Tibetan
་སྟོན་པའོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དང་སོ་སྐྱེའི་དགེ་འདུན་གཞན་དག་ཀྱང་། ཆོས་སྨྲ་བ། ཆོས་སེམས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཞིང་། ཆོས་འཛིན་པ། ཆོས་ལ་བརྟེན་པ། ཆོས་ལ་མཆོད་པ། ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དྲན་པའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནང་ཕན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཡིན་ལ། བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པ་བྱང་ཆུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཆོས་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་དང་། དགེ་འདུན་ནི་མན་ངག་གིས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །འཕྲིན་ལས་ནི་ལུང་སྟོན་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་བ་དང་། མངོན་པར་སྤྲོ་བ་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་མོས་པ་ནི་བསྙེན་བཀུར་པ་དང་། མངོན་དུ་བྱ་བ་དང་། འགྲོགས་པ་ལ་གུས་པའོ། །སྒྲུབ་པ་ནི། མཆོད་པ་དང་རིམ་གྲོ་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གོམས་པར་བྱ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཐུན་མོང་གིས་སྒྲུབ་པའོ། །རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་གསུམ་པོ་སོ་སོའི་ཡོན་ཏན་དྲན་པའོ། །བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་ནི་ཆོས་དང་། ཟང་ཟིང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་གཉིས་དང་། གཉིས་པ་ནི་དགེ་འདུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །གསུམ་པ་ཁས་བླངས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སྟོན་པའི་སྟོན་པ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱབས་དངོས། དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའོ། །བཞི་པ་གཞན་དུ་མི་སྨྲ་བ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་སྟོན་པ་དང་བསྟན་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་ནས་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐྱབས་སུ་འཛིན་གྱི། དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་སྟོན་པ་སོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འཛིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ནི་སྐྱོན་ཟད་ཅིང་ཡོན་ཏན་རྫོགས་ལ། གཞན་གྱི་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པར་ཤེས་པའོ། །བསྟན་པ་ཡང་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ནི་ལམ་བདེ་ཞིང་འབྲས་བུ་བདེ་བ་དང་། ལས་ཉོན་དང་འཁོར་བ་འགོག་ཅིང་ཐར་འདོད་མི་སླུ་བས་གཅིག་ཏུ་དགེ་ལ། གཞན་གྱི་བསྟན་པ་ནིི་དེ་དག་ལས་ལྡོག་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེས་རྗེས་སུ་སློབ་པ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡང་ཤེས་སོ། །བཞི་པ་བསླབ་བྱ་ལ་གཉིས་ཏེ་བསྡུ་བ་ནས་འབྱུང་བ་དང་། མན་ངག་ལས་འབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ཚན་གཉིས་ལས་བསྡུ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སློབ་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་བསྟེན་པ་དང་། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་དམ་ཆོས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་
Chinese
想到他是导师。僧众之主是圣僧众，以及其他凡夫僧众，通过说法、思法、法田、持法、依于法、供养法、行法等方式忆念功德。第二，了解差别是指了解三宝之间的差别，如《宝性论》所说。而《摄类学》中说，佛是现证圆满菩提之相，法是其果，僧是依教言如实修证之相。事业是授记，断除烦恼和痛苦，以及令人欢喜。对此的信奉是恭敬承侍，显现，以及恭敬交往。修持是供养和服侍，以瑜伽勤修，以及共同受用。随念是忆念三者各自的功德。增上福德是依于法和财物，二者中的前者是依于佛和法，后者是依于僧。第三，承诺是依于佛为示道之导师，正法为真实的皈依处，僧众为成办皈依的助伴而皈依。第四，不异说是指了知内外导师和教法的差别后，皈依三宝，不皈依与三宝不符的导师等。佛是断尽过失、圆满功德者，而其他的导师则与之相反。教法方面，胜者的教法是道路安乐、果安乐，能止息业和烦恼及轮回，不欺骗希求解脱者，完全是善的。而其他的教法与之相反。因此，也能了解随学者之间的差别。第四，应学之处有二，即出自《摄类学》和出自窍诀。第一者有两组四句，出自《摄类学》：亲近随学佛陀的圣士，如理作意经和证悟的正法，修行与法相应的法。
English
Thinking of him as the teacher. The chief of the Sangha is the Noble Sangha, as well as other ordinary Sanghas, remembering their qualities through speaking the Dharma, contemplating the Dharma, being a field of Dharma, holding the Dharma, relying on the Dharma, offering to the Dharma, and acting according to the Dharma. Second, understanding the distinctions means understanding the distinctions between the Three Jewels, as explained in the Uttaratantra. And as explained in the Compendium, the Buddha is characterized by manifest complete enlightenment, the Dharma