Tibetan
།དེ་ཀུན་རང་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །མང་དུ་བཤད་ལྟ་ཅི་དགོས་ཏེ། །བྱིས་པ་རང་དོན་བྱེད་པ་དང་། །ཐུབ་པ་གཞན་གྱི་དོན་མཛད་པ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཁྱད་པར་ལྟོས། །བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བློ་དེ་གོམས་ནས་བསྐྱེད་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན། སྔར་རང་དང་མི་མཛའ་བ་ཆེན་པོ་འཇིགས་པ་ཞིག་ཡིན་ཡང་ཕྱིས་དེ་དང་མཐུན་པར་བྱས་པ་ན་མཛའ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་། སྔར་རང་ལ་གཅེས་ཤིང་མཛའ་བ་ཞིག་ཀྱང་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་མི་མཛའ་བར་འགྱུར་སྲིད་ཅིང་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་བཞིན་དུ། བདག་ལ་གཞན་དང་གཞན་ལ་བདག་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་ནི་ཡང་ཡང་གོམས་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། འདི་ལྟར་གོམས་པའི་མཐུ་ཡིས་ནི། །གང་གི་མི་ཐོས་འཇིགས་པ་ཡང་། །དེ་ཉིད་མེད་ན་དགར་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་གྱི་ལུས་བདག་གི་ལུས་མིན་པས་རང་གི་ཡིན་པའི་བློ་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། དེ་ནི་སྤྱོད་འཇུག་ལས་གསུངས་པའི་དོན་བསྡུ་ན་རང་གི་ལུས་འདི་ནི་རང་ལས་གཞན་ཕ་མའི་ས་བོན་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལ་གོམས་པའི་དབང་གིས་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བ་ལྟར་གཞན་གྱི་ལུས་ལའང་རང་གི་ལུས་བཞིན་གཅེས་འཛིན་གོམས་པར་བྱས་ན་ནི་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་བསྒོམ་ཚུལ་དངོས་ནི། འདིར་བདག་ཉིད་གཞན་དང་གཞན་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པ་མིན་གྱི། རང་གཅེས་འཛིན་དང་གཞན་གཅེས་འཛིན་གྱི་བློ་གཉིས་གོ་ས་བརྗེ་བ་སྟེ་དེ་ཡང་གཞན་ལ་རང་ལྟར་གཅེས་པར་འཛིན་ཅིང་། རང་ལ་གཞན་ལྟར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་བསྐྱེད་པའོ། །དེའི་དོན་ནི་རང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་བཟོད་དེ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་ལེན་པ་དང་། རང་གི་བདེ་དགེ་གཞན་ལ་གཏོང་བ་ལ་བློ་སྦྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་གཞན་གཉིས་ཀྱང་བལྟོས་ནས་འཇོག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕར་རི་དང་ཚུར་རིའི་བློ་ལྟ་བུ་དང་རང་ལ་དབང་བའི་བུད་མེད་དང་། དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་གྱི་ལག་ཏུ་སོང་བ་ན་གཞན་གྱི་ཡིན་པའི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསླབ་བཏུས་ལས། བདག་དང་གཞན་ཉིད་བལྟོས་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་ཇི་བཞིན་བརྫུན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་གཏོང་ལེན་གཉིས་ཀྱི་ཚེ་རླུང་ལ་བསྐྱོན་པའི་འཕྲུལ་འདེགས་ཞིག་མཛད་པའི་ལག་ལེན་སྣང་བ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཛད་པ་ཡིན་གྱི། གཞུང་གི་དངོས་བསྟན་ལ་མི་འབྱུང་བས་མ་བྱས་ཀྱང་ཆད་ལྷག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་ལྟར་ཡང་རང་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་རྩ་རྣམས་གཞན་ལ་གཏོང་བའི་བློ་དང་། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རང་ལ་ལེན་པའི་དམིགས་རྣམ་ལ་གོམས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བློ་སྦྱོང་བ་འདི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སྦྱོང་ཚུལ་ཡིན་ཏེ་བདེ་དགེ་གཞན་ལ་གཏོང་བ་ནི་བྱམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་ལེན་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་སྦྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ནི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་འདོད་ངེས་པར་ཤེས་ཤིང་། སྒྲུབ་ཚུལ་མང་ཡང་སྐབས་འདིར་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བ་དང་བདེ་བ་སྦྱིན་པའི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ལས་ལྷག་བསམ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བླག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་སེམས་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སྐྱེས་པའི་ཚད་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེས་པའི་ཚད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ཙམ་དུ་མི་གསལ་ཡང་། བྱམས་སྙིང་རྗེ་ལྷག་བསམ་གསུམ་ལ་བཅོས་མིན་གྱི་མྱོང་བ་ཐོན་པའི་མཇུག་ཏུ་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་དངོས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་སྨོན་སེམས་ཆོ་གས་བཟུང་བའི་སྐོར་མང་བས་བསྡུ་ན་མ་ཐོས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ། ཐོབ་པ་མི་ཉམས་པར་སྲུང་བ། ཉམས་ན་ཕྱིར་བཅོས་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ་གང་ལས་བླང་བའི་ཡུལ། གང་གིས་ལེན་པའི་རྟེན། ཇི་ལྟར་བླང་བའི་ཆོ་ག་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་བླ་མའི་དྲུང་དུ་ལེན། གཉིས་པ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དུ་རུང་བས་ལེན། གསུམ་པ་ཆོ་ག་ལ་སྦྱོར་དངོས་མཇུག་གསུམ་གྱི་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཚོགས་བསག་པ་དང་། བསམ་པ་སྦྱོང་བ་ལ་གསུམ། དང་པོ་ལ་རྟེན་དང་མཆོད་རྫས་བཤམས་པ། གསོལ་བ་དང་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། བསླབ་བྱ་བརྗོད་པ་གསུམ་ནི་ལམ་རིམ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཚོགས་བསག་པ་ནི་བླ་མ་དང་རྟེན་གྱི་དྲུང་དུ་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱའོ། །བསམ་པ་སྦྱང་བ་ནི། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་རྣམ་གསལ་གདབ་པའོ། །གསུམ་པ་དངོས་གཞིའི་ཆོ་ག་ནི་བླ་མའི་དྲུང་དུ་འཁོད་བ་ལ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བ
Chinese
。这一切都源于自求安乐。何必多说呢？孩童只为自己谋利，而佛陀则为他人行事。看看这两者之间的差别吧！如果不能将自己的安乐与他人的痛苦如实交换，就无法成就佛果，即使在轮回中也没有安乐。如是思维。第二，这种心可以通过习惯来培养。例如，以前非常不友好甚至令人恐惧的人，后来与之和睦相处，就会变得非常友好。而以前珍爱和友好的人，也可能因为其他原因变得不友好，并且心也会这样认为。同样，像看待自己一样看待他人，像看待他人一样看待自己，如果反复习惯，就会产生这种心。正如经中所说：“通过这样的习惯的力量，即使是那些从未听过的恐惧，如果没有它，也不会感到快乐。”就像这样。如果认为他人的身体不是我的身体，怎么能产生像认为自己的身体一样的想法呢？那么，如果总结《入行论》中所说的意义，即使自己的身体是由父母的种子所生，但由于习惯的力量，会产生我执，同样，如果习惯于像珍爱自己的身体一样珍爱他人的身体，那么这种想法就会产生。第三，实际的修习方法是：这里不是要将自己观想成他人，将他人观想成自己，而是要交换自爱执和他爱执这两种心的位置，也就是要像珍爱自己一样珍爱他人，像抛弃他人一样抛弃自己，生起这样的心。它的意思是，即使自己受苦也能忍受，希望众生不要受苦。因此，要训练自己接受他人的痛苦，并将自己的安乐和善行给予他人。自己和他人也是相对而立的，并非本质上如此。例如，就像彼山和此山的想法一样，以及自己拥有的女人和物品，一旦落入他人之手，就会产生属于他人的想法。正如《学集论》中所说：“自己与他人是相对的，就像此岸与彼岸一样虚假。”就像这样。这里，在给予和接受的时候，似乎有一种借助风力的升降机的修习方法，这是圆满的支分。
English
. All this arises from the desire for one's own happiness. Why say more? Children act for their own benefit, while the Buddhas act for the benefit of others. Look at the difference between these two! If one does not truly exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and there will be no happiness even in samsara. Thus, one should contemplate. Secondly, this mind can be cultivated through habit. For example, someone who was once very unfriendly and even frightening, later becomes very friendly when one becomes harmonious with them. And someone who was once cherished and friendly may become unfriendly due to other circumstances, and the mind will also perceive it that way. Similarly, looking at others as oneself and oneself as others will arise if one repeatedly habituates oneself. As it is said: "Through the power of such habituation, even fear that one has never heard of will not bring joy without it." Like that. If one thinks, "How can I have the same thought of 'mine' for another's body, since it is not my body?" Then, if we summarize the meaning of what is said in the Bodhisattvacharyavatara, even though one's own body is formed from the seed of one's parents, who are other than oneself, due to the power of habit, self-grasping arises. Similarly, if one habituates oneself to cherishing others' bodies as one's own, then this thought will arise. Thirdly, the actual method of practice is: here, it is not about visualizing oneself as others and others as oneself, but about exchanging the positions of the mind of self-cherishing and the mind of other-cherishing, that is, cherishing others as oneself and abandoning oneself as others, generating such a mind. Its meaning is that even if one suffers oneself, one can endure it, wishing that sentient beings may not suffer. Therefore, one trains in taking on the suffering of others and giving one's own happiness and virtue to others. Self and others are also established in relation to each other, not by their own nature. For example, like the thought of "that mountain" and "this mountain," and the women and possessions that one owns, once they fall into the hands of others, the thought that they belong to others arises. As it is said in the Compendium of Trainings: "Self and others are relative, like the near shore and the far shore, false as they are." Like that. Here, during the giving and taking, there appears to be a practice of using a wind-powered elevator, which is a complete limb.
