解释这些，内容会变得很多，所以只简单地说一下。第一是：不应该对损害者的对境生气，因为损害者在进行损害时，自己是没有自主权的。因为他进行损害是受到烦恼的控制，所以才会失去自主。如果对实际的因生气，
English
Based on generating the mind of enlightenment, engaging in discipline, etc., it is necessary to refrain from harming all sentient beings. One should aspire to practice the high-level disciplines, and especially for the ten non-virtues and other aspects that one considers important, one should repeatedly vow to protect each one. Third, the perfection of patience has five aspects: the nature, the method of entering, the divisions, the way of practicing, and the summary of the meaning. The first is: not minding harm, gladly accepting suffering, and having extremely firm faith in the determination to think about the Dharma. The second is: to practice through contemplating the benefits of patience and the faults of impatience. Although there are many benefits, if summarized, they are: fewer enemies, peaceful mind, indestructible roots of virtue, beautiful appearance, attainment of the status of gods and humans, and ultimately becoming a Buddha, and so on. The faults are stated in the Bodhisattvacharyavatara: "There is no sin like hatred." In particular, if one becomes angry with a sublime object such as a Bodhisattva, the fault is extremely great. As it says in the same text: "All the merit accumulated over a thousand eons is destroyed by a single moment of anger." The Madhyamakavatara says: "Impatience quickly throws one into the lower realms." Since there are many such statements, one should contemplate the great faults and cultivate patience in many ways. Third, there are three divisions: not minding the harmer, accepting suffering, and patience of definite thought towards the Dharma. The first, generating it, has two aspects: refuting impatience towards harm that has been done, and refuting liking and disliking towards the prosperity and decline of the harmer. The first has two aspects: refuting impatience towards obstacles to happiness and the creation of suffering, and refuting impatience towards obstacles to respect, etc. The first has two aspects: showing that it is not appropriate to be angry, and that it is appropriate to have compassion. The first has three aspects: refuting hatred by examining the object, the subject, and the basis. If these are explained in detail, the content will become extensive, so I will just say a little. The first is: it is not appropriate to be angry with the object of the harmer, because the harmer has no autonomy when harming. Because he harms due to the power of afflictions, he has become without autonomy. If you are angry with the actual cause,
Tibetan
ནི་དབྱུག་པ་སོགས་ལ་ཁྲོ་མི་དགོས་པ་དང་། དང་པོའི་རྒྱུ་ལ་ཁྲོ་ན་ཉོན་མོངས་ལ་ཁྲོ་དགོས་ཤིང་རང་གིས་སྔོན་བྱས་པའི་ལས་ལའང་ཁྲོ་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་གནོད་པ་ཉོན་མོངས་དང་རང་གི་ལས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །ཡུལ་ཅན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་མི་རིགས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ལ་ཁྲོ་བ་ནི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ད་ལྟ་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་དེ་ཙམ་ཡང་མི་བཟོད་ན་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟར་བཟོད་སྙམ་དུ་ཁྲོ་བ་དགག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་འགོག་ན་ཕྱི་མ་ལ་ཁོང་ཁྲོའི་རྣམ་སྨིན་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་བཟོད་པར་དཀའ་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །རྟེན་ལ་བརྟགས་ན་ཁྲོ་མི་རིགས་ཏེ། ལུས་འདི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ཐོག་ལ་མི་འཕྲོད་པའི་རྐྱེན་ཅི་བྱུང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ་ལུས་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟའོ། །གཉིས་པ་བརྩེ་བར་བྱ་རིགས་པ་ནི། གནོད་བྱེད་ལ་མི་ཁྲོ་བར་མ་ཟད་བརྩེ་བར་བྱར་རིགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་རང་གི་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་མེད་པས་དཔེར་ན་ཕ་མ་གདོན་གྱིས་ཟིན་ནས་རང་ལ་གནོད་པ་བྱས་བྱུང་ན་དེའི་གནོད་ལན་མི་བྱེད་པར་བརྩེ་བར་བྱ་བ་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་གདོན་གྱིས་ཟིན་ནས་དབང་མེད