is its result, and the Sangha is characterized by truly accomplishing through instructions. The activity is prophecy, abandoning afflictions and suffering, and causing joy. Devotion to this is respectful service, manifestation, and respectful association. Practice is offering and service, cultivating through yoga, and common enjoyment. Recollection is remembering the individual qualities of the three. Increasing merit is based on Dharma and wealth, the first of which is based on the Buddha and Dharma, and the second is based on the Sangha. Third, commitment is taking refuge by regarding the Buddha as the teacher who shows the way, the sacred Dharma as the actual refuge, and the Sangha as the companion who helps to accomplish refuge. Fourth, not speaking of others means that after knowing the difference between internal and external teachers and teachings, one takes refuge in the Three Jewels and does not take refuge in teachers, etc., who are not in accordance with the Three Jewels. The Buddha is one who has exhausted faults and perfected qualities, while other teachers are the opposite. Regarding the teachings, the Victor's teachings are a path of ease and a result of ease, stopping karma and afflictions and samsara, not deceiving those who desire liberation, and are entirely virtuous. Other teachings are the opposite of these. Therefore, one can also understand the differences between the followers. Fourth, there are two things to be learned: those that come from the Compendium and those that come from the instructions. The first has two sets of four sentences, from the Compendium: Relying on the holy person who follows the Buddha, properly attending to the scriptures and the realized true Dharma, and practicing the Dharma in accordance with the Dharma.
Tibetan
དང་། མྱང་འདས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གང་ཟག་རྣམས་གྲོགས་སུ་འཛིན་པ་བཞི་དང་། དབང་པོ་མི་རྒོད་པ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་བླང་བ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་དང་། དུས་གསུམ་དུ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་སྟེ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་མན་ངག་ལས་འབྱུང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ་སོ་སོ་དང་། ཐུན་མོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དགག་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་བ་དང་། ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་འཚེ་སྤོང་བ་དང་། དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་མི་འགྲོགས་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ལ་ཕུགས་ཀྱི་སྐྱབས་སུ་བཟུང་ནས་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་བ་ཡིན་གྱི། འཕྲལ་གྱི་མཐུན་རྐྱེན་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་རེ་བལྟོས་བྱེད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ནད་ཀྱིས་བཏབ་པས་སྨན་པ་ལ་རེ་བལྟོས་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་གང་ཡིན་ཡང་འཆི་བ་དང་རྡེག་པ་དང་མི་ཐེག་བཞིན་དུ་འགེལ་པ་སོགས་གནོད་པའི་རིགས་སྤོང་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། དཀོན་མཆོག་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་ཤིང་མི་གུས་པ་དག་དང་བློ་མཐུན་པར་མི་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱ་ལ་གསུམ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་རྒྱུ་ངན་དང་བཟོ་མི་ལེགས་པ་ལ་དཔྱས་མི་འདོགས་ཤིང་འོ་བརྒྱལ་སར་མི་འཇོག་ཅིང་བརྙས་ཐབས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་དང་། ཆོས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ཡན་ཆད་ལ་ཡང་མ་གུས་པ་སྤོང་ཞིང་། གླེགས་བམ་འོ་བརྒྱ ལ་སར་མི་འཇོག་པ་དང་ལྷམ་དང་སྦྲགས་ནས་འཁུར་བ་སོགས་གཏན་མི་བྱ་བ་དང་། དགེ་འདུན་དངོས་དང་རབ་བྱུང་གི་རྟགས་ཙམ་འཛིན་པ་ལ་མ་གུས་པར་མི་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་བའི་བསླབ་བྱ་ལ་མང་བ་ལས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བཀའ་དྲིན་དྲན་ནས་མཆོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་སྟེ། དེ་ལ་མཆོད་པ་དང་། བྱེད་པའི་བསམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཅུ་སྟེ་བསྡུ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མཆོད་པ། མཆོད་རྟེན་ལ་མཆོད་པ། དེ་དག་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མཆོད་པ། མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་པ། རང་གི་ལག་གིས་མཆོད་པ། གཞན་ལ་མཆོད་དུ་འཇུག་པ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་མཆོད་པ། རྒྱ་ཆེ་བའི་མཆོད་པ། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མཆོད་པ། སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པའོ། །དེའི་སྔ་མ་དགུ་ནི་ཟང་ཟིང་གི་མཆོད་པ་གཙོ་ཆེ་ལ། སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་ནི་ཚད་མེད་བཞི་དང་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་བཞི་དང་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཕར་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ད
Chinese
并且，将致力于涅槃的人视为朋友有四种：不放纵感官，接受学处的基础，慈爱众生，以及在三时中供养三宝。第二，从口诀中产生的有两种：各自的和共同的。第一种有两种：遮止和修持的学处。第一种有三种：皈依佛后不皈依世间神祇，皈依法则断除对众生的损害，皈依僧后不与外道交往。第一种是，已经将世间神祇作为究竟的皈依处，因此不再皈依他们。但是，为了实现暂时的顺缘而寄予希望并不矛盾，就像因疾病而求助于医生一样。第二种是，无论任何众生，都要断除死亡、殴打、施加无法承受的重负等各种损害。第三种是，不与那些不信任和不尊敬三宝的人同心同德。第二，修持的学处有三种：不将佛像放置在劣质材料或制作不精良的物品上，不放置在劳累的地方，断除一切轻蔑之举；对于哪怕一个偈颂的佛法，也要断除不敬，不将经书放置在劳累的地方，不与鞋子一起携带等等，这些都绝对不做；对于真实的僧众和仅仅持有出家标志的人，也不要不尊敬。第二，共同的学处有很多，其中最重要的是忆念三宝的差别和功德而皈依，以及忆念恩德而精勤供养。其中有供养和行供养的意念。第一种有十种，归纳起来是：供养佛像，供养佛塔，对这些进行显而易见的供养，非显而易见的供养，用自己的手供养，让别人供养，财物和恭敬的供养，广大的供养，非烦恼的供养，以及修持的供养。其中前九种主要是有漏供养，而修持的供养则是四无量心、四法蕴、皈依和前后忆念。
English
And, there are four ways to befriend those who strive for Nirvana: not indulging the senses, taking the basis of training, having compassion for sentient beings, and making offerings to the Three Jewels in the three times. Secondly, there are two types of instructions that arise from the oral tradition: individual and common. The first has two aspects: prohibitive and affirmative trainings. The first has three: having taken refuge in the Buddha, one does not take refuge in worldly deities; having taken refuge in the Dharma, one abandons harming sentient beings; and having taken refuge in the Sangha, one does not associate with non-Buddhists. The first is that having taken worldly deities as the ultimate refuge, one does not take refuge in them anymore. However, it is not contradictory to rely on them to accomplish temporary favorable conditions, just as one relies on a doctor when afflicted by illness. The second is that one abandons all kinds of harm to any sentient being, such as killing, beating, or imposing unbearable burdens. The third is that one does not become like-minded with those who do not trust or respect the Three Jewels. Secondly, there are three affirmative trainings: one does not place Buddha images made of poor materials or poorly crafted on places of toil, and one abandons all forms of contempt; one abandons disrespect even for a single verse of the Dharma; one does not place scriptures in places of toil, and one never carries them together with shoes, etc.; and one should not disrespect the actual Sangha or those who merely hold the signs of ordination. Secondly, there are many common trainings, among which the most important are taking refuge by remembering the distinctions and qualities of the Three Jewels, and diligently making offerings by remembering their kindness. There are offerings and the intention to make offerings. The first has ten aspects, which can be summarized as: offering to Buddha images, offering to stupas, making obvious offerings to them, making non-obvious offerings, making offerings with one's own hands, having others make offerings, offerings of wealth and respect, vast offerings, non-afflicted offerings, and offerings of practice. The first nine are mainly material offerings, while the offering of practice is the four immeasurables, the four collections of Dharma, taking refuge, and remembering the past and future.