Tibetan
།དེ་རྟག་ན་ནི་མི་འཁོར་ཏེ། །མི་རྟག་ན་ཡང་འཁོར་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་ན། ཐ་སྙད་དུ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་འཁོར་ཞེས་འདོད་ཀྱང་། འཁོར་བར་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བར་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། རྟག་པའི་སེམས་ཅན་འཁོར་དུ་མི་རུང་ཞིང་བཅིང་བར་ཡང་མི་ནུས་ལ། མི་རྟག་པའི་སེམས་ཅན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པས་སྔ་མ་སྔ་མའི་དུས་ཀྱི་བདག་དེ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་དུས་ཀྱི་བདག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཆིང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་བདག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་སོ་སོ་བ་ཡིན་པས་རེ་རེ་ནས་མ་བཅིངས་ལ། མ་བཅིངས་ན་གྲོལ་བའང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་བཅིངས་པས་བདག་བཅིངས་པར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་སོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་མོད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མིན་ཏེ། ཡན་ལག་ལྔ་པོ་བདག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡན་ལག་ཀྱང་རང་གི་ཆ་ཤས་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པས་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་རེ་རེ་ནས་བཅིངས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་འཁོར་ཞིང་བཅིངས་སོ་ཞེ་ན་མི་འཐད་དེ། རྒྱུན་དང་ཚོགས་པའང་ཆ་ཤས་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།རབ་བྱེད་བཅུ་བདུན་པར་ལས་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་ལས་དགེ་སྡིག་གི་དབྱེ་བ་དང་། དེ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་ལ་རྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་རྩོད་པ་ནི། རྩ་བར། གལ་ཏེ་ལས་དེ་སྨིན་པའི་དུས། །བར་དུ་གནས་ན་རྟག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགགས་ན་འགགས་གྱུར་པས། །འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་ལན་དགེ་སྡིག་གཉིས་བྱས་ནས་རྣམ་སྨིན་ཕྱུང་བའི་བར་གནས་ན་མི་འཇིག་པའི་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་བར་དུ་མི་སྡོད་པར་སྔར་ནས་འཇིག་ན་ཆད་པར་འགྱུར་བས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེས་པའོ། །ལན་ལ་གཞན་གྱི་ལན་དང་། རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་བ་དང་སེམས་ཙམ་པ་དང་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལན་འདེབས་ཚུལ་གཙོ་ཆེ་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལན་ཏེ། དེ་ཡང་རྩ་བར། གང་ཕྱིར་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་དེའི་ཕྱིར། ཞེས་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་མི་འགགས་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་མི་འགགས་པས་ཐ་སྙད་དུ་ལས་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་བར་དུ་བསྐལ་པ་ལ་སོགས་པས་ཆོད་ཀྱང་སྔར་འགགས་པའི་ལ
Chinese
如果它是常，就不会流转；如果它是无常，也不会流转。总而言之，虽然名言上承认有情众生与蕴积之法一同流转于轮回，但从本性上来说，束缚和解脱并不存在。常住的有情无法流转，也无法被束缚。无常的有情本质上不是轮回，因为每一刹那都在生灭，前一刹那的主体不是后一刹那的主体。同样，束缚也不存在，因为每一刹那都在生灭的主体，前后各不相同，所以没有一个被束缚。如果没有被束缚，那么解脱也是不合理的。如果有人说，世间上说肢体被束缚，主体就被束缚。这在名言上是成立的，但本质上并非如此，因为五蕴并非主体。而且，肢体也是依赖于自身的各个部分而假立的，所以无法逐一束缚所有的部分。如果有人说，相续和集合流转和束缚，那也是不合理的，因为相续和集合也是依赖于各个部分而安立的。 第十七品，在观察业的时候，讲了业的善恶之分，以及如何避免常断二边。后者有辩论和回答两部分。第一部分是辩论： 根本颂：如果业在成熟时，中间存在，就会变成常；如果灭尽，灭尽之后，如何产生果报？ 意思是，善恶二业产生异熟果之间，如果存在，就会变成不灭的常；如果不在中间停留，而是早就灭尽，那么这二者如何产生异熟果呢？回答分为他宗的回答和自宗的独特回答。前者主要是说一切有部、经部、唯识宗和自续派的回答方式，后者是应成派的自宗回答。也就是根本颂：因为业没有生，所以没有自性。 意思是，因为业不是自性生的，所以也不是自性灭的。因为不是自性灭的，所以在名言上，业和它的果报之间，即使间隔了劫等等，先前灭尽的
English
