Tibetan
ད་དོ། །སྤྱིར་སྡུག་མི་སྡུག་གཉིས་ལྟོས་པར་མ་ཟད་སེམས་ཅན་རང་གི་བློ་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་སྡུག་མི་སྡུག་ལྟོས་ཤིང་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་མི་སྡུག་པར་བཞག་ཏུ་ཡོད་ཅིང་དེ་ལས་བཟློག་པ་དང་། ཡང་དུས་གཅིག་གི་ཚེ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་ལ་དུས་གཞན་གྱི་ཚེ་མི་སྡུག་པར་མཐོང་བར་ཡང་ཡོད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང་། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བར་འཛིན་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིིས་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།། །།རབ་བྱེད་ཉེར་བཞི་པར་འཕགས་པའི་བདེན་པའི་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ། རྩ་བར། གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། །འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། ཁྱོད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྔར་འབྱུང་འཇིག་སོགས་རང་བཞིན་གྱིིས་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་སོགས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་འགོད་པ་དང་། དེའི་ལན་གལ་ཏེ་འདི་ཀུན་མི་སྟོང་ན། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སྐོར་མང་ལ་ལན་གྱི་སྐབས་སུ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། བསྡུ་ན་རྩ་བར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་མ་རིག་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པའི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ལའང་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡང་དག་དང་ཡང་དག་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ཏེ་བྱད་བཞིན་དང་མྱུ་གུ་དང་ཀ་བུམ་སོགས་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཡང་དག་དང་། གཟུགས་བརྙན་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་སྒྱུ་མ་སོགས་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ལོག་པ་སྟེ་མཚོན་པ་ཙམ་མོ། །སྐབས་འདིར་རྩ་བར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་མའི་འགྲེལ་པར་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེས་པས་སྟོང་པའི་དོན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ནི་མ་དྲོས་པས་ཞུས་པ་ལས། གང་ཞིག་རྐྱེ
Chinese
哦，是的。一般来说，好与不好不仅是相对的，而且也取决于众生自己的心识，好与不好是相对的，不确定的。对于一个众生来说，认为是好的和令人满意的，相对于另一个众生来说，可以被认为是坏的，反之亦然。而且，在某个时候认为是好的和令人满意的，在另一个时候可能会被认为是坏的，所以它不是自性存在的。同样地，将无常视为常，将不净视为净，将无我视为我，以及与这些对境相关的，也应该知道它们不是自性存在的。在第二十四品中，关于圣谛的观察中，根本颂说：“如果这些都是空性，就没有产生，也没有毁灭。那么，对你来说，四圣谛就不存在了。”等等，之前已经说明了产生和毁灭等不是自性存在的，如果那样，四谛等的所有作用都不合理，提出了这样的辩论。对此的回答是，如果这些都不是空性，等等，有很多关于所说明的内容，在回答的时候，详细地说明了二谛的分类，这些应该在其他地方了解。总而言之，根本颂说：“诸佛所说的法，完全依赖于二谛，即世俗谛和胜义谛。”所说的世俗谛，是指在具有愚痴自性的世俗心识中存在的，不是胜义的法。胜义谛是指世俗的法本身没有自性。在世俗中，相对于世间的认识，也有正确和不正确的两种，如面容、幼苗、柱子、瓶子等，相对于世间认识是正确的；影像、海市蜃楼、幻术等，相对于世间认识是错误的，这只是一个例子。在此，根本颂说：“凡是缘起法，即是空性。即是依缘而假立，即是中道。”在之前的解释中，我们认为，凡是依赖因缘而产生的，就是自性空性的意义。为什么这样说呢？因为在《无热恼请问经》中说：凡是
English
Oh yes. In general, good and bad are not only relative, but also depend on the mind of the sentient being itself, good and bad are relative and uncertain. What is considered good and satisfactory for one sentient being can be considered bad relative to another, and vice versa. Moreover, what is considered good and satisfactory at one time may be considered bad at another time, so it is not inherently existent. Similarly, regarding impermanence as permanent, regarding impurity as pure, regarding selflessness as self, and in relation to these objects, it should also be known that they are not inherently existent. In the twenty-fourth chapter, in the context of examining the noble truths, the root verse says: "If all these are empty, there is no arising and no ceasing. Then, for you, the four noble truths do not exist." etc., it has been explained before that arising and ceasing etc. are not inherently existent, if so, all the actions of the four truths etc. are not reasonable, and such an argument is put forward. The answer to this is, if all these are not empty, etc., there are many explanations, and in the answer, the classification of the two truths is explained in detail, which should be understood elsewhere. In short, the root verse says: "The teachings of the Buddhas rely entirely on the two truths, namely the conventional truth and the ultimate truth." The conventional truth that is spoken of refers to the dharmas that exist in the conventional mind, which has the nature of ignorance, and are not ultimate. The ultimate truth is that the conventional dharmas themselves have no inherent existence. In the conventional, relative to worldly knowledge, there are also two kinds of correct and incorrect, such as face, sprout, pillar, vase, etc., which are correct relative to worldly knowledge; images, mirages, illusions, etc., which are incorrect relative to worldly knowledge, this is just an example. Here, the root verse says: "Whatever is dependently originated, that is emptiness. That is dependently designated, that is the middle way." In the previous explanation, we believe that whatever arises depending on causes and conditions is the meaning of emptiness by nature. Why is it said like that? Because in the Sutra Requested by Anavatapta it says: Whatever
Tibetan
