Tibetan
བརྟག་པ་མཐའ་གཟུང་གི་དགག་བྱའི་ཚད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། རྩ་ཤེ་ལས། གང་ཕྱིར་བརྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ན་བདག་གམ་གང་ཟག་བཏགས་དོན་བཙལ་བའི་ཚེ་མི་རྙེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་ལྟར་བྱ་བྱེད་འཐད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལའང་འདྲ་སྟེ། སྡུད་པ་ལས། བདག་ཅི་འདྲ་བར་དེ་འདྲར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤེས། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཅི་འདྲ་དེ་འདྲར་ཆོས་ཀུན་ཤེས། །ཞེས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་འདུ་ཤེས་ནི། །ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་བློས་བྱར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་མ་གཏོགས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཤེས་དགོས་པ་ལ་དགོངས་ནས་དངོས་པོ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གནད་ཆེ་བ་འདི་ཤེས་དགོས་ཏེ། ཇི་སྲིད་བདེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པ་ལས་མ་གྲོལ་ཅིང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དངོས་སུ་རྗེས་སུ་བཟུང་ཡང་ཐར་པ་ཐོབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་དག་སྟོང་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་ཐར་པ་བསྟེན་མ་ཡིན། །འགྲོ་དྲུག་སྲིད་པའི་བརྩོན་རར་ནི། །རྨོངས་པ་དེ་དག་འཁོར་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐར་པ་མེད་ཅེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་མང་ངོ་། །གོང་གི་ཕྲོ་ནི། བདེན་པར་གྲུབ་པའི་སེམས་ཅན་གང་ཡང་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་མེད་པར་སེམས་བསྐྱེད་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་ཞེས་བོས་ནས་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་སེམས་ཅན་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་འདུ་ཤེས་འཇུག་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་སེམས་ཅན་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་འཇུག་གམ། སྲོག་ཏུ་སྟེ་སྲོག་ལྡན་དུ་འདུ་ཤེས་འཇུག་གམ། གང་ཟག་ཏུ་བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་བདེན་འཛིན་སྐྱེ་ཞིང་འཇུག་ན་ནི། དེ་བདེན་མེད་ཤེས་པའི་བྱང་སེམས་ཞེས་བྱར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པ་ལས། དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་མི་བྱ་བར་གསུངས་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་མ་མྱོང་ན
Chinese
这是关于考察最终的破斥之量的说明。就像《根本慧论》中所说：因为没有不依赖缘起的法，所以也没有不空性的法。总而言之，寻找我或者补特伽罗所指代的意义时，虽然找不到，但是在名言中像幻术和化身一样，做作是合理的，一切法也是如此。如《摄颂》中所说：我如何，一切有情亦如是知；一切有情如何，一切法亦如是知。以及《三摩地王经》中也说：你如何了知我的概念，同样以智慧对待一切。同样，布施等的法也只是名言安立，除此之外，考虑到必须了知自性空，因此说对于任何事物都不执著地行布施等。必须知道这个重要的关键，即只要没有从真实执著的束缚中解脱，没有证悟空性的意义，即使佛陀亲自摄受，也无法获得解脱。如龙树菩萨所说：谁不了解空性，他们就不能依止解脱，六道轮回的牢狱中，愚昧者将在此轮转。圣天也说：具有实物概念的人没有解脱。其他还有很多。以上所说的是，任何真实存在的有情都无法获得涅槃，因此需要发起菩提心的原因。为什么呢？释迦牟尼佛呼唤善现说，如果菩萨对有情产生真实存在的有情的概念，那么这个菩萨就不能被称为证悟无我的菩萨。为什么呢？如果菩萨对有情产生真实存在的有情的概念，或者对生命，即有生命的概念，或者对补特伽罗产生真实的执著，那么他就不能被称为了知无我的菩萨。入中论中说：如果相续中没有生起胜义菩提心，就不能被称为胜义菩萨，这是指没有现量证悟空性
English
This is an explanation of the measure of refutation for the examination of the ultimate. As it is said in the Root Wisdom: Because there is no dharma that does not depend on arising, therefore there is no dharma that is not emptiness. In short, when searching for the meaning referred to by self or person, although it cannot be found, in conventional terms, it is reasonable to act like illusion and emanation, and all dharmas are the same. As it is said in the Compendium: How I am, all sentient beings should know that; how all sentient beings are, all dharmas should know that. And in the Samadhiraja Sutra it is also said: How you know the concept of self, likewise, with wisdom, treat all. Similarly, the dharmas of giving, etc., are only nominal designations, but apart