English
It has two
Tibetan
ལག་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་ལམ་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཁྲིད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་འབྱུང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ལྟ་བའི་སྐོར་རྣམས་ནི་དྲི་ལན་སྔོན་མའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་པས་འདིར་རྒྱས་པར་མི་འཆད་ཀྱང་། འདིར་ཅུང་ཟད་བརྗོད་ན་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བའི་སྐོར་འདི་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དབུ་མ་དང་། དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་བཞེད་པ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་བཀྲལ་བ་ལྟར་གྱི་ལྟ་བ་གཙོ་བོར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེའི་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་ལས་ད་ནི་འདི་ལྟར་འདྲི་བར་བྱ་སྟེ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཀྱི་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་བཀྲལ་བའི་སྒོ་མང་དུ་སྣང་ན་ཁྱེད་ཅག་དེ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་མཁན་པོ་གང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས། ངེས་པའི་དོན་དུ་བཞག་པ་གང་ལ་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་འདྲི་ན། འཛམ་གླིང་མཁས་པའི་རྒྱན་གྱུར་འདི་རྣམས་ཀྱི། །ལེགས་བཤད་ཀུན་ལ་སྙིང་ནས་གུས་མོད་ཀྱང་། །འཁོར་འདས་རྟེན་འབྱུང་མི་བསླུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས། །མཚན་འཛིན་དམིགས་གཏད་ཐམས་ཅད་འཇིག་བྱེད་པ༑ ༑ཟླ་བ་ལས་འོངས་ལེགས་བཤད་འོད་དཀར་གྱིས། །བློ་མིག་ཀུནྡའི་ཚལ་རབ་ཕྱེ་བའི་ཚེ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ལམ་མཐོང་ནས། །ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་བཟང་གཙོ་བོར་མི་འཛིན་སུ། །ཞེས་ཁོ་བོ་དེ་སྐད་དུ་སྨྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ལུགས་ཀྱི་ལྟ་བའི་རྣམ་བཞག་ནི། དབུ་མ་རྩ་ཤེས་ལས། རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་བབ་ཅིང་། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་སོགས་རིགས་ཚོགས་ག །ཞན་ལས་ཀྱང་མང་དུ་བཤད་ལ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་རྩ་ཤེའི་འགྲེལ་བ་བུདྡྷ་པཱ་ལིངྟ་དང་། ཟླ་བས་དེའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་དང་། རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པ་དང་། བཞི་བརྒྱ་བའི་འགྲེལ་པ་དང་། རྗེས་རྩ་ཤེའི་ཊཱིཀ་ཆེན་དང་། ལྷག་མཐོང་ཆེན་མོ་དང་། འཇུག་པའི་ཊཱིཀྐ་སོགས་ལས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་མཚོན་ཙམ་ཞིག་ནི། འཕགས་པ་ལྷའི་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ཡོད་པ། །འདི་ནི་རང་དབང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། །དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ་ལས། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་དེ་ནི་རང་དབང་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ།
Chinese
手和，那二者的道也变成大丈夫道的支分，因为一切有情最终也必须被引导到佛的地位。关于出离心、菩提心和见解的方面，在之前的问答中已经说过，所以这里不再详细阐述。但在这里稍微说一下，宗喀巴大师自己的见解方面，在唯识和中观二者之中是中观，而在中观之中，也是宗喀巴大师主要采取圣者龙树的观点，如同圣月称所阐释的那样。宗喀巴大师的《辨了不了义论》中说：现在应当这样询问，以两大车轨的方式来区分佛经的了义和不了义，那些的意旨被大学者们各自阐释，显现出许多门径，你们追随那二者的意旨解释者中的哪一位，将哪一个安立为了义，认为哪一个是究竟的意义呢？如果这样询问，（回答是）虽然我从内心敬重这些成为赡部洲学者庄严的一切善说，但是以轮回涅槃缘起不欺骗的理证，摧毁一切名相执着的目标，从月称而来的善说白光，当智慧之眼打开莲花苑的时候，见到佛护所开示的道路后，谁会不主要执持龙树的良好宗风呢？我就是那样说的。就像这样说的一样。龙树宗风的见解的建立是，在《中观根本慧论》中，以无量推理的方式确定，并且在《七十空性论》等理聚中，也比其他论典中更多地阐述。佛护的《根本慧论》的注释（梵文天城体：बुद्धपालित，梵文罗马拟音：buddhapālita，汉语字面意思：佛护）和月称的《明句论》及其注释，以及《六十正理论》和《四百论》的注释，以及《根本慧论大疏》和《大毗钵舍那》和《入中论释》等中详细阐述的那样。这里稍微举例说明一下，圣天菩萨的《四百论》中说：依赖于何而生，此则不自在，此等皆无自主，故无我存在。在《明句论》的注释中说：像那样依赖于何事物而生存在的事物，那是不自在的。
English
