Tibetan
བྲས་སྦྱིར་བསམ་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པ་དང་། བསམ་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ལས་ངེས་པ་དང་། འཕེལ་ཆེ་བ་དང་། ལས་མ་བྱས་པ་དང་མི་ཕྲད་པ་དང་། ལས་བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེ་འཕགས་གང་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་བདེ་བ་ཆེ་ཆུང་གང་བྱུང་ཡང་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གང་བྱུང་ཡང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། མི་དགེ་བ་ལས་བདེ་བ་དང་དགེ་བའི་ལས་ལས་རྣམ་སྨིན་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། མི་དགེ་བ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། །དེ་བཞིན་ངན་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དགེ་ལས་བདེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་དང་། །སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བདེ་བ་དག །ཅེས་གསུངས་སོ། །བདེ་སྡུག་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་བྱུང་ཞིང་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་ལ། དགེ་མི་དགེ་ལས་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་ལས་བྱུང་ངོ་། ལས་སོ་སོའི་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་སོ་སོར་མ་འཆོལ་བ་ནི་གྲོ་ནས་སོགས་སོ་སོའི་འབྲས་བུ་མ་འཆོལ་བར་འབྱུང་བ་བཞིན་ཏེ། ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་ལས་འབྲས་མི་བསླུ་བ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཞིང་ཕན་ཡོན་ཀྱང་ཆེ་སྟེ། མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཡང་དག་ལྟ། །མི་གང་སུ་ལ་ཡོད་གྱུར་པ། །དེ་ནི་བསྐལ་པ་སྟོང་རྣམས་སུ། །ངན་འགྲོ་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་འཕེལ་ཆེ་བ་ནི། ལས་དགེ་མི་དགེ་ཆུང་ངུ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་འཕེལ་ཀ་འདྲ་བ་ཕྱིའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མེད་དོ། །ལས་མ་བྱས་པ་དང་མི་ཕྲད་པ་ནི། བདེ་སྡུག་མྱོང་བའི་རྒྱུ་ལས་མ་བྱས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་གཏན་མི་མྱོང་ངོ་། །ལས་བྱས་པ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ནི། འདུལ་བ་ལུང་ལས། ལུས་རྣམས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ནི། །ཆུད་མི་ཟ་བའང་ཚོགས་དང་དུས། །རྙེད་ན་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་སྨིན་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་བཤགས་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་མེད་ན་འབྲས་བུ་ཆེ་ཆུང་གང་ཡིན་ཀྱང་དུས་ལ་བབ་པ་ན་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསམ་པ་ལ་གཉིས། ལས་ལམ་བཅུ་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་དང་། ལས་དང་འབྲས་བུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་དགེ་མི་དགེའི་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་ཡང་གནད་ཆེ་བ་རྣམས་བཅུར་བསྡུས་ནས་གསུངས་ཏེ། མཛོད་ལས། དེ་ལས་ཆེ་ལོང་བསྡུས་ནས་ནི། །དགེ་དང་མི་དགེ་ཅི་རིགས་པར། །ལས་ཀྱི་ལམ་ནི་བཅུ་གསུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ནག་པོའི་ལས་འབྲས་དང་། དཀར་པོའི་ལས་འབྲས་དང་། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལས་ལམ་དངོས་དང་། ལྕི་ཡང་དང་། དེ་དག་གི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ནི། བསྔུ་ན་གཞི་དང་། བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་དང་མཐར་ཐུག་བཞི་སྟེ་དེ་ལ་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་གཞི་ནི་སེམས་ཅན་ནོ། །བསམ་པ་ལ། གསུམ་ལས། འདུ་ཤེས་ནི་གཞི་སེམས་ཅན་ལྟ་བུ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་དེ་མིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་མིན་པ་ལ་དེར་འདུར་ཤེས་པ་དང་དེ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་བཞི་སྟེ། འདུ་ཤེས་དང་པོ་དང་གསུམ་པ་ནི་འཁྲུལ་ཞིང་གཉིས་པ་དང་བཞི་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བའོ། །ནོར་ནས་བསད་པ་ལ་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་མེད་ཀྱང་གང་རུང་ཡང་གསོད་སྙམ་དུ་ཀུན་སློང་སྤྱི་ལ་ཞུགས་པ་ཡོད་ན་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་ཡང་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་སྐྱེད་དོ། །ཚུལ་འདི་ལྷག་མ་དགུ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི་དུག་གསུམ་གང་རུང་ངོ་། །རྒྱུའི་ཀུན་སློང་ནི་གསོད་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ལ་སྦྱོར་པ་པོ་ནི་རང་གཞན་གང་རུང་དང་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ནི་མཚོན་ནམ་དུག་གམ་སྔགས་ལ་སོགས་པ་གང་རུང་གིས་བྱས་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་རང་གི་སྔར་ཤི་བའོ། །གཉིས་པ་མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་གཞི་ནི་གཞན་གྱིས་བཟུང་བའི་རྫས་སོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས་འདུ་ཤེས་དང་ཉོན་མོངས་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །ཀུན་སློང་ནི་མ་བྱིན་པར་ལེན་པར་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་པོ་ནི་སྔར་ལྟར་ལ་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ནི་མཐུས་འཕྲོག་པ་དང་བརྐུ་བ་གང་བྱས་ཀྱང་འདྲའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་ཐོབ་བློ་སྐྱེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལོག་གཡེམ་གྱི་གཞི་ནི་བགྲོད་བྱ་མིན་པའི་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པའི་ཡན་ལག་མིན་པ་དང་གནས་མིན་པ་དང་དུས་མིན་པ་སྟེ་བཞིར་བཤད་ཅིང་། ཁྱད་པར་ཕྱེ་ན་མང་ཡང་བསྡུ་ན་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་སོགས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ས་བོན་འབྱིན་པའི་གཞིའོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས་འདུ་ཤེས་ནི་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་འདྲ་མི་འདྲ་གཉིས་སོ། །ཉོན་མོངས་ནི་སྔར་ལྟར་དང་། ཀུན་སློང་ནི་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་འདོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་དེའི་ཆེད་དུ་འབད་པའོ། །མཐར་ཐུག་ནི་ས་བོན་བྱུང་བའོ། །བཞི་པ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་གཞི་ནི། ཕ་རོལ་པོ་དོན་གོ་བའི་སེམས་ཅན་ནོ། །བསམ་པ་ལ་གསུམ་ལས་འདུ་ཤེས་ནི། ཕན་འདོད་ཡིན་ན་མ་གཏོགས་མཐོང་བ་ལ་མ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ལ་མཐོང་ཞེས་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་བ་སོགས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་ནི་དུག་གསུམ
Chinese
总的来说，思考，以及分别地思考，以及思考后如何取舍的方法。第一部分有两个方面：实际的和分别剖析地思考。第一部分有四个方面：业的确定性，业的增长性，未造之业不会遭遇，已造之业不会虚耗。第一方面是：无论生者是凡是圣，无论成熟的乐受是大是小，都是善业的果报；无论痛苦是大是小，都是不善业的果报。不可能从不善业产生安乐，也不可能从善业产生成熟的痛苦。正如怙主龙树在《宝鬘论》中所说：一切痛苦皆从不善生，同样一切恶趣亦如是。一切善行生善趣，生生世世皆安乐。如此说道。安乐和痛苦不是无因而生，也不是从自在天和遍入天等不相应的因产生，而是从善与不善的总和与差别产生。各自业的果报，安乐和痛苦各自不混杂，就像青稞和小麦等各自的果实不混杂地产生一样。以这样的方式，确信业果不虚是所有佛教徒的正确见解，并且利益巨大。经中说：世间人的正确见解，无论谁拥有，那个人在数千劫中，都不会堕入恶趣。因此这样说。业的增长性是：从微小的善与不善业，也会产生极其巨大的安乐和痛苦果报，这样的增长在外在的因果中是没有的。未造之业不会遭遇是：如果没有造作感受安乐和痛苦的因，那么就绝对不会感受它的果报。已造之业不会虚耗是：《律藏》中说：身体即使经过百千劫，也不会虚耗，一旦聚合了因缘和时机，就会在有情众生身上，成熟其果报。这样说，如果没有忏悔等的对治，那么无论果报是大是小，一旦时机成熟就会显现。第二，分别剖析地思考有两个方面：主要讲述十善业道，以及讲述业和果报。第一方面是：一般来说，善与不善业的分类有很多，但将重要的归纳为十个方面来说明。《俱舍论》中说：从中概括总结，对于善与不善的各种业，就是业的道
English
Generally, thinking, and thinking separately, and the method of taking and abandoning after thinking. The first part has two aspects: the actual and the analytically separated thinking. The first part has four aspects: the certainty of karma, the increase of karma, not encountering what has not been done, and not wasting what has been done. The first aspect is: whether the being is ordinary or noble, whether the ripening happiness is large or small, it is the result of virtuous karma; whether the suffering is large or small, it is the result of non-virtuous karma. It is impossible for happiness to arise from non-virtuous karma, and it is impossible for ripening suffering to arise from virtuous karma. As the Protector Nagarjuna said in the Precious Garland: All sufferings arise from non-virtue, likewise all evil destinies are the same. All good deeds give rise to good destinies, and happiness in all lives. Thus it is said. Happiness and suffering do not arise without cause, nor do they arise from dissimilar causes such as Ishvara and Vishnu, but from the general and specific of virtue and non-virtue. The fruits of each karma, happiness and suffering, do not mix with each other, just as the fruits of barley and wheat do not mix when they arise. In this way, the certainty of believing that karma is not deceptive is the correct view of all Buddhists, and the benefits are also great. The Sutra says: The correct view of worldly people, whoever possesses it, that person will not fall into evil destinies for thousands of kalpas. Therefore it is said. The increase of karma is: even from small virtuous and non-virtuous karma, extremely great happiness and suffering results will arise, such increase does not exist in external cause and effect. Not encountering what has not been done is: if the cause of experiencing happiness and suffering has not been created, then its result will never be experienced. Not wasting what has been done is: The Vinaya Sutra says: The body, even after hundreds of thousands of kalpas, will not be wasted, once the causes and conditions and time are gathered, the fruits will ripen on sentient beings. Thus it is said, if there is no antidote such as confession, then whether the result is large or small, it will appear once the time is ripe. Second, there are two aspects to thinking separately and analytically: mainly explaining the ten virtuous paths of action, and explaining karma and its results. The first aspect is: In general, there are many classifications of virtuous and non-virtuous actions, but the important ones are summarized into ten aspects to explain. The Abhidharmakosha says: From this, summarize and condense, for the various virtuous and non-virtuous actions, these are the paths of action.