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བཀུར་སྟི་དང་བསྟོད་པ་སོགས་ཀྱི་གེགས་བྱས་པ་ལ་ཁྲོ་མི་རིགས་ཏེ། བཀུར་སྟི་དང་བསྟོད་པ་སོགས་ལ་ཆགས་ནས་ཁྲོ་བ་ནི་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྨོད་ཅིང་བརྙས་པ་སོགས་ལའང་ཁྲོ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་དག་ལ་བརྩི་བ་མེད་པར་མི་དགའ་ཞིང་ཁྲོ་བའང་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། དགྲ་འབྱོར་བ་ལ་མི་དགའ་ཞིང་རྒུད་པ་ལ་དགའ་མི་རིགས་ཏེ། སེམས་ཅན་གཞན་ལ་རང་གི་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུས་བྱུང་བའི་འབྱོར་བ་ལ་མི་བཟོད་པའི་ཕྲག་དོག་ནི་རང་ཉིད་དམན་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར་དང་སེམས་ཅན་ཐབས་ཅད་ལ་གཏན་བདེ་སྦྱིན་པར་དམ་བཅས་པ་དང་དེའི་འབྱོར་བ་ལ་ཕྲག་དོག་བྱེད་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་འགལ་པའི་ཕྱིར་རོ། དགྲ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་དགའ་བ་གཏན་མི་རུང་སྟེ་དེ་ལ་དགའ་བས་རང་ལ་མི་ཕན་ཅིང་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་དེ་ལྟ་བུས་སྙིང་རྗེ་ཉམས་ཤིང་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་བསམ་པ་ངན་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ལ་ཁྲོ་བ་དགག་པར་བྱའོ། །གཉི
Chinese
对于棍棒等物不应生气。如果对最初的因生气，就应该对烦恼生气，而且也应该对自己先前所造的业生气，因为烦恼和自己的业也会产生损害。要这样想。如果观察有境，就不应生气，因为对损害者生气是感受痛苦的因，如果现在这么小的痛苦都不能忍受，那么恶趣的巨大痛苦又该如何忍受呢？因此必须断除嗔恨。如果不加以阻止，来世将会产生嗔恨的异熟果，那是非常难以忍受的。要这样想。如果观察所依，就不应生气，因为这个身体是产生痛苦的基础。无论发生什么不适宜的因缘，都会产生痛苦。要这样想，并且视身体为过患。第二，应该慈爱：不仅不对损害者生气，而且应该慈爱。因为一切众生没有未曾做过自己父母的，例如父母被魔鬼附身而对自己造成伤害，不应报复，而应慈爱他们。因为损害者也被烦恼的魔鬼附身，身不由己。应该这样想。第二，对于阻碍恭敬和赞扬等事不应生气，因为贪执恭敬和赞扬等事而生气是堕入恶趣的原因。对于诽谤和侮辱等事也不应生气，因为不重视这些，不高兴和生气也是恶趣的原因。要这样想。第二，不应不喜欢敌人富裕，而喜欢敌人衰败，因为对于其他众生因自己的福德力而产生的财富，无法忍受的嫉妒是自己转生为低劣者的原因，并且与发誓给予一切众生永久安乐，却嫉妒他们的财富是极其矛盾的。绝对不能喜欢敌人遭受痛苦，因为喜欢敌人遭受痛苦对自己没有利益反而有害，因为这样的想法会损害慈悲心，并且会导致堕入恶趣，因为这是非常恶劣的想法。要这样想，从而断除嗔恨。二
English
One should not be angry at sticks and the like. If one is angry at the initial cause, one should be angry at afflictions, and one should also be angry at one's own past actions, because afflictions and one's own actions also cause harm. One should think in this way. If one examines the object, one should not be angry, because being angry at the harmer is the cause of experiencing suffering. If one cannot bear such small suffering now, how will one bear the great suffering of the lower realms? Therefore, one must eliminate anger. If one does not prevent it, in the future, the ripening of anger will be extremely difficult to bear. One should think in this way. If one examines the basis, one should not be angry, because this body is the basis for the arising of suffering. Whatever unsuitable conditions arise on this, they will cause suffering. One should think in this way and view the body as a fault. Second, one should cherish: not only should one not be angry at the harmer, but one should also cherish them. Because there is no sentient being who has not been one's own parent, for example, if one's parents are possessed by a demon and cause harm to oneself, one should not retaliate but cherish them. Because the harmer is also possessed by the demon of afflictions and is not in control. One should think in this way. Second, one should not be angry at those who obstruct respect and praise, because being attached to respect and praise and being angry is the cause of falling into the lower realms. One should not be angry at slander and insult either, because not valuing these, being unhappy and angry is also the cause of the lower realms. One should think in this way. Second, one should not dislike the prosperity of enemies and like their decline, because the jealousy of not being able to bear the wealth of other sentient beings arising from their own merit is the cause of being born as an inferior being oneself, and it is extremely contradictory to vow to give all sentient beings lasting happiness and yet be jealous of their wealth. One should never like enemies to suffer, because liking enemies to suffer does not benefit oneself but harms oneself, because such thoughts will harm compassion and lead to falling into the lower realms, because this is a very bad thought. One should think in this way and eliminate anger. Two