ན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལས་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་དང་། སྟོང་པའི་དོན་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཚད་མས་ཁེགས་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་གྱིི་གཞན་ལ་མིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ལ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་རྟེན་འབྱུང་དུ་ངེས་པ་ན། བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པར་མེད་པར་རྟོགས་ཤིང་དེ་དང་རྟེན་འབྱུང་གཉིས་འགལ་བར་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟེན་འབྱུང་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ཁེགས་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པས་ནི། ནམ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པར་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་དྲན་པའི་མོད་ལ་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་སེམས་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་ཅིང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཐད་ཚུལ་དང་བཅས་པ་བཤད་དོ།། །།རབ་བྱེད་ཉེར་ལྔ་པར་མྱང་འདས་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ། རྩ་བར། རེ་ཞིག་མྱང་འདས་དངོས་པོ་མིན། ཞེས་སོགས་མྱང་འདས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་གཞན་དག་མྱང་འདས་རྟག་དངོས་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད་པ་སོགས་ཀྱང་བཀག་ནས་དོན་དམ་བདེན་པར་བསྒྲུབས་ལ། དེ་ཡང་ལུགས་གཞན་གྱིས་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་ནི་ཉོན་མོངས་སྤངས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་དང་བཅས་མ་བཅས་ལ་བཞེད་ཀྱང་འདི་བས་ཉོན་མོངས་སྤངས་ཤིང་བདེན་སྣང་གི་ལྷག་མ་དང་བཅས་མ་བཅས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དོ། །སྐབས་འདིར་རྩ་བར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་དུ་ཡང་། སུ་ལ་ཆོས་འགའ་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། རྡོར་གཅོད་སོགས་ལས་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་དོན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཆོས་སྐུའི་མྱང་འདས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་དུས་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཚེ་གཟིགས་ངོ་ན་གཉིས་སྣང་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ནུབ་པས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་མ་བསྟན་པར་གསུངས་ཀྱང་། ཐ་སྙད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པར་འདོད་དགོས་ཏེ། འགྲེལ་པར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སུ་ལའང་ཆོས་མ་བསྟན་ན་གསུང་རབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་དག་མངོ
Chinese
从彼生者非为生，彼生之自性亦非有。何者依赖于缘，即说为空性。何者知晓空性，即为谨慎。如是所说。空性之义转为缘起之义，唯对于以量成立自性空性之中观派而言，而非对于其他宗派。对于如是之中观派而言，内外诸法皆决定为依赖于因缘之缘起法。依靠彼智慧之力，则必能确定其为空性之义，因为自性成立者，则不依赖于他者，以量了知二者相违之故。因此，由缘起本身即可确定自性成立之空性。何时见到、听到、忆念幼芽等依赖于因缘之际，应当时常串习思维彼因之自性为空性之理。如是宣说。若自性成立，则一切作用皆不合理；若自性为空性，则一切作用皆合理，并如是宣说。 第二十五品观察涅槃时，根本颂曰：暂且涅槃非为物。如是等，遮止涅槃自性成立，以及其他宗派认为涅槃是常物和世俗谛等观点，并成立其为胜义谛。此外，其他宗派认为有余涅槃和无余涅槃是断除烦恼，以及具有和不具有痛苦之蕴，而此处则以断除烦恼和具有和不具有真实现象之残余来区分。此处根本颂曰：诸佛于何处，亦未向谁示一法。如是所说。出自《秘密不可思议》和《金刚经》等。其含义是，如来恒常安住于法身涅槃之胜义谛中，此时在彼等觉悟中，二取之戏论皆已寂灭，因此依此而说如来未曾说法，但在名言上，必须承认佛陀已说法，因为经疏中说，若佛陀未向任何人说法，则
English
That which is born from that is unborn. The nature of being born from that does not exist. Whatever depends on conditions is said to be empty. Whoever knows emptiness is mindful. As it is said. The meaning of emptiness turning into the meaning of dependent arising is only for the Madhyamikas who have established the emptiness of inherent existence through valid cognition, and not for others. For such Madhyamikas, all phenomena, internal and external, are definitely dependent arisings that rely on causes and conditions. Relying on the power of that very wisdom, it will definitely be determined as the meaning of emptiness, because that which is inherently established does not depend on others, and because it is understood through valid cognition that the two are contradictory. Therefore, it is through dependent arising itself that certainty is gained in emptiness, which refutes inherent existence. Whenever one sees, hears, and remembers sprouts, etc., as dependent on causes and conditions, one should constantly familiarize oneself with thinking about how the nature of that very cause is empty. Thus it is said. If inherent existence is established, then all actions are unreasonable; if inherent existence is empty, then all actions are reasonable, and it is explained as such. In the twenty-fifth chapter, during the examination of Nirvana, the root verse says: For the moment, Nirvana is not a thing. Thus, it refutes the inherent existence of Nirvana, as well as the views of other schools that Nirvana is a permanent entity and conventional truth, and establishes it as ultimate truth. Furthermore, while other schools consider Nirvana with remainder and Nirvana without remainder to be the abandonment of afflictions and the possession or non-possession of aggregates of suffering, here it is distinguished by the abandonment of afflictions and the possession or non-possession of the remainder of true appearances. Here, the root verse says: The Buddhas, in any place, have not shown any Dharma to anyone. As it is said. It comes from "The Secret Inconceivable" and the "Diamond Sutra," etc. Its meaning is that the Tathagata is always abiding in the ultimate truth of the Dharmakaya Nirvana. At that time, in their enlightenment, all the elaborations of dualistic appearance have subsided and ceased, so based on this, it is said that the Tathagata has not taught the Dharma, but in conventional terms, it must be admitted that the Buddha has taught the Dharma, because the commentaries say that if the Buddha has not taught the Dharma to anyone, then