Tibetan
་བ་དང་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་སྙམ་པའོ། །ཕན་ཡོན་ནི། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དཀྲིགས་པའི་ཞིང་དག་ནི། །མཆོད་པ་རྣམ་པ་དཔག་མེད་ཇི་སྙེད་པ། །སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ལ་དེ་ཡིས་རྟག་མཆོད་པ། །བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱི་གྲངས་དང་ཆར་མི་ཕོད། ཅེས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། རྫིའུ་སུམ་བརྒྱའི་ཁ་ཟས་དག །ཉིན་རེ་དུས་གསུམ་སྦྱིན་པས་ཀྱང་། བྱམས་པ་ཡུད་ཙམ་ཐང་གཅིག་གི །བསོད་ནམས་དག་ལ་ཆར་མི་ཕོད། །ཞེས་པ་ནས། གལ་ཏེ་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་། །བྱམས་ཆོས་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་འཐོབ་པོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བསྒོམ་ཚུལ་ནི་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མནར་ཚུལ་བསམས་ན་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་ལྟར་སེམས་ཅན་བདེ་བས་ཕོངས་ལུགས་ཡང་ཡང་བསམས་ན་ནི་བྱམས་པ་སྐྱེའོ། །སྔོན་ལ་བདེ་བ་དང་ལྡན་འདོད་དང་དེ་ནས་བདེ་བ་ལ་འགོད་འདོད་རིམ་ཅན་དུ་བྱ་ཞིང་། གོ་རིམ་ནི་ཐོག་མར་གཉེན་ནས་བསྒོམ་པ་སོགས་སྙིང་རྗེ་དང་འདྲའོ། །གཉ ིས་པ་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་དང་། རྣམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ན་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའོ། །དེ་ལ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་བསྒོམས་ན་སྐྱེ་བ་འབྱུང་ཡང་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསྒོམས་ན་ནི་རྣམ་དག་སྐྱེ་ཞིང་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །བསྒོམ་ཚུལ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཟིར་ཚུལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་བསམ་པའོ། །འདི་ནི་ཐོག་མར་རང་སྟེང་དུ་བསམ་པར་བྱས་ན་ནི་གནད་དུ་འགྲོ་ལ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཙམ་གནད་དུ་མི་འགྲོའོ། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། མས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བ་ལས་ཐར་འདོད་སྐྱེ་བའི་ཚོད་ཙམ་དུ་སྐྱེ་དགོས་པར་བཤད་ཀྱང་། དེའི་ཚེ་མ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ལྟར་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པ་པོ་ལ་གདུང་བ་ངེས་པར་སྐྱེ་མི་དགོས་ཏེ་དགོས་ན་སངས་རྒྱས་ལའང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མས་བུ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་ན་སྙམ་པ་དེ་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་དེ་ཡང་ཚིག་ཙམ་མམ་བཅོས་མ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྐྱེ་དགོས་པའི་དོན་ཏེ། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚད་ཀྱང་དེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལྷག་བསམ་ནི། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་སྦྱོང་བའི་སྐབས་སུ་ཅུང་སོང་ཡང་འདིར་ནི་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་ཏེ་བདེ་བས་ཕོངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བདག་གིས་བྱའོ་སྙམ་པ་སྟེ་ཐ་ན་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྦྱང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བློ་སྦྱང་བ་ནི། གཞན་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་དགོས་པར་མཐོང་ནས་དེ་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་པ་ཡང་ཡིན་མོད་འདིར་དེ་ཙམ་མིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དྲན་ནས་བདག་གིས་དེ་ཐོབ་འདོད་བསྐྱེད་པ་སྟེ་གཞན་དོན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་དགོས་བར་མ་ཟད། རང་དོན་དུའང་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་དགོས་པ་ལ་ངེས་པ་དྲང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་ངོས་བཟུང་བ་ནི། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། གཞན་དོན་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་ཤིང་རང་གི་གྲོགས་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་གཙོ་བོ་སེམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རིག་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་སྟེ། དབྱེ་ན་ནི་སྨོན་སེམས་དང་འཇུག་སེམས་གཉིས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བཞེད་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་འགའ་རེ་ཡོད་ཀྱང་། དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སྔོན་དུ་དེར་འགྲོ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའི་དུས་ཀྱི་གོམ་པ་འདེགས་འཇོག་གི་བྱ་བས་ཟིན་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསམ་པ་བཞིན་དུ། ཐོག་མར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ནས་བསྐྱེད་པའི་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ནི་སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་དང་། དེ་ནས་འཇུག་སྡོམ་བཟུང་བ་ནས་སེམས་དེ་འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་ནས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། སྒོམ་རིམ་དང་པོ་ལས། དེ་ལ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་གང་ཐོག་མར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྨོན་པའི་སེམས་སོ། །གང་ཕན་ཆད་སྡོམ་པ་བཟུང་སྟེ་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ནི་ཞུགས་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཞི་བ་ལྷའི་གཞུང་ལྟར་སྦྱར་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། །བདག་གཞན་བརྗེ་མ་བརྗེའི་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་དང་། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བསམ་པ་གོམས་ན་བསྐྱེད་ནུས་པ་དང་། བསྒོམ་ཚུལ་དངོས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ།
Chinese
如果具有安乐就好了，希望具有安乐，要让他们具有安乐的想法。利益是：《定解宝王经》中说：百千俱胝的刹土中，无量无数的供养，那些殊胜者以此恒常供养，也比不上慈心的数量。《宝鬘论》中说：三百只羚羊的食物，即使每天三次布施，也比不上慈爱一瞬间的功德。从那里开始，即使没有解脱，也能获得慈爱之法的八种功德。如是说。修习的方法是，如果思维众生被痛苦折磨的情形，就会生起悲心，同样，如果反复思维众生缺乏安乐的情形，就会生起慈心。首先要次第修习希望具有安乐，然后希望让他们安住于安乐。次第是首先从亲友开始修习等，与悲心相同。第二，悲心的所缘是痛苦的众生，行相是希望他们脱离痛苦，希望他们脱离痛苦，要让他们脱离痛苦的想法。如果不对它们进行区分而修习，就会产生，如果进行区分而修习，就会产生清净并且变得稳固。修习的方法是，思维众生被各种痛苦折磨的情形，如前所述。如果首先在自己身上思维，就会成为要点，否则就不会那么成为要点。生起大悲心的标准是，据说要生起母亲希望儿子从痛苦中解脱的那种程度。但是，就像那时母亲会产生痛苦一样，修习悲心的人不一定非要产生痛苦，因为如果需要这样，那么佛陀也会产生痛苦。因此，母亲希望儿子从痛苦中解脱，那不是一句空话，而是发自内心的，同样，悲心也不是一句空话或虚假的，而是必须发自内心的，这就是意义。也应该用这个来了解生起大慈心的标准。第三，增上意乐是，虽然在修习慈爱和悲心的时候已经稍微涉及，但是在这里特别针对那些缺乏安乐并且被痛苦折磨的众生，我
English
If they had happiness, how wonderful it would be, wishing them to have happiness, and thinking of making them have happiness. The benefits are: In the Samadhiraja Sutra, it says: "In hundreds of thousands of billions of lands, immeasurable and countless offerings, those supreme beings constantly offer with this, but it cannot match the number of loving thoughts." And in the Ratnavali, it says: "Even if the food of three hundred gazelles is given three times a day, it cannot match the merit of a moment of love." From there, even if one does not become liberated, one can obtain the eight qualities of loving-kindness. As it is said. The method of meditation is that just as compassion arises when one thinks of how sentient beings are tormented by suffering, so too, love arises when one repeatedly thinks of how sentient beings lack happiness. First, one should cultivate the desire to have happiness, and then the desire to establish them in happiness in a gradual manner. The order is the same as compassion, starting with meditating on relatives first. Second, the object of compassion is sentient beings who are suffering, and the aspect is the thought of wishing them to be free from suffering, wishing them to be free from suffering, and making them free from suffering. If one meditates on them without distinguishing them, it will arise, but if one meditates on them by distinguishing them, it will arise purely and become stable. The method of meditation is to think about how sentient beings are tormented by various kinds of suffering, as mentioned before. If one first thinks about this on oneself, it will become the key point, otherwise it will not become the key point so much. The standard for the arising of great compassion is said to be that it should arise to the extent that a mother wishes her son to be free from suffering. However, just as suffering arises in the mother at that time, it is not necessary for the meditator of compassion to necessarily experience suffering, because if that were necessary, then suffering would also arise in the Buddha. Therefore, the mother's wish for her son to be free from suffering is not just empty words, but comes from the bottom of her heart. Similarly, compassion is not just empty words or artificial, but must arise from the bottom of the heart, and that is the meaning. The standard for the arising of great love should also be understood by this. Third, higher intention is that although it has been slightly touched upon during the practice of love and compassion, here it is specifically directed towards those sentient beings who lack happiness and are tormented by suffering, I