Chinese
是这样做的。因为经论的直接教导中没有出现，所以即使不这样做，也不会有缺失或增益。无论如何，都要习惯于将自己的身体、受用和善根布施给他人，以及将他人的所有痛苦都取到自己身上的观想。修习自他交换的修心，就是修习慈悲二者的方式，将安乐和善根布施给他人是慈爱，自己承受痛苦是修习慈悲。总之，生起菩提心的主要和不可或缺的因是慈悲二者，而其生起的对境是有情，因此必须清楚地了解想要为有情成办利益和安乐。成办的方式有很多，但在此处是通过慈悲二者，以解除痛苦和给予安乐的方式来进行。这样串习之后，利他心和菩提心就会自然而然地生起。第三，生起此心的标准是，在讲解生起慈悲二者的标准时，也应了解这即是生起菩提心的标准。虽然没有那么明显，但在慈悲和利他这三者生起无伪的体验之后，就会真正生起如定义中所说的发心。第四，以仪轨受持愿心的部分很多，如果归纳起来，就是获得未曾听闻的，守护已获得的，以及弥补已失去的三者。第一，从何处领受的对境，由谁领受的所依，以及如何领受的仪轨这三者。第一是，从具有菩萨戒的喇嘛处领受。第二是，作为能够生起发心的所依而领受。第三，仪轨分为加行、正行和结行三部分，首先加行包括皈依和积资，以及修习发心三个方面。第一方面包括陈设所依和供品，祈请和皈依，以及宣说学处三者，这与道次第相同。第二，积资是在喇嘛和所依处修习七支供。修习发心是清晰地观想慈爱和慈悲的对境。 第三，正行仪轨是安住在喇嘛面前，迎请十方安住的诸佛和菩萨。
English
That is how it is done. Since it does not appear in the direct teachings of the scriptures, even if it is not done, there will be no deficiency or addition. In any case, one must get used to the attitude of giving one's own body, possessions, and roots of virtue to others, and taking all the suffering of others upon oneself. This practice of exchanging self and others is the way to cultivate both loving-kindness and compassion, for giving happiness and virtue to others is loving-kindness, and taking suffering upon oneself is cultivating compassion. In short, the main and indispensable cause for the arising of bodhicitta is the two, loving-kindness and compassion, and the object of its arising is sentient beings, so it is necessary to clearly understand the desire to accomplish benefit and happiness for sentient beings. There are many ways to accomplish this, but here it is through the two, loving-kindness and compassion, by way of removing suffering and giving happiness. By familiarizing oneself with this, altruism and bodhicitta will arise easily. Third, the measure of the arising of this mind is that when explaining the measure of the arising of the two, loving-kindness and compassion, one should also understand that this is the measure of the arising of bodhicitta. Although it is not so clear, after the three, loving-kindness, compassion, and altruism, have arisen with unfeigned experience, the actual mind of enlightenment, as described in the definition, will truly arise. Fourth, there are many parts about taking the aspiration mind with rituals, but if summarized, it is the three: obtaining what has not been heard, protecting what has been obtained, and making amends for what has been lost. First, the object from which to take, the basis by which to take, and the ritual of how to take, these three. The first is to receive from a lama who has the bodhisattva vows. The second is to receive as a basis for being able to generate bodhicitta. Third, the ritual is divided into three parts: preliminary, main part, and conclusion. First, the preliminary includes taking refuge and accumulating merit, and cultivating the mind in three aspects. The first aspect includes arranging the supports and offerings, making requests and taking refuge, and proclaiming the precepts, these three are the same as the stages of the path. Second, accumulating merit is to perform the seven-branch offering in the presence of the lama and the supports. Cultivating the mind is to clearly visualize the objects of loving-kindness and compassion. The third, the main ritual, is to be seated in front of the lama and invite all the Buddhas and Bodhisattvas abiding in the ten directions.