Chinese
祈愿获得加持。第一， “未生”等一颂，所有蕴等和合之法，如云：何者依赖于缘起，彼者自性即为空。此语较之更稀奇，有何善巧之教诲？如是说。即如《未生请问经》所云：何者缘起即未生，彼无生之自性。此乃蕴等和合之法，依各自之因缘而生，仅以名言分别而安立，然不依赖彼则无有自在。如《四百论》所云：何者依赖而生起，彼即不得自在转，此等皆无有自在，是故无我真实有。如是说。故和合之法唯是名言，无有自性，亦非自性而生，若与时间相合，则过去之事物非自性而生，未来之事物非自性不生。由此亦暗示非自性而住，故亦非自性而灭。此等不仅如上所说，亦可由诸多教证理证成立，然恐繁多故不赘述。略举一例，事物于自因之时虽已存在，然不生，因若已存在则已成立，无需再生。若再生则需一再出生，则生无止境。于自因之时虽不存在，亦如兔角般，以无常之方式不生。若如是生，则如虚空之花与石女之子般，永不生，或将成为无因而生。故无论有无二者皆无生。如是，如觉沃之《菩提道灯论》所云：有者因有故不生，无者如虚空之花。因二过皆有故，二者皆不生。如是说。无自性之义，如多罗那他云：自性即阿赖耶识亦非真实存在，
English
Wishing to receive blessings. First, the single verse beginning with "Unborn," which states that all compounded phenomena such as the aggregates are: Whatever depends on conditions, That is empty of inherent existence. What more amazing, What better instruction could there be than this? As it is said. That is, as stated in the Sutra Requested by Undrosh: Whatever arises from conditions is unborn; It has no inherent nature of arising. This means that all compounded phenomena such as the aggregates arise dependent on their respective causes and conditions, and are merely labeled as such by conceptual designation. However, they do not occur independently without relying on those causes and conditions. As it is stated in the Four Hundred Verses: Whatever arises dependently, That is not independent. All these are without independence; Therefore, there is no self. Thus, compounded phenomena are merely nominal and do not inherently arise or occur. When related to time, past phenomena do not inherently arise, and future phenomena do not inherently occur. This implicitly indicates that they do not inherently abide, and therefore they do not inherently cease. These points are not only as mentioned above but can also be established by many scriptural and logical proofs. However, I will refrain from elaborating further due to the fear of prolixity. To illustrate, things do not arise even when they exist at the time of their own cause, because if they exist, they are already established and there is no need for them to arise again. If they were to arise again, they would have to arise repeatedly, and there would be no end to arising. Even if they arise when they do not exist at the time of their own cause, they do not arise in a way that is continuous, like the horns of a rabbit. If they were to arise in that way, they would never arise at all, like flowers in the sky or the child of a barren woman, or they would be forced to arise without a cause. Therefore, there is no arising from either existence or non-existence. Thus, as stated in Jowo's Lamp for the Path: What exists does not arise because it exists; What does not exist is like a flower in the sky. Since both faults are incurred, Neither arises from both. As it is said. The meaning of "without inherent existence," as stated by Tāranātha: Inherent existence, that is, the ālaya-vijñāna, is also not truly existent,
Tibetan
ཏེ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཡང་གནས་ཚུལ་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་། རྣམ་རིག་སྟེ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དང་། དེ་དག་རང་རང་གི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པ་དང་། དངོས་པོ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། ཞ་ལུ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོས། རང་བཞིན་མ་མཆིས་ཞེས་པའང་རང་དབང་དུ་ཡོད་ན་ལྟོས་མེད་དུ་ཡོད་ཅིང་དེ་ཡོད་ན་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་དང་། གནས་མ་མཆིས་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ཞེས་པ་ནས། གནས་ནི་མིག་སོགས་དྲུག །དམིགས་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་དྲུག །རྩ་བ་ནི་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས། གནས་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་དང་། དེའི་གནས་མ་མཆིས་ཞེས་པའི་དོན་འདི་ལས་ནི་རྣམ་རིག་མ་མཆིས་དངོས་མ་མཆིས་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ཤེས་པར་བྱར་ཡོད་དེ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ནི་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གནས་མེད་དམིགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྩ་བ་མེད་ཅིང་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དུ་བཞེད་ཅིང་། རྣམ་རིག་ཅེས་པ་ཡང་གནས་དམིགས་པ་རྩ་བ་གནས་པ་བཞི་པོ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་དོན་དུ་བཤད་ནས། ཡང་འདིར་ཕྱི་གཟུང་བའི་རྣམ་རིག་དང་། ནང་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་ཅེས་བྱ་བ་བརྟག་བཟོད་དུ་མི་འདོད་པས་རྣམ་རིག་མ་མཆིས་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞེས་དང་། གཉིས་ཀས་མ་མཆིས་པའི་དོན་ནི་མེད་པ་དང་སྟོང་པའི་ཞེ་སར་བཤད་དོ། །གཉིས་ཀའི་བཤད་ཚུལ་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་ཞིང་། འདིར་བརྗོད་ན་རང་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཐ་སྙད་པའི་རང་བཞིན་དང་། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཐ་སྙད་པའི་རང་བཞིན་ནི་མཚོན་ན། མེའི་རང་བཞིན་ཚ། ཆུའི་རང་བཞིན་གཤེར་སོགས་དང་། མི་རྒྱུ་བཟང་ངན་ལ་དེའི་རང་བཞིན་བཟང་ངན་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་འགྱུར་མེད་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་མྱང་འདས་ལྟ་བུ་ལ་བྱ་སྟེ། མདོ་ལས། སྟོང་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་ཞེས་མང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་དང་རྗེས་ཀྱང་དབུ་མའི་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །དགག་བྱ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱུང་ན་དེ་ལའང་རང་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ཏེ། བདེན་པར་གྲུབ་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་མ་མཆིས་ཞེས་པ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་མཆིས་ཞེས་བཤད་ཀྱང་རུང་བར་སེམས་ལ༑ གནས་མ་མཆིས་ཞེས་པའང་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་མ་མཆིས་པའི་དོན་དུའང་འགྱུར་རོ། །རྣམ་རིག་ནི་སྤྱིར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་
Chinese
而且，器世间也不成立，识，即心和心所，以及它们各自的形态，也没有自性成立。外境之事物，也说为非自性成立。夏鲁•益西嘉措说：“所谓无自性，如果自在，则应无待而存在，如果存在，则应有自性，但它并不存在。”又说：“所谓无处所之义，处所是眼等六根，所缘是色等六境，根本是阿赖耶识的习气，住处是识。”又说：“从此无处所之义，可知无识、无物之义。”这是认为《六十正理论》中所说“无处则无所缘，亦无根本”之义。所谓识，也解释为处所、所缘、根本、住处这四者皆无自性。又说：“此处所谓外取之识和内执之识，因不欲其可被观察，故称无识。”又说：“二者皆无之义，是作为没有和空性的敬语。”二者的说法略有不同。此处要说的是，自性有两种：世俗谛的自性和胜义谛的自性。世俗谛的自性，例如，火的自性是热，水的自性是湿等，以及人品好坏，就说其自性好坏等。胜义谛的自性，即不变真谛的自性，是指诸法自性为空性的空性和涅槃等。如经中多次说空性为自性，圣者父子及其后学也在中观的注释中如此解释。如果出现应破斥的真实成立的事物，也应称其为自性，因为如果真实成立，则应不依赖因缘而自性存在。因此，我认为说“无自性”也可以解释为蕴等诸法无自性成立。所谓“无处所”，也可以转变为无自性住处之义。识，一般指内外之物。
English
Moreover, the container world is also not established in its condition, and consciousness, that is, mind and mental factors, and their respective forms, are also not established by their own nature. External objects are also said to be not established by their own nature. Zhalu Yeshe Gyatso said, "The so-called 'without self-nature' means that if it were independent, it would exist without dependence, and if it existed, it would have self-nature, but it does not exist." And, "The meaning of 'without a place' is that the place is the six sense organs such as the eye, the object is the six objects such as form, the root is the habitual tendencies of the alaya consciousness, and the dwelling place is consciousness." And, "From this meaning of 'without a place,' one can also understand the meaning of 'without consciousness' and 'without