Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔའི་ཚོགས་ནི་ལྔ་བརྒྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔའི་བར་དུ་གནས་ཞེས་གྲགས་པས་ཞེས་བཤད་པའི་ལྔ་བརྒྱ་ཕྲག་ལྔ་ནི་ལོ་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་བསྟན་པ་གནས་ཞེས་པའོ། །བསྟན་པའི་གནས་ཚད་ལ་མདོ་དང་དགོངས་འགྲེལ་དག་ལས་བཤད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་མང་སྟེ། ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་ལོ་སྟོང་དང་ཉིས་སྟོང་དང་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་ལྔ་སྟོང་དུ་གནས་པར་བཤད་པའང་ཡོད་དེ་དགོངས་པ་ནི་མི་འགལ་ལོ། །མི་འགལ་བའི་ཚུལ་ནི་འགའ་ཞིག་འབྲས་བུ་དང་སྒྲུབ་པའི་དུས་དང་འགའ་ཞིག་ནི་ལུང་གི་དུས་ལ་དགོངས་ཤིང་། ལ་ལ་ནི་འཕགས་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་འཕགས་ཡུལ་གྱི་འཛམ་གླིང་རྒྱན་དྲུག་ལྟ་བུ་སོགས་དང་། བོད་དུ་ནི་ས་པཎ་དང་བུ་སྟོན་དང་རྗེ་ཡབ་སྲས་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་གང་དག་འདི་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་ཤེར་ཕྱིན་སྟོན་པའི་གཞུང་རྣམས་ལ་ཐོས་བསམ་གྱི་དད་པ་མང་པོ་ལྟ་ཅི་སེམས་དང་བ་གཅིག་ཙམ་ཞིག་རྙེད་ཅིང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ནི། ད་ལྟ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཁྱེན་ཅིང་གཟིགས་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྡུད་པར་འགྱུར་རོ། །མཁྱེན་པ་ནི་བསམ་པ་དང་གཟིགས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ནི་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་སྲོག་དང་གང་ཟག་ཏུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་མངོན་འགྱུར་བ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་གང་ཟག་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཏེ། ཀཱ་ཤཱིས་ནི་ངའོ་སྙམ་དུ་བདག་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པའོ། །བདག་གིར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ན ི་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པའོ། །བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ན ི་སྲོག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་འགྲོ་བ་དག་ཏུ་འགྲོ་བར་འཛིན་པ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །བདག་གིར་འཛིན་པའི་དོན་སྔ་མ་དང་ཅུང་མི་འདྲའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་རགས་པ་མི་འཇུག་པ་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སྐབས་ལ་དགོངས་སོ། །དེ་རྣམས་བདག་ཏུ་སོགས་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་འཇུག་པར་མ་ཟད། གཟུགས་སོགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་སུ་བདེན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང་། ཆོས་སུ་མེད་པར་ཡང་བདེན་ཞེན་གྱི་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་འདུ་ཤེས་ཡོད་པ་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པར་ཡང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་དང་། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པར་མེད་པ་ལའང་བདེན་ཞེན་གྱི་འདུ་ཤེས་མི་འཇུག་པའི་དོན་དུ་བཤད་ཀྱང་རུང་སྟེ། འདུ་ཤེས་དེ་ལྟར་འཇུག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། ཆོས་སུ་འདུ་ཤེས་འཇུག་ན་ཡང་སོགས་དང་། ཆོས་བདག་མེད་པར་འདུ་ཤེས་འཇུག་ན་ཡང་ཞེས་སོགས་དང་འབྲེལ་ལོ། །ཡང་ཆོས་ཀྱང་ལོག་པར་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་ཆོས་ནི་ལུང་གི་དམ་པའི་ཆོས་བདེན་ཞེན་གྱིས་ལོག་པར་མི་བཟུང་བ་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་སོགས་མི་བཟུང་བར་བཤད་པ་ལྟར་ན་དཔྱད་དགོས་པར་སྣང་ངོ་། །རྒྱུ་མཚན་དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཚུལ་དེ་ལ་དགོངས་ནས་ལུང་གི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་གྲུ་གཟིངས་ལྟ་བུ་སྟེ་གྲུ་གཟིངས་ནི་ཆུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ན་མི་དགོས་པར་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ལུང་གི་ཚོགས་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཚེ་འདོར་ཞིང་སྤང་བར་བྱ་ན། དམ་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམས་འདོར་བ་གཞིར་བཅས་ཏེ་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་ཚེ་དགོས་པ་གྲུབ་ཟིན་པས་ལུང་དེ་ལྟ་བུ་རང་དོན་དུ་དགོས་པ་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་རག་མ་ལས་པའི་དོན་ནོ། །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རབ་འབྱོར་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་གང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་དང་གསུངས་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་ཅིང་བསྟན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་སམ་ཞེས་གསུངས་པ་ན། རབ་འབྱོར་གྱིས་ལན་དུ་བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དོན་འཚལ་བ་སྟེ་གོ་ཞིང་ཤེས་པ་ལྟར་ན། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་བསྟན་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་རང་གིས་མངོན་དུ་བྱས་ཤིང་། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའམ། ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་བསྟན་པའོ་ཞེས་བཤད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་མེད་ཅིང་དེ་དག་གི་བདེན་སྟོང་ཆོས་ཉིད་དེ་འཕགས་པ འི་མཉམ་བཞག་གི་གཟིགས་ངོ་ན་ཡོད་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་པའི་བློ་དོན་མཐུན་གྱིས་གཟུང་དུ་མ་མཆིས། ཚིག་གིས་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་དུ་མ་མཆིས་ཏེ། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཀྱང་མ་ལགས། ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་མ་མཆིས་པ་སྟེ་མེད་པ་
Chinese
名为此的五百之集合即为五百。世尊的教法住世五百个五百之说，所说的五个五百，是指教法住世二千五百年。关于教法住世的时间长短，经部和释论中的说法有很多不同。有说能仁的教法住世一千年、二千年、二千五百年和五千年的，但其意并不相违背。不相违背的方式是，有些是指果和修行的时期，有些是指教证的时期。有些则显然是指圣地的情形。如是之菩萨，如圣地的世间六庄严等。在藏地则如萨迦班智达、布敦大师和父子三尊等。那时，任何有情对于如此之宣说般若波罗蜜多经典的论典，莫说生起广大的闻思之信心，仅仅生起一刹那的欢喜心，那么这些有情，从现在起如来就已了知和照见，这些有情将生起和积聚无量的福德资粮。了知是意念，照见是色等。那是什么原因呢？因为这些菩萨不会生起真实执着于我、有情、命和补特伽罗的现行分别念。我与补特伽罗等的词义如前所说。如卡夏思认为有我，就是我之想。认为有我所，就是有情之想。执着于我本身存在的时间，就是命之想。执着于一次又一次地投生，就是补特伽罗之想。我所之执着与之前的略有不同。不生起如此粗大的分别念，是指证悟无我的情况。他们不仅不以真实执着于我等，而且对于色等，也不会以名言的方式真实执着于法，也不会以法不存在的方式真实执着，因为他们不会生起如此有和无的分别念。
English
The collection of five hundreds called this is five hundred. It is said that the Blessed One's teachings will remain for five hundred five hundreds, and the five hundreds mentioned refer to the teachings remaining for two thousand five hundred years. There are many different ways of explaining the duration of the teachings in the Sutras and commentaries. Some say that the teachings of the Thupa will remain for one thousand, two thousand, two thousand five hundred, and five thousand years, but their meanings are not contradictory. The way they are not contradictory is that some refer to the time of fruition and practice, and some refer to the time of scriptural transmission. Some are clearly referring to the situation in the Holy Land. Such Bodhisattvas are like the six ornaments of the world in the Holy Land, and in Tibet, they are like Sakya Pandita, Buton Master, and the three Jetsun fathers and sons. At that time, whatever sentient beings, let alone having great faith in hearing and contemplating the scriptures that teach the Prajnaparamita Sutras, if they merely find and generate a single moment of joy, then those sentient beings, from now on, the Tathagata knows and sees them, and those sentient beings will generate and accumulate immeasurable accumulations of merit. Knowing is thinking, and seeing is form, etc. What is the reason for this? Because these Bodhisattvas will not engage in the manifest conceptualizations that truly grasp at self, sentient beings, life, and person. The meanings of the words self and person, etc., are as explained above. For example, Kashi's belief that there is a self, thinking "I am," is the thought of self. Thinking that there is what belongs to me is the thought of sentient beings. Grasping at the duration of the self's existence is the thought of life. Grasping at being reborn again and again is the thought of person. The grasping at what belongs to me is slightly different from the previous one. Not engaging in such coarse conceptualizations refers to the state of realizing selflessness. Not only do they not engage in grasping at self, etc., with true clinging, but also for forms, etc., they do not truly grasp at them as phenomena in name, nor do they truly grasp at them as non-existent phenomena, because they do not engage in such conceptualizations of existence and non-existence.
