Tibetan
ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་རོ། །སྔོན་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་སྙམ་མམ་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་དེ་མེད་ཚུལ་ཞུས་པ་ན། དེ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོགས་གནང་སྟེ། དེ་ལ་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་དེ། ཐ་སྙད་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གོང་དུ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་སོང་བ་ནི་སློབ་ལམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ཅིང་། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟིགས་པའི་རིག་ངོར་མེད་པ་ལ་དགོངས་སོ་ཞེས་ཀ་ཤཱིས་བཤད་དོ། །ཡང་རབ་འབྱོར་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་མཉམ་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལ་མི་མཉམ་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པས་སོ། །མཉམ་པ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་མེད་པ། སྲོག་མེད་པ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་མཉམ་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་སྦྱིན་སོགས་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སངས་རྒྱས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལའང་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཅན་མེད་པ་སོགས་གསུམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་བཀག་ཅིང་། དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་མཐའ་གཉིས་བསལ་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་མ་གྲུབ་ནའང་ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཅན་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་རིའི་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་ཀྱི་གསེར་ལ་སོགས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་སྦྱིན་པ་བྱིན་པ་བས་ཀྱང་། གང་ཟག་གང་གིས་གཞུང་འདི་ཡོངས་རྫོགས་ལྟ་ཅི། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ འི་ཆེད་དུ་དམིགས་ནས། ཐ་ན་ཚིག་བཞི་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཙམ་དང་། དེའི་དོན་ལེགས་པར་བཟུང་ནས་གཞན་དག་ལ་ཡང་བསྟན་ན། སྔ་མ་སྦྱིན་པའི་བསོད་ནམས་དེས་ཕྱི་མ་འདི་ལ་ཆ་བརྒྱར་བགོས་པའི་གཅིག་གི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བ་ནས་རྒྱུའི་བར་དུ་མི་བཟོད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ།། དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པའི་བསོད་ནམས་ལས་ཀྱང་ཤེར་ཕྱིན་འདི་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་ཆེ་བར་བཤད་པའི་དགོངས་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་སྦྱིན་འབྲས་ཆེ་ཡང་མངོན་མཐོ་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི། ཤེར་ཕྱིན་
Chinese
就像依靠各部分而称为车一样，同样依靠各蕴而称为世俗众生。如是说。如先前一样，询问是否认为有任何成佛之法，回答说没有。于是说“正是这样”等等。因此，胜义中没有丝毫成佛之法可寻，但在世俗中则说证得圆满菩提而成佛。先前所说的这种情况是就学道的角度而言，而这里是指佛陀如实照见的智慧中所没有的，噶夏是这样说的。再者，善现，任何法都是无真实成立而相同和平等的。由于安立了这种平等，所以没有任何不平等的法。这种平等也是在无众生、无命、无人我中平等。虽然胜义中没有法成立，但世俗中通过布施等一切善法，如来成佛，佛陀心续中的善法也称为佛。无众生等三者遮止了增益边，善法等遮止了损减边，通过遮止二边，即使胜义中诸法不成立，但在世俗中，任何众生如果能在三千大千世界中，聚集如山王须弥山般数量的黄金等七宝堆积起来布施，都不如有人哪怕仅仅是为了获得佛果，受持四句偈，并善加理解后为他人宣说，前者布施的福德连后者百分之一都无法比拟，乃至无法忍受，其意义如前所说。因此，宣说听闻思维般若波罗蜜多的利益比这种布施的福德还要大的用意是，即使未证悟空性的布施果报很大，也只能获得增上生天人的果位，而般若波罗蜜多
English
Just as relying on various parts is called a chariot, similarly, relying on the aggregates is called a conventional being. It is said as such. As before, when asked if one thinks there is any Dharma of Buddhahood, the answer is that there is none. Then it is said, "It is just so," and so on. Therefore, in the ultimate sense, there is not the slightest Dharma of Buddhahood to be found, but in the conventional sense, it is said that one attains complete enlightenment and becomes a Buddha. The previous statement was made from the perspective of the path of learning, while this refers to the absence of anything in the wisdom that the Buddha sees as it is, so Kashyapa said. Furthermore, Subhuti, any Dharma is equal and the same in that it is not truly established. Because of the establishment of such equality, there is no unequal Dharma. This equality is also equal in the absence of beings, the absence of life, and the absence of a self of a person. Although no Dharma is established in the ultimate sense, in the conventional sense, through all the virtuous Dharmas such as giving, the Tathagata becomes a Buddha, and the virtuous Dharmas in the Buddha's mind-stream are also called Buddha. The three, such as the absence of beings, prevent the extreme of addition, and the virtuous Dharmas, etc., prevent the extreme of subtraction. By preventing the two extremes, even if the Dharmas are not established in the ultimate sense, in the conventional sense, if any being in the three thousand great thousand worlds were to accumulate piles of gold and other seven precious jewels as numerous as Mount Sumeru, the king of mountains, and give them away, it would not be comparable to someone who, even if only for the sake of attaining Buddhahood, upholds a four-line verse and, after understanding it well, proclaims it to others. The merit of the former giving cannot be compared to even one percent of the latter, and it is even unbearable. The meaning is as previously stated. Therefore, the intention of proclaiming that the benefit of hearing and contemplating the Prajnaparamita is greater than the merit of such giving is that even if the result of giving without realizing emptiness is great, one can only obtain the result of higher rebirth as a god or human, while the Prajnaparamita