And, the path of those two also becomes a branch of the path of the great person, because all sentient beings must ultimately be led to the state of Buddhahood. The aspects of renunciation, the mind of enlightenment, and views have already been discussed in the previous questions and answers, so they will not be elaborated on here. But to say a little here, Je Tsongkhapa's own view is that among the two, Chittamatra and Madhyamaka, it is Madhyamaka, and within Madhyamaka, it is primarily the view of the protector Nagarjuna as explained by the glorious Chandrakirti. In Je's Differentiation of Definitive and Interpretive Meanings, it says: Now, it should be asked in this way: How do you distinguish between the definitive and interpretive meanings of the scriptures by means of the two great chariots? And if the intentions of those are explained separately by the great scholars, appearing as many doors, which of the commentators on the intentions of those two do you follow? Which do you establish as the definitive meaning, and which do you consider to be the ultimate meaning? If you ask in this way, (the answer is) Although I sincerely respect all the good explanations of these who have become the ornaments of scholars in Jambudvipa, with the unerring logic of dependent arising in samsara and nirvana, which destroys all clinging to characteristics and targets, the white light of good explanations that came from Chandrakirti, when the garden of the lotus of the eye of wisdom is fully opened, after seeing the path shown by Buddhapalita, who would not mainly hold the good tradition of Nagarjuna? That is what I say. It is as it is said. The establishment of the view of the Nagarjuna tradition is: In the Root Wisdom of the Middle Way, it is established through countless modes of reasoning, and in the Collection of Reasoning such as the Seventy Stanzas on Emptiness, it is explained more than in other treatises. Buddhapalita's commentary on the Root Wisdom and Chandrakirti's commentary on it, the Clear Words, and the Sixty Stanzas on Reasoning, and the commentary on the Four Hundred Stanzas, and the Great Commentary on the Root Wisdom, and the Great Vipassana, and the commentary on the Introduction, etc., as explained in detail. Here, just to give a brief example, in Aryadeva's Four Hundred Stanzas, it says: That which arises dependent on something, that is not independent, all of these are without autonomy, therefore there is no self. In the commentary on the Clear Words, it says: Thus, that thing which exists arising dependent on something, that is not independent.
Tibetan
རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་བདག་སྟེ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དེ་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའོ། །དེ་ནི་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་རྟོགས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའི་དོན་འཆད་པ་ན། ལམ་རིམ་ཆེན་མོ་ལས། དེ་ལ་གཞན་རག་མ་ལས་ཞེས་པ་ནི། རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་མ་ལས་ཙམ་མིན་གྱི། ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཞན་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པའོ། །དེས་ན་རང་དབང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཡུལ་དེ་དག་གི་རང་རང་གི་གནས་ལུགས་སམ་སྡོད་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའོ། །དེ་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་གི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དགག་བྱའི་བདག་དང་དེ་མེད་པའི་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ལ། མདོར་ན་ལུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་དེ་འཚོལ་བའི་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་བཙལ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མི་རྙེད་ཅིང་མཐར་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བར་ནམ་མཁའ་སྟོང་སང་མཐའ་དབུས་མེད་པ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཡང་། ཐ་སྙད་དུ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་ལས་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཐད་པར་ཤེས་དགོས་ཤིང་། དེ་འདྲ་བའི་གཉིས་ཚོགས་མི་འགལ་བར་ལེགས་པར་འཇོག་ཤེས་ན་དབུ་མའི་ལྟ་བ་རྙེད་པར་འཇོག་ཏེ་རྒྱས་པར་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་བདེ་སྟོང་སྦྱོར་བའི་ལྟ་བ་ལ་སེམས་ཙམ་པ་དང་རང་རྒྱུད་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་ཀྱང་། གང་ཟག་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣོན་པོས་བདེ་སྟོང་སྦྱོར་རྒྱུའི་ལྟ་བ་ལ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལྟ་བ་དགོས་པར་བཤད་དེ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་དུ་ནས། ངེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་བར་ཏེ། གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པས། མྱུར་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་ན་བླ་མ་ཡི་དམ་ཆོས་སྐྱོང་རྣམས་དང་ལམ་གྱི་སྲོག་ཐམས་ཅད་རང་གི་ཐོབ་བྱའམ་ལམ་གྱི་འགྲོས་དང་མཐུན་པར་ངེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ། བླ་མེད་ཀྱི་ནང་ནས་གསང་བདེ་འཇིགས་གསུམ་ལ་མ་བྲལ་བར་དགོས་ཚུལ་དང་། དེ་ལྟར་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་ཏེ་གསང་བདེ་གཉིས་ཀྱི་