If it is permanent, it will not revolve; if it is impermanent, it will not revolve either. In short, although it is nominally acknowledged that sentient beings together with the aggregates of existence revolve in samsara, from the perspective of inherent existence, bondage and liberation do not exist. Permanent sentient beings cannot revolve and cannot be bound. Impermanent sentient beings are not inherently samsara, because they arise and cease in every moment, and the subject of the previous moment is not the subject of the later moment. Similarly, bondage does not exist either, because the subjects that arise and cease in every moment are different from each other, so none are bound. If there is no bondage, then liberation is also unreasonable. If someone says that in the world it is said that if the limbs are bound, the subject is bound. This is valid nominally, but not inherently, because the five aggregates are not the subject. Moreover, limbs are also nominally established in dependence on their own parts, so it is impossible to bind all the parts one by one. If someone says that the continuum and the collection revolve and are bound, that is also unreasonable, because the continuum and the collection are also established in dependence on the parts. In the seventeenth chapter, when examining karma, the distinction between good and evil karma is discussed, as well as how to avoid the extremes of permanence and annihilation. The latter has two parts: debate and answer. The first part is the debate: Root verse: If karma exists in the middle, at the time of ripening, it will become permanent; if it ceases, after ceasing, how will it produce results? It means that between the production of the different ripening result of good and evil karma, if it exists, it will become an imperishable permanent; if it does not stay in the middle, but ceases early, then how can these two produce the different ripening result? The answer is divided into the answers of other schools and the unique answer of our own school. The former mainly refers to the answering methods of the Sarvastivadins, Sautrantikas, Yogacarins, and Svatantrikas, and the latter is the answer of the Prasangikas themselves. That is, the root verse: Because karma does not arise, therefore it has no inherent existence. It means that because karma is not inherently born, it is also not inherently extinguished. Because it is not inherently extinguished, nominally, even if there are eons of time between karma and its result, the previously extinguished
Tibetan
ས་དེ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་ལོ། །འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ། དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་ཀྱང་། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་འགགས་ཤིང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་པའི། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ལས་སྔར་འགགས་ཟིན་པ་ལས་ཕྱིས་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པར་བཤད་པ་བཞིན་ཤེས་པ་གནད་ཆེའོ།། །།རབ་བྱེད་བཅོ་བརྒྱད་པར་བདག་དང་ཆོས་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ། རྩ་བར། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །ཅེས་བདག་རང་གི་ཕུང་པོ་དང་རང་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ཕུང་པོ་འདི་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་མི་འབྱུང་བ་ལྟར་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་མི་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་ཕུང་པོ་དང་གཅིག་ཡིན་ན། བདག་ཕུང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་དང་བླང་བྱའི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པ་སོགས་མང་ངོ་། །བདག་ཕུང་པོ་དང་རང་བཞིན་གྱིས། ཐ་དད་ན། བདག་དེ་ཕུང་པོ་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བདག་ཕུང་པོ་ལ་ལྟོས་མེད་ཡན་གར་དུ་ཡོད་དགོས་པ་ལས་དེ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདིའི་སྐབས་སུ་འགྲེལ་པར་དེ་ལྟར་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གྲུབ་དགོས་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རིགས་པས་གནོད་པ་མཐོང་བ་ན་བདག་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པ་རྙེད་པ་ནི། འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ངར་འཛིན་པའི་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་རྙེད་པ་ན་དབུ་མ་པར་བཞག་ཏུ་རུང་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཐེག་དམན་པའང་དབུ་མ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར། ཐེག་དམན་པ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་རྟག་ཆད་ཀྱི་གཡང་དུ་ལྟུང་བའི་མཐའ་ནི་མཐའ་བྲལ་གྱི་ལྟ་བས་སྤངས་པ་ཡིན་པས་དབུ་མ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ
Chinese
因此，从中产生结果并不矛盾。《入行论》中说：因为自性不灭，所以即使没有阿赖耶识，也能产生作用。有些人即使业已停止很久，也能明白确实会产生结果。又如，即使是已停止且自性存在与否的业，也会有结果。等等，如是说，要知道，就像说从先前已停止的业中，后来会产生异熟一样，这是很重要的。在第十八品中，关于考察我和法的章节中，根本颂说：如果蕴是我，就会有生灭。如果（我）与诸蕴不同，就会没有蕴的体性。如果我与自己的蕴，以及由自己的体性所成立的“一”相同，那么就像诸蕴每一刹那都在生灭一样，我也会那样生灭。就像这些蕴在后世不会产生一样，我也会在后世不产生，这样就成了过失。此外，如果我与蕴相同，那么我就会变成蕴的名称而已。因此，执取者与所取之间的区分就不合理等等，有很多过失。如果我与蕴在自性上是不同的，那么我将不具备蕴的特征，即生、灭、住三个阶段。如果是这样，那么我就必须独立于蕴而存在，但这是看不到的。等等，通过这些推理，可以获得无我的见解。在这种情况下，注释中说，如果我是以自性成立的，那么我和蕴两者必须成立为以自己的特征所成立的“一”或“异”。当看到这两种情况都受到理性的损害时，就会确信我一点也不以自己的本性成立。获得这种确信，就是获得了了知俱生我执所执着的对境没有自性的见解。如是说。获得了这样的见解，就可以被安立为中观派，因为证悟真如的小乘行者也是中观派。注释中说：证悟人法真如的小乘行者，因为以离边的见解舍弃了堕入常断二边的边见，所以是中观派。应当如是理解。
English
Therefore, it is not contradictory for results to arise from it. The Engaging in Bodhisattva Behavior states: Because its own nature does not cease, therefore, even without the all-ground consciousness, this is capable. For some, even from actions that have ceased for a long time, understand that results will definitely arise. Similarly, even from actions that have ceased and whose own nature exists or does not exist, there will be results. And so on, it is important to know that, just as it is said that from actions that have ceased in the past, later maturation will arise. In the eighteenth chapter, in the section on examining the self and phenomena, the root verses state: If the aggregates are the self, then it will be subject to arising and ceasing. If (the self) is different from the aggregates, then it will not have the characteristics of the aggregates. If the self is one with its own aggregates and established by its own characteristics, then just as the aggregates arise and cease in each moment, the self will also arise and cease in that way. Just as these aggregates do not arise in the next life, the self will also not arise in the next life, which would be a fault. Furthermore, if the self is the same as the aggregates, then the self will become merely a name for the aggregates. Therefore, the distinction between the taker and the taken is not reasonable, and so on, there are many faults. If the self is different from the aggregates in its own nature, then the self will not possess the characteristics of the aggregates, namely the three phases of arising, ceasing, and abiding. If that is the case, then the self must exist independently of the aggregates, but that is not seen. And so on, through these reasonings, one can gain the view of selflessness. In this case, the commentary states that if the self is established by its own nature, then the self and the aggregates must be established as either one or different, established by their own characteristics. When it is seen that both of these are harmed by reason, then one becomes certain that the self is not established by its own nature at all. Gaining this certainty is gaining the view of realizing that the object of grasping of the co-emergent ego-clinging lacks its own nature. As it is said. Having gained such a view, one can be established as a Madhyamika, because even the Hinayana practitioner who realizes suchness is a Madhyamika. The commentary states: The Hinayana practitioners who realize the suchness of persons and phenomena are Madhyamikas because they have abandoned the extremes of falling into the abyss of permanence and annihilation with a view that is free from extremes. It should be understood in this way.