from that, considering that one must know the emptiness of self-nature, it is said that one should give alms without clinging to anything. It is important to know this key point, that as long as one is not liberated from the bondage of clinging to reality and has not realized the meaning of emptiness, even if the Buddha himself directly takes care of them, one cannot attain liberation. As the Protector Nagarjuna said: Those who do not understand emptiness, they cannot rely on liberation, in the prison of the six realms of existence, the ignorant will revolve here. Aryadeva also said: Those who have a concept of reality have no liberation. There are many others. What was said above is that no truly existing sentient being can attain nirvana, therefore there is a reason to generate bodhicitta. Why is that? Shakyamuni Buddha called Subhuti and said, if a bodhisattva has a concept of a truly existing sentient being for a sentient being, then that bodhisattva cannot be called a bodhisattva who has realized selflessness. Why is that? If a bodhisattva has a concept of a truly existing sentient being for a sentient being, or a concept of life, that is, a living being, or a true clinging to a person, then he cannot be called a bodhisattva who knows selflessness. The Introduction says: If the ultimate bodhicitta does not arise in the continuum, one cannot be called an ultimate bodhisattva, which means that one has not directly realized emptiness
Tibetan
་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་མི་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་ཚོགས་སྦྱོར་གཉིས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོད་པས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་དོ། །སེམས་ཅན་ཞེས་པའི་སྒྲ་དོན་ནི་འཁོར་བར་ཀུན་ཏུ་གདུང་བའི་སེམས་པ་ཅན་དང་། སྲོག་ནི་ཚེ་འདིའི་རིས་མཐུན་སྐལ་མཉམ་རྫོགས་པའི་བར་གནས་པ་དང་། གང་ཟག་ནི་བག་ཆགས་དམན་པས་རྒྱུད་གང་ཞིང་འཁོར་བར་ཟག་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་ཅིང་། འདིར་བདག་ཅེས་མ་བྱུང་ཡང་འོག་ཏུ་འབྱུང་བས་བདག་ནི་ངའོ་སྙམ་པའི་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བའི་གཞིའི་དོན་ཏེ། བསླབ་བཏུས་མཆན་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་དག་ནི་གང་ཟག་གི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཡང་། གང་ཟག་ཡིན་ན་གོང་གི་སྒྲ་དོན་དེ་ཚང་བས་མ་ཁྱབ་ཅིང་། སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་གཉིས་ལ་ཡང་ཁྱབ་ཆེ་ཆུང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་ནི། སྦྱིན་པས་མཚོན་ནས་ཕར་ཕྱིན་གཞན་རྣམས་ལའང་སློབ་པར་སྟོན་པས་དང་པོ་སྦྱིན་པ་ནི། ཡང་རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དངོས་པོ་ལ་མི་གནས་པར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དངོས་པོ་ནི་སྦྱིན་བྱའི་དངོས་པོ་སྟེ་དེ་དང་སྦྱིན་པ་དང་གང་ལ་སྦྱིན་པའི་འཁོར་གསུམ་གྱི་དངོས་པོ་གསུམ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་མི་གནས་པར་སྦྱིན་པ་བྱེད་པའོ། །དེ་ནི་བྱམས་སྨོན་ལས། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་མི་གནས་པར། །སེར་སྣ་མ་མཆིས་སྦྱིན་གཏོང་ཤོག །ཅེས་དང་། གང་གིས་སྦྱིན་པ་གང་ལ་སྦྱིན། །སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་མི་དམིགས་པའི། །སྦྱིན་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་བྱ་ལེན་པོ་གཏོང་བོས་སྟོང་། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཅེས་བྱ། །གསུམ་པོ་དག་ལ་ཆགས་སྐྱེས་གྱུར་པ་དེ། །འཇིག་རྟེན་ལ་ཡི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཅེས་བསྟན། །ཞེས་སྦྱིན་པའི་འཁོར་གསུམ་བདེན་མེད་དུ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དང་། དེས་མ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཕར་ཕྱིན་དུ་བཤད་དེ། སྔ་མ་འཕགས་པ་དང་ཕྱི་མ་སོ་སྐྱེ་ལ་ཡོད་པའོ། །ལམ་མ་ཞུགས་ན་སྦྱིན་པ་ཡོད་ཀྱང་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་མེད་ཅིང་གཞན་ལྔ་ལའང་འདྲའོ། །སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཇི་ལྟར་གནས་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་དང་། དེའི་འཁོར་གསུམ་ལ་བདེན་པར་མི་ཞེན་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་དང་། བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ན ི་སེམས་རབ་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་བ