Chinese
应当以慈悲心对待众生，想着我要让他们从痛苦中解脱，甚至仅仅用言语也要去感化他们。第二，修习为证悟菩提而努力的意念：虽然为了利益他人而想要获得菩提也是一种发心，但这里不仅限于此，还要忆念佛陀的身语意的功德，生起想要获得这些功德的愿望，不仅为了利益他人而必须获得菩提，也要确信为了自己的利益也必须获得圆满菩提。第三，认识修习的成果——菩提心：总的特征如《现观庄严论》所说：“发心为利他，欲得正等觉。”意思是说，以利益他人为目的，希求获得圆满正等觉，并且与自己想要获得圆满菩提的愿望相一致的大乘之主——心意的特殊觉知。从分类上讲，有愿菩提心和行菩提心两种。对于这二者的区别，有不同的观点，例如，就像去城市，先产生想去那里的想法，又像去城市时，脚步的抬起和放下所包含的想法一样。首先，产生“愿我成佛”的想法，这就是愿菩提心；之后，从受持律仪开始，这个心就转变为行菩提心。《入行论》中说：“欲行与正行，二者有差别，如知行之别，亦当知此二。”《修次第初编》中说：“因此，最初为了利益一切众生而想要成佛，这就是愿菩提心。之后，受持律仪，进入（菩萨）行列，这就是行菩提心。”就是这样。第二，按照寂天菩萨的论典来修习，分为三点：交换自他的利益和不交换的利益与过患；习惯于交换自他的想法就能生起（菩提心）；以及讲述实际的修习方法。第一点是：《入行论》中说：“世间一切乐，悉从他乐生，一切诸苦恼，
English
One should treat sentient beings with compassion, thinking, "I will liberate them from suffering," and even try to influence them with words alone. Second, cultivating the mind that strives for enlightenment: Although wanting to attain enlightenment in order to benefit others is also a form of aspiration, here it is not limited to that. One should also remember the qualities of the Buddha's body, speech, and mind, and generate the desire to attain these qualities, not only for the sake of benefiting others but also with the conviction that one must attain perfect enlightenment for one's own benefit as well. Third, recognizing the result of cultivation—bodhicitta: The general characteristic is as stated in the Ornament for Clear Realization: "The generation of the mind [of enlightenment] is for the sake of others, desiring perfect and complete enlightenment." This means that with the aim of benefiting others, one aspires to attain perfect and complete enlightenment, and it is the main mind of the Great Vehicle—a special awareness of mind and intellect that is consistent with one's own desire to attain perfect enlightenment. In terms of classification, there are two types: aspirational bodhicitta and practical bodhicitta. There are different views on the difference between these two. For example, just as when going to a city, one first has the thought of wanting to go there, and just as the act of lifting and placing one's feet when going to a city involves thought, so too, first, the thought of "May I become a Buddha" arises, and this is aspirational bodhicitta; thereafter, from the moment of taking vows, that mind transforms into practical bodhicitta. The Guide to the Bodhisattva's Way of Life states: "The difference between wanting to go and actually going is like knowing the difference between action and inaction; likewise, the wise should gradually understand the difference between these two." The First Steps in Meditation states: "Therefore, initially wanting to become a Buddha in order to benefit all sentient beings is aspirational bodhicitta. Thereafter, taking vows and entering the ranks [of Bodhisattvas] is practical bodhicitta." That is how it is. Second, according to the treatises of Shantideva, there are three points: the benefits and drawbacks of exchanging self and others and not exchanging them; the ability to generate [bodhicitta] if one is accustomed to the thought of exchanging self and others; and explaining the actual method of cultivation. The first point is: The Guide to the Bodhisattva's Way of Life states: "All the happiness in this world comes from wanting others to be happy; all the suffering in this world,