Chinese
也行。另一种方式是，色等世俗之法，以及世俗之法在无有真实性上也无有真实执着的观念，为了这个目的也可以解释。如果产生那样的观念就会成为过失，如果产生对法的观念等等，以及如果产生对法无我的观念等等相关联。还有，法也不应错误地执取，因为非法的也不应执取。这里所说的法是指经部的圣法，不应以真实执着错误地执取；非法是指非圣法的外道典籍等不应执取，如果按照这样解释，似乎需要考察。因为那个原因，如来考虑到那个道理，说这个经部的法类比作船只，就像船只在到达水的彼岸时就不需要一样，已经到达彼岸的圣者们，获得果位的方便，就像经部的集合一样的法，在获得果位的时候也应当舍弃和抛弃，更何况是舍弃非圣法呢。那是因为在获得果位的时候，需要已经完成，所以那样的经部对于自身来说就没有必要了，是不依赖于它的意思。还有，薄伽梵对善现说，如来所证得无上正等觉的法，以及所说的法，你认为有什么存在并且被宣说了吗？善现回答说，我理解世尊所说之义，如我所知，在胜义谛中，没有成佛和所说的法。原因是为什么呢？因为如来在名言中自己证悟了，并且证得了正等觉，或者在名言中说了法，但是胜义谛中没有成佛和由他所说的法，并且那些的真性空性，就像在圣者的等持的显现中存在一样，不能用名言的共同意识来把握。不能用语言来表达离戏的自性，因为那些在胜义谛中也不是法，在名言中也没有法，即不存在。
English
It is also acceptable. Another way is, the mundane dharmas such as form, and the mundane dharmas also do not have a concept of clinging to truth in the absence of truth, it can also be explained for this purpose. If such a concept arises, it will become a fault, if the concept of dharma arises, etc., and if the concept of selflessness of dharma arises, etc. are related. Also, the Dharma should not be wrongly grasped, because the non-Dharma should not be grasped either. The Dharma mentioned here refers to the sacred Dharma of the scriptures, which should not be wrongly grasped with clinging to truth; non-Dharma refers to non-sacred Dharma, such as the scriptures of non-Buddhists, which should not be grasped. If explained in this way, it seems that it needs to be examined. Because of that reason, the Tathagata, considering that reason, said that this category of scriptural Dharma is like a boat, just as a boat is not needed when it reaches the other shore of the water, the noble ones who have reached the other shore, the means of obtaining the fruit, like the collection of scriptures, the dharmas should also be abandoned and discarded when the fruit is obtained, let alone abandoning the non-sacred dharmas. That is because when the fruit is obtained, the need has been completed, so that kind of scripture is not necessary for oneself, and it means that it does not depend on it. Also, the Blessed One said to Subhuti, do you think that there is any Dharma that the Tathagata has realized in the unexcelled, perfect, and complete enlightenment, and that the Dharma that has been spoken has been taught? Subhuti replied, I understand the meaning of what the Blessed One said, as I know, in the ultimate truth, there is no Dharma that has become a Buddha and has been taught. What is the reason for this? Because the Tathagata has realized it himself in name, and has attained perfect and complete enlightenment, or has spoken the Dharma in name, but in the ultimate truth, there is no Dharma that has become a Buddha and has been spoken by him, and the emptiness of those truths, just as it exists in the appearance of the samadhi of the noble ones, cannot be grasped by the common consciousness of names. The nature of freedom from elaboration cannot be expressed in words, because those are not Dharma in the ultimate truth, and there is no Dharma in name, that is, it does not exist.