Chinese
如是说。如是说。第二有三，黑业之果，白业之果，以及业的其他分类之阐述。第一有三，业道之真实，轻重，以及彼等之果。第一是，若细分则有基础，意乐，加行和究竟四者，其中杀生的基础是有情。意乐有三，其中想是，对于如基础有情等，认知为有情或不认知为有情，以及对于非有情认知为彼或认知为彼等四种。第一和第三种想是错乱的，第二和第四种是不错乱的。误杀没有根本堕罪，但若有任何想要杀害的想法，普遍地参与意乐，即使想是错乱的，也会产生根本堕罪。这种方式对于剩余的九种也应相应地理解。烦恼是三毒中的任何一种。因的意乐是想要杀害。加行方面，加行者是自己或他人，加行的体性是用武器或毒药或咒语等任何一种来做。究竟是由于那个原因，自己先死了。第二，不予取的基础是他人所持有的物品。意乐有三，其中想和烦恼如前。意乐是想要不予取。加行者如前，加行的体性是，用武力抢夺或偷盗都可以。究竟是生起获得的想法。第三，邪淫的基础是不可行淫的妇女和男性的非肢体以及非处和非时等四种。如果细分则有很多，但如果归纳则是依赖妇女和男性等任何一方而射精的基础。意乐有三，其中想是错乱或不错乱，相同或不同两种。烦恼如前，意乐是不想行梵行。加行是为此而努力。究竟是射精。第四，妄语的基础是，对方是能理解意义的有情。意乐有三，其中想是，除非是为了利益，否则将见说成不见，将不见说成见等改变认知等等。烦恼是三毒。
English
So it is said. As it is said. Secondly, there are three: the result of black karma, the result of white karma, and the explanation of other classifications of karma. First, there are three: the actual path of karma, its weight, and its results. The first is: If analyzed, there are four: basis, intention, action, and completion. The basis for killing is sentient beings. Intention has three aspects: perception, which is, regarding something like a sentient being as a sentient being or not perceiving it as a sentient being, and regarding something that is not a sentient being as such or perceiving it as such, these are the four. The first and third perceptions are confused, while the second and fourth are not confused. Accidental killing does not involve a root downfall, but if there is any intention to kill, generally engaging in the intention, even if the perception is confused, it will generate a root downfall. This method should be understood accordingly for the remaining nine as well. Affliction is any of the three poisons. The intention of the cause is the desire to kill. In terms of action, the actor is oneself or another, and the nature of the action is done by any means such as weapons, poison, or mantras. Completion is that due to that cause, one dies before the other. Secondly, the basis for taking what is not given is an object held by another. Intention has three aspects: perception and affliction are as before. The intention is the desire to take what is not given. The actor is as before, and the nature of the action is the same whether it is forcibly plundered or stolen. Completion is the arising of the thought of having obtained it. Thirdly, the basis for sexual misconduct is said to be four: women with whom it is not permissible to have intercourse, non-genital parts of men, improper places, and improper times. If differentiated, there are many, but if summarized, it is the basis for emitting semen depending on women and men, etc. Intention has three aspects: perception is either confused or not confused, similar or dissimilar. Affliction is as before, and the intention is the desire to engage in non-celibate conduct. Action is striving for that purpose. Completion is the emission of semen. Fourthly, the basis for false speech is that the other party is a sentient being who understands the meaning. Intention has three aspects: perception is, unless it is for benefit, changing the perception of seeing to not seeing, and not seeing to seeing, etc. Affliction is the three poisons.