Chinese
因为依赖于因和缘而生，所以这一切都没有自主性。因此，任何事物都没有自性，也就是没有“我”。所谓“我”，是指事物不依赖于他者的自性。没有它，就是无我。它被理解为法和补特伽罗的两种区分，即法无我和补特伽罗无我。在解释不依赖于他者的意义时，《菩提道次第广论》中说：“所谓不依赖于他者，不仅仅是不依赖于因缘，而且‘他者’是指有境名言的意识，不被它的力量所决定，就是不依赖于他者。”因此，它被称为自主，是这些境各自的住法或存在方式，是独一无二的自性。它本身被称为自性和自性。如是说，需要了解所破之我和无我的方式。简而言之，如果用正确的理智去寻找经文等法中的自性，那么连微尘许的自性也找不到，最终会变得像虚空一样空荡荡、无边无际。然而，在名言中，必须理解如梦如幻的世俗显现的诸法和一切行为都是合理的。如果能够很好地安立这种二者的结合而不相违背，那么就可以认为获得了中观的见解，详细内容应在其他地方学习。在无上瑜伽的乐空双运见中，有唯识宗和自续派的见解。然而，据说对于根器极其敏锐的人来说，需要应成派的见解才能修持乐空双运，这将在后面解释。第四部分分为两部分：总说和广说。第一部分是从“金刚乘道”到“必须确定”。仅仅进入密咒金刚乘道是不够的。如果想迅速获得金刚持的果位，就必须确定上师、本尊、护法以及一切道的命脉都与自己的证悟或道的进程相一致。第二部分是广说，分为三部分：无上瑜伽中不离胜乐、密集、怖畏金刚三者的必要性，以及说明必须如此的理由，包括胜乐和密集的
English
Since all these arise dependent on causes and conditions, they lack inherent existence. Therefore, no phenomenon possesses a self, meaning it has no inherent nature. The term 'self' refers to the inherent nature of things that does not rely on others. The absence of this is selflessness. This is understood as two distinctions: the selflessness of phenomena and the selflessness of persons. When explaining the meaning of not relying on others, the Great Treatise on the Stages of the Path states: 'What is meant by not relying on others is not merely not relying on causes and conditions. 'Other' refers to the consciousness of conceptual subjects; not being determined by its power is what it means to not rely on others.' Therefore, it is called independent, which is the unique essence of the way those objects exist or abide, each in its own way. That itself is called its own essence and its own nature. As it is said, it is necessary to understand the self to be refuted and the manner of its absence. In short, if one searches for that inherent nature in the teachings of the scriptures with correct reasoning, one will not find even a particle of such inherent nature, and in the end, it will become like the empty sky, vast and without center. However, in conventional terms, one must understand that all phenomena that appear conventionally, like dreams and illusions, and all actions are valid. If one can properly establish such a union of two without contradiction, then one can be said to have found the view of the Middle Way, and the details should be learned elsewhere. In the view of the union of bliss and emptiness in Highest Yoga Tantra, there are the views of the Mind-Only school and the Svatantrika school. However, it is said that for individuals with extremely sharp faculties, the view of the Prasangika school is necessary for practicing the union of bliss and emptiness, which will be explained later. The fourth part has two sections: a brief explanation and a detailed explanation. The first part is from 'Entering the Vajrayana path' to 'must be ascertained.' It is not enough to merely enter the path of Secret Mantra Vajrayana. If one wishes to quickly attain the state of Vajradhara, one must ensure that the gurus, yidams, protectors, and all the lifeblood of the path are in accordance with one's own attainment or the progress of the path. The second part is the detailed explanation, which has three sections: the necessity of not separating from the three, Heruka, Hevajra, and Bhairava, within the Highest Yoga Tantra, and the reasons why this is necessary, including the