Tibetan
།། །།རབ་བྱེད་བཅུ་དགུ་པར་དུས་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ། རྩ་བར། ད་ལྟར་བྱུང་དང་མ་འོངས་པ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དུས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་དུས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་གྲུབ་དགོས་པར་བཤད་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་ནི། དུས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་སྨིན་པར་བྱེད། །དུས་ཀྱིས་སྐྱེ་རྒུ་སྡུད་པར་བྱེད། །དུས་ཀྱིས་གཉིད་ལོག་སད་པར་བྱེད། །དུས་ལས་འདའ་བ་ཤིན་ཏུ་དཀའ། །ཞེས་པའི་ཁྱད་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་དུས་རྟག་པ་ཞིག་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་དང་ཐང་ཅིག་དང་ཡུད་ཙམ་དང་ཉིན་མཚན་དང་ཟླ་བ་དང་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་དོན་གཞན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །སངས་རྒྱས་པས་ནི་དུས་ཞེས་པ་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་ནི་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱང་རྟག་པར་མི་འདོད་དེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་སྤྱི་ཙམ་ཞིག་སྔ་ཕྱི་ཀུན་ཏུ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ཀྱང་རྟག་པར་ཁས་ལེན་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རང་སྡེ་གཞན་གྱིས་ནི་ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་པའི་དུས་རྟག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་མེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དུས་ཞིག་ནི་ཡོད་པར་སྨྲ་ལ། ཐལ་འགྱུར་བ་ནི། དུས་ཞེས་པ་སྐད་ཅིག་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཁས་ལེན་ནོ། །འདི་པའི་དུས་གསུམ་འཇོག་ལུགས་ནི། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན་མྱུ་གུ་ནི་ད་ལྟར་བ་དང་དེ་ཞིག་པ་ནི་འདས་པ་དང་སྤྱིར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་སུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ།། །།རབ་བྱེད་ཉི་ཤུ་པར་ཚོགས་པ་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ། རྩ་བར། གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི། །ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །ཚོགས་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་འགོག་གོ །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ནི། སྤྱིར་ཡོད་པ་ཞིག་སྐྱེའི་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བ་ལྟར་རྒྱུའི་དུས་སུ་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེའི་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། རང་སྡེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་རང་གི་རྒྱུའི་དུས་སུ་ཡོད་ཅིང་། འགའ་ཞིག་གི་རྫས་རང་གི་རྒྱུའི་དུས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་གྲུབ་ཟིན་སླར་སྐྱེ་མི་དགོས་ཤིང་དགོས་ན་ཐུག་མེད་དུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་གནོད་པ་སྟོན་ལ། འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཞིག་མི་སྐྱེ་བར་འབྲས་བུ་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བར་བསྒྲུབ་པོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་
Chinese
第十九品为观察时，根本颂中，以“现在已生和未来”等说明，如果时间由自性成立，那么过去、现在、未来三时就必须同时成立。而外道则认为：时间使生者成熟，时间聚集众生，时间使睡眠者醒来，超越时间极其困难。他们认为存在具有这些特点的常恒的时间，并且承认它具有刹那、须臾、片刻、日夜、月份和年份等不同的量度。佛教徒则认为，时间作为一个普遍的概念，在一切前后都存在，但不认为是常恒的。例如，我们承认瓶子作为一个普遍的概念，在一切前后都存在，但不必认为它是常恒的。因此，自宗其他宗派认为，虽然不存在外道所认为的那种常恒的时间，但存在一种依赖于刹那等而安立的、由自性成立的时间。而应成派则认为，时间只是依赖于刹那等而假立的假有之名。此派安立三时的方法是：以苗芽为例，苗芽是现在，苗芽坏灭是过去，一般有出生的因，但有时因缘不具足，苗芽未生是未来。如是说。第二十品为观察和合，根本颂中，“如果因和缘的聚合，自身能够产生，并且在聚合中存在果”等，遮止了果从因缘和合中由自性产生。外道认为，就像一般存在的东西会产生，不存在的东西不会产生一样，在因位时存在的果会产生，不存在的果不会产生。自宗中的有部也认为，有些果在自己的因位时存在，有些法的体性在自己的因位时存在。对此，这里指出，已经成立的果不需要再次产生，如果需要再次产生，则会陷入无穷产生的过失。并且因为没有见到果存在于因缘的聚合中，所以认为存在于其中的东西不会产生，从而论证了果是从未有过的状态中新产生的。果从因缘和合中产生
English
In the nineteenth chapter, which examines time, the root verse states, "The present, the past, and the future," etc., indicating that if time is established by its own nature, then all three times—past, present, and future—must be established simultaneously. However, outsiders believe that time ripens what arises, time gathers beings, time awakens those who sleep, and it is extremely difficult to transcend time. They believe that there exists a permanent time with these characteristics, and they acknowledge that it has different measures such as moments, instants, short periods, days and nights, months, and years. Buddhists, on the other hand, believe that time, as a general concept, exists in all past and future instances, but they do not consider it to be permanent. For example, we acknowledge that a pot, as a general concept, exists in all past and future instances, but we do not necessarily consider it to be permanent. Therefore, other schools within our own tradition state that although there is no such permanent time as conceived by outsiders, there is a time that is established by its own nature, based on moments, etc. However, the Prasangikas assert that time is merely a nominal designation, a mere imputation based on moments, etc. This school's method of establishing the three times is as follows: Taking a sprout as an example, the sprout is the present, the destruction of the sprout is the past, and the non-arising of the sprout, even though there is a cause for arising in general, is the future because the conditions are not complete at that time. This is as it is said. In the twentieth chapter, which examines aggregates, the root verse states, "If the aggregation of causes and conditions itself can produce, and if the result exists in the aggregation," etc., refuting the self-arising of the result from the aggregation of causes and conditions. The outsiders believe that just as something that exists generally arises and something that does not exist does not arise, a result that exists at the time of the cause will arise, and a result that does not exist will not arise. The Vaibhashikas within our own tradition also believe that some results exist at the time of their own causes, and the nature of some dharmas exists at the time of their own causes. In response to this, it is pointed out here that a result that is already established does not need to arise again, and if it needs to arise again, it would lead to the fault of infinite arising. Furthermore, because the result is not seen to exist in the aggregation of causes and conditions, it is argued that something that exists in it will not arise, thus proving that the result is newly produced from a state of non-existence. The result arises from the aggregation of causes and conditions.