Chinese
是说不应该称为真正的菩萨。这里，因为在两种资粮道中都有菩萨，所以是就此而言说的。众生一词的含义是：具有在轮回中不断受苦之心的生命。生命是指在此生中，类别相同、福报相同的生命圆满结束之前存在的状态。补特伽罗是指由于业习微劣，使相续充满，并在轮回中流转而言说的。这里虽然没有出现“我”这个词，但下面会出现，我指的是产生“我是”这种我执的基础。如《学集论》的注释中所说。这些是补特伽罗的名称的异名。然而，如果是补特伽罗，并不一定具备上述的含义。众生和补特伽罗二者也有范围大小的差别。如此发心后，学习行为的方式是：以布施为例，也显示了要学习其他的波罗蜜多。首先是布施：又，善现，菩萨不住于事物而行布施，这里的“事物”是指布施之物，即不执著于布施之物、布施以及接受布施的三轮之物，而行布施。这在《慈氏愿文》中说：不住一切事物，愿无悭吝而行布施！以及：谁布施，向谁布施，如何不执著布施，如是宣说。又如《入中论》中说：布施、施物、受者以空性，是为超世间之度彼岸。若于三者生起贪著，则说为世间之度彼岸。意思是说，以现量证悟布施三轮无自性的智慧所摄持的布施，是超世间的布施波罗蜜多；没有被它摄持的布施，是世间的布施波罗蜜多。前者是圣者所有，后者是凡夫所有。没有进入道者，虽然有布施，却没有布施的波罗蜜多，其他的五度也是如此。像努力布施一样，是如何安住的方式；不执著于它的三轮为实有，是如何修持的方式；一心专注于证悟无自性的智慧，是应如何专注的方式。
English
It means that one should not be called a true Bodhisattva. Here, because there are Bodhisattvas in both accumulations, it is spoken in that regard. The meaning of the word "sentient being" is: a being with a mind that constantly suffers in samsara. Life refers to the state that exists in this life until the completion of the same kind and equal fortune. Pudgala is spoken of as filling the continuum due to inferior karmic habits and flowing in samsara. Although the word "I" does not appear here, it will appear below, and I refers to the basis for the arising of ego-grasping with the thought "I am." As stated in the commentary on the Compendium of Trainings. These are synonyms for the name of Pudgala. However, if it is a Pudgala, it does not necessarily possess the above meanings. There are also differences in the scope of sentient beings and Pudgala. After generating the mind in this way, the way to learn behavior is: taking giving as an example, it also shows that one should learn the other perfections. First is giving: Again, Subhuti, the Bodhisattva practices giving without abiding in things. The "things" here refer to the object of giving, that is, without clinging to the three wheels of the object of giving, the giving, and the recipient, one practices giving. This is said in the Aspiration of Maitreya: Without abiding in all things, may I give generously without stinginess! And: Who gives, to whom does one give, how does one not fixate on giving, thus it is said. Also, as it is said in the Introduction to the Middle Way: Giving, the object of giving, and the receiver are empty of inherent existence, this is called the perfection of transcendence of the world. If attachment arises to these three, then it is taught as the perfection of transcendence of the world. It means that giving that is grasped by the wisdom that directly realizes the emptiness of the three wheels of giving is the perfection of giving that transcends the world; giving that is not grasped by it is the worldly perfection. The former is possessed by the noble ones, and the latter is possessed by ordinary beings. If one has not entered the path, although there is giving, there is no perfection of giving, and the other five perfections are the same. Like striving for giving, it is the way to abide; not clinging to its three wheels as real is the way to practice; focusing one's mind on the wisdom that realizes emptiness is the way to concentrate.