objects.'" This is considered to be the meaning of what is said in the "Sixty Stanzas on Reasoning": "Without a place, there is no object, and there is no root." The so-called consciousness is also explained as the four—place, object, root, and dwelling place—being without self-nature. And, "Here, the so-called consciousness that grasps externally and the consciousness that grasps internally are called 'without consciousness' because they are not desired to be examined." And, "The meaning of 'both without' is explained as an honorific for non-existence and emptiness." The two explanations are slightly different. What is to be said here is that there are two types of self-nature: conventional self-nature and ultimate self-nature. Conventional self-nature is, for example, the self-nature of fire is heat, the self-nature of water is moisture, and so on, and for people of good or bad character, it is said that their self-nature is good or bad, and so on. Ultimate self-nature, that is, the self-nature of unchanging truth, refers to emptiness and nirvana, where all phenomena are empty of self-nature. As the sutras often say that emptiness is self-nature, the noble father and sons and their followers also explain it in the commentaries on the Middle Way. If something that is truly established and should be refuted appears, it should also be called self-nature, because if it is truly established, it should exist by its own nature without depending on causes and conditions. Therefore, I think that saying "without self-nature" can also be explained as the aggregates and other phenomena not being established by their own nature. The so-called "without a place" can also be transformed into the meaning of a dwelling place without self-nature. Consciousness generally refers to internal and external objects.
Tibetan
ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། ཕྱིའི་རྣམ་པར་རིག་པ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་། ནང་གི་རྣམ་པར་རིག་པ་ནི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་མཆིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པའི་ཆོས་ནི་རྟོགས་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་རྣམ་རིག་མ་མཆིས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པ་ལ་རྣམ་རིག་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ན་ཡུལ་ཅན་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བཅས་དང་། དངོས་པོ་ཞེས་པ་དེའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཅེས་སྦྱར་ཡང་རུང་ངོ་། །འདིར་དངོས་པོ་ཞེས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཁོ་ནར་མི་གཟུང་སྟེ། དངོས་པོའི་སྐད་དོད་བྷ་བ་སྟུ་དང་། བྷ་བ་ནི་དངོས་པོ་དང་གཞི་དང་རང་བཞིན་དང་ཡོད་པ་ལའང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དྲང་སྲོང་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་མངོན་དུ་ཇི་ལྟར་གཟིགས་པ་དེ་ལྟར། བདག་གིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་དང་། གང་ཟག་དང་། གསོ་བ་དང་། བདག་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་མཆིས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཟབ་མོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་ཤོག་ཅིག །འདིར་སེམས་ཅན་དང་སྲོག་གང་ཟག་གསོ་བ་རྣམས་ནི་བདག་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་སྒྲ་དོན་ནི། འཁོར་བར་ཀུན་དུ་གདུང་བའི་སེམས་པ་ཅན་དང་། སྲོག་ནི་རིས་མཐུན་སྐལ་མཉམ་རྫོགས་པའི་བར་གནས་པ་དང་། གང་ཟག་ནི་བག་ཆགས་དམན་པས་རྒྱུད་གང་ཞིང་འཁོར་བར་ཟག་པར་བྱེད་པ་དང་། བདག་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་ངར་འཛིན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་དོན་དུ་བསླབ་བཏུས་མཆན་འགྲེལ་ལས་བཤད་ལ། གཞན་ཞིག་ཏུ་གསོ་བ་ནི་ཕ་མ་དང་ཟས་ཀྱིས་རང་གསོ་བ་དང་རང་གིས་ནི་གཞན་གསོ་བ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་ཅེས་བཤད་དོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་སྒྲ་འཇུག་ཏུ་ཡོད་ན་བཤད་དུ་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་རྣམས་གང་ཟག་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་བཤད་དུ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྲོག་ཅེས་པ་སྲོག་ལྡན་དང་། གསོ་བ་ནི་གསོ་བ་པོ་ལ་བྱ་དགོས་སོ། །དེས་ན་བདག་ལ་ནི་ཐ་སྙད་པའི་བདག་དང་གང་ཟག་དང་ང་གསུམ་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་པས་ཡོད་ལ། དགག་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བདག་ཅེས་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡོད་དེ། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་པར་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་
Chinese
据说一切都是唯识。外在的识是色、声等，内在的识是心和心所。像这样的识之法，被称为无自性。愿能证悟这样的空性之法。另一种解释是，如果像唯识派那样说没有识，那么有境的识及其眷属，以及被称为事物的外境之事物，可以解释为无自性。这里的事物不应仅理解为有为法的事物，因为事物的梵语是bhavastu，而bhava也指事物、基础、自性和存在。第二，需要证悟人无我。佛陀、仙人等有一颂：正如伟大的仙人、佛陀、薄伽梵们亲眼见到的人无我之理，愿我也能亲证众生、命、人、滋养者和我的自性本无的甚深法义。这里，众生、命、人、滋养者是我的异名。其中，众生的词义是：在轮回中备受煎熬的有情；命是与同类众生共享福报直至圆满；人是因业习薄弱而充满相续，并在轮回中堕落；我则是执着于“我”的根本。这是在《学集注疏》中解释的。另一种说法是，滋养者是指父母和食物滋养自己，或者自己滋养他人。然而，如果这些词有其用法，就不需要解释，就像佛陀和圣者是人，但没有这样的词的解释一样。因此，命应理解为有命者，滋养者应理解为滋养者。因此，对于我来说，世俗的我、人和我这三者意义相同，只是名称不同而已。而所要破斥的，是自性成立的我，对此才使用了“我”这个词。如《四百论》中说：因此我非有。其注释中，圣月称：所谓我，即事物。
English
It is said that everything is only consciousness. External consciousness is form, sound, etc., and internal consciousness is mind and mental factors. Such phenomena of consciousness are said to be without inherent existence. May such phenomena of emptiness be realized. Alternatively, if it is said that there is no consciousness, as in the case of the Mind-Only school, then the consciousness with its object and retinue, and the object of that, the external object, can be explained as being without inherent existence. Here, "thing" should not be understood only as conditioned things, because the Sanskrit word for thing is bhavastu, and bhava also refers to thing, basis, nature, and existence. Second, it is necessary to realize the selflessness of the person. The Buddha, sages, etc., have one verse: Just as the great sages, Buddhas, and Bhagavad realize the selflessness of the person, may I also directly realize the profound meaning of the Dharma that sentient beings, life, person, nourisher, and self are without inherent existence. Here, sentient beings, life, person, and nourisher are synonyms for self. Among them, the meaning of sentient being is: a being who suffers in samsara; life is sharing merit with similar beings until completion; person is one who is filled with continuity due to weak karmic imprints and falls into samsara; and self is the basis of clinging to "I." This is explained in the commentary on the Compendium of Trainings. Another explanation is that nourisher refers to parents and food nourishing oneself, or oneself nourishing others. However, if these words have their usage, there is no need to explain, just as the Buddhas and noble ones are persons, but there is no such explanation of the word. Therefore, life should be understood as having life, and nourisher should be understood as the one who nourishes. Therefore, for me, the conventional self, person, and I are the same in meaning, just different names. And what is to be refuted is the self that is inherently established, for which the term "self" is used. As it is said in the Four Hundred Verses: Therefore, the self is not. In its commentary, glorious Chandrakirti says: The so-called self is a thing.