Tibetan
ལ་ཐོས་བསམ་སོགས་བྱས་ན་ངེས་ལེགས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྐབས་ལ་དགོངས་སམ་སྙམ་མོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བདེན་ཞེན་མེད་ཅེས་སྟོན་པ་ནི། རབ་འབྱོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྗེས་ཐོབ་ནའང་འདི་སྙམ་དུ་ངས་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པ་ལས་དོན་དམ་པར་བཀྲོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཐུགས་ལ་དགོངས་པ་ཡོད་དམ་སྙམ་ན། རབ་འབྱོར་ཁྱོད་དེ་ལྟར་མི་བལྟའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དོན་དམ་པར་སེམས་ཅན་གང་བདེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པ་ལས་བཀྲོལ་ཏེ་ཐར་པར་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཡོད་ན་ནི། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་དང་སྲོག་ཏུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ན༑ དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཞེན་པ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་མངོན་ཞེན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་བདེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པའི་སེམས་ཅན་བཀྲོལ་བ་ཡོད་ཀྱང་། དོན་དམ་པར་བཅིངས་པ་ལས་བཀྲོལ་བ་མེད་དེ། དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་བསྒྱུར་དུ་མེད་པས་བཀྲོལ་དུ་ཡང་མི་རུང་ཞིང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་འབྱོར་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་སྤངས་ཤིང་རང་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་བདེན་ཞེན་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་ནའང་བདེན་མེད་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་ཅིང་བཟུང་ངོ་། །འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མི་ཤེས་པའི་སོ་སྐྱེ་ལ་བྱིས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ། འཕགས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པས་བྱིས་པ་ཞེས་མི་བྱ་བར་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བྱིས་པ་དང་འདྲ་བས་དེའི་མིང་གིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འཛིན་པ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ནི་བདག་འཛིན་གྱིས་བཟུང་བའི་དོན་ལྟར་མེད་ཅེས་བཤད་ཀྱང་རུང་བར་སེམས། བྱིས་པ་ཞེས་དམིགས་བསལ་མཛད་པ་ནི། བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་མཁས་ཤིང་ཤེས་པའི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ལ་བྱིས་པ་ཞེས་མི་བྱ་བའི་ཆེད་དོ། །རབ་འབྱོར་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བོ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས
Chinese
如果进行闻思等，考虑到必定能够获得解脱和一切智的果位。然而，这是否是指修道时的情形呢？如来没有对众生有真实的执着，这表明： 善现，即使如来在后得位，也会这样想吗？我应当将这些被真执束缚的所化众生，从胜义谛中解脱出来。您认为佛陀心中会有这样的想法吗？ 善现，你不应这样认为。原因是，如来在胜义谛中，没有将任何被真执束缚的众生解脱出来，从而获得解脱。如果如来有这样的想法，那本身就会成为如来执着于我、众生、人和命的过失。那是不合理的，因为如来没有我执和执着等。因为他已经舍弃了一切我执的现行。如来在名言上可以解脱被真执束缚的众生，但在胜义谛中没有解脱。因为如果在胜义谛中存在，就无法改变，因此也无法解脱，既不可能也不行。 善现，所谓执着于我的我执，如来说他已经舍弃了，自己也没有那样的真执。即使如此，不了解无我真谛的凡夫俗子们，仍然执着和抓住一切法为我。这里，将不了解真如之义的凡夫称为孩童。圣者们亲眼见到诸法的真如，因此不称为孩童，而称为智者。因为那些凡夫俗子不了解真如，所以像孩童一样，因此用这个名称来称呼他们。 所谓没有执着的意思，也可以解释为没有像被我执抓住那样的意思。 特别指出孩童，是为了不将那些精通和了解无我之义的凡夫称为孩童。 善现，所谓孩童凡夫，如来说那些在胜义谛中并不成立为众生。
English
It is considered that if one engages in listening, thinking, and so on, one will definitely attain the state of liberation and omniscience. However, is this referring to the stage of the path of meditation? The teaching that the Tathagata has no true attachment to sentient beings indicates: Subhuti, even in the subsequent attainment, does the Tathagata think, 'I must liberate these sentient beings who are bound by true clinging from the ultimate truth'? Do you think the Buddha has such thoughts in mind? Subhuti, you should not think that way. The reason is that in ultimate truth, the Tathagata has not liberated any sentient being bound by true clinging, thereby achieving liberation. If the Tathagata had such a thought, it would itself become a fault of the Tathagata clinging to self, sentient beings, persons, and life. That is unreasonable, because the Tathagata has no self-grasping or clinging, etc. Because he has abandoned all manifestations of self-grasping. The Tathagata can liberate sentient beings bound by true clinging in conventional terms, but there is no liberation in ultimate truth. Because if it exists in ultimate truth, it cannot be changed, so it cannot be liberated, neither possible nor feasible. Subhuti, the so-called self-grasping of clinging to self, the Tathagata said that he has abandoned it, and he himself has no such true attachment. Even so, ordinary people who do not understand the truth of selflessness still cling to and grasp all phenomena as self. Here, ordinary beings who do not understand the meaning of suchness are called children. The noble ones directly see the suchness of phenomena, so they are not called children, but wise ones. Because those ordinary beings do not understand suchness, they are like children, so they are referred to by that name. The meaning of 'no clinging' can also be explained as not being like being grasped by self-grasping. Specifying children is to avoid calling those ordinary people who are proficient in and understand the meaning of selflessness as children. Subhuti, the so-called children, ordinary people, the Tathagata said that those do not truly exist as beings in ultimate truth.