Tibetan
་རྩ་བར། དེ་ལ་སྔོན་དང་ཕྱི་མ་མེད། །འཁོར་བ་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །ཅེས་པའི་དོན་བུད་དྷ་པཱ་ལི་ཏ་ལས། དོན་དམ་བསྟན་པའི་དབང་གིས་ནི། །དེ་ལ་སྔོན་མེད་ཕྱི་མ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དྲགས་ནས་དོན་དམ་པར་འཁོར་བ་ལ་ནི་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ཀ་མེད་ཀྱང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ས་བོན་མཐའ་མཐོང་ཞིང་། །དེ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་ལྟར། །ཞེས་སོགས་དྲངས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མའི་མཐའ་མེད་ཀྱང་ཕྱི་མའི་མཐའ་ཡོད་པར་གསུངས་ཏེ། འདིར་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སེམས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐོག་མཐའ་མེད་པར་འདྲ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཐོག་མཐའ་ཡོད་མེད་མི་འདྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོན་ཀྱང་འཁོར་བ་ལ་ཕྱི་མཐའ་ཡོད་པས་འཁོར་བ་ལ་མཐའ་ཡོད་པའི་གོ་ཆོད་མི་ཆོད་འདོད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་ཀྱང་། རང་ལུགས་ནི་གོ་ཆོད་པའི་ལུགས་ལྟར་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་དཔེར་ན་ཚེ་སྔ་མར་ལྷ་ཚེ་འཕོས་ནས་འདིར་མིར་སྐྱེས་པའི་མི་དེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མར་མ་ཤི་བར་འདིར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཀྱང་། ཞེས་དང་། ཚེ་འདིར་མིར་སྐྱེས་པ་དེ་ཚེ་སྔ་མར་ཤི་བར་འདོད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། ཚེ་སྔ་མར་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཚེ་སྔ་མར་ཤི་བ་དེ་ལྷ་ཤི་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚེ་འདིར་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྔ་མར་ཤི་བ་ཡིན་ན། འདིར་ཤི་བ་དེ་ཉིད་ཕྱི་མར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་འགྲོ་བ་གང་ཤི་བ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བ་དེར་སྐྱེ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་རྗེས་གསུང་འདི་རིགས་པ་ཕྲ་བའོ། །ཡང་ཚེ་གཅིག་གི་སྐྱེ་འཆི་ལ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་གི་སྐྱེ་འཆི་གཉིས་ལ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཡོད་ན་སྐྱེ་བ་སྔ་དགོས་ནའང་སྐྱེ་བའི་སྔོན་དུ་འཆི་བ་ཞིག་མ་སོང་ན་སྐྱེ་བ་དེ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་བའི་གནོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚེ་འདིའི་མི་དེ་ཚེ་འདིར་འཆི་དགོས་པས་ཚེ་སྔ་མ་ནས་ཤི་བ་མིན་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་སྔོན་མའི་མིའམ་ལྷ་སོགས་གང་རུང་ཞིག་ཤི་ནས་འདིར་སྐྱེས་ཞེས་འདོད་དགོས་ཏེ། དེའི་རིགས་པ་གཞན་ལ་འཁྱེར་ཚུལ་ཡང་ཤེས་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ཚེ་སྔ་མའི་སྐྱེ་བ་དྲན་ལུགས་ཀྱང་ཤེས་དགོས་སོ། །འོ་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྐབས་འདིར་ཊཱིཀྐར་གསུངས་པའི་དཔེ་ནི། སྒྲ་ལྟ་བུ་ཅིག་སྔར་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ལ། ཕྱིས་སྔར་གྱི་ཁས་བླངས་མ་དྲན་པར་མི་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ན། རྩོད་ཟླས་འགལ་བར་བསྒྲིག་པའི་ཚེ་དྲན་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་ང་ལ་སྔར་རྟག་པར་ཁས་བླངས་འདུག་སྙམ་དུ་དྲན་གྱི། དུས་ཕྱི་མིའི་ཚེ་ན་ཡོད་པའི་ང་འདི
Chinese
根本上说，对于它，没有先前和之后。轮回没有开始也没有结束。正如佛陀波利塔所说：“就胜义谛而言，它没有先前也没有之后。”因此，就胜义谛而言，轮回既没有开始也没有结束。如《四百论》中引用：“如同看到种子的尽头，对于它没有开始一样。”等等，指出就世俗谛而言，轮回没有开始的尽头，但有之后的尽头。在此，如果从思维事物之真实性的角度来看，开始和结束似乎都没有，但在名言上，有无开始和结束则不同。如是说。然而，尽管对于轮回有无后来的尽头，存在两种观点，即轮回是否有尽头，但自宗的观点是认为有尽头。在此，例如，某人前世是天神，死后转生为人，即使他在前世没有死亡就转生到这里。并且，如果认为此生为人者在前世已经死亡，那是非常不合理的，因为前世他并不存在，并且前世死亡的那个并非天神死亡。如果此生所生者就是先前死亡者，那么在此死亡者将在未来转生，因此任何众生死后都必须转生为同样的众生。这段话的后续陈述非常精妙。此外，据说一次生命的生与死有先后，但同一相续的生与死没有先后。如果存在先后，那么必须先生，但如果在生之前没有死，那么生将成为无因，这是为了指出这个过失。此生之人必须在此生死亡，因此即使不是从前世死亡，也必须认为他/她前世的某个人或天神等死亡后转生到这里。也必须知道如何将这个道理运用到其他情况，并且那时也必须知道如何回忆前世的生。那么，那是怎样的呢？在此， टीका 中所说的例子是，例如，某人先前承认声音是常恒的，后来忘记了先前的承诺，承认声音是无常的。当辩论对手提出矛盾时，他会回忆起来，那时他会想：“我先前承认过常恒。”而不是在后世存在的这个我。
English
Basically, for it, there is no before and after. Samsara has no beginning and no end. As Buddha Palita said, "In terms of ultimate truth, it has no before and no after." Therefore, in terms of ultimate truth, samsara has neither beginning nor end. As quoted in the Four Hundred Verses, "Just as seeing the end of a seed, for it there is no beginning." etc., pointing out that in terms of conventional truth, samsara has no end to its beginning, but it has an end to its aftermath. Here, if we consider the reality of things, there seems to be no beginning or end, but in terms of terminology, whether there is a beginning and end is different. As it is said. However, although there are two views on whether samsara has a later end, i.e., whether samsara has an end, the self-view is that it has an end. Here, for example, a person who was a god in a previous life, after dying, is reborn as a human here, even though he/she was born here without dying in the previous life. And, if it is thought that the person born as a human in this life has died in the previous life, it is very unreasonable, because he/she did not exist in the previous life, and the one who died in the previous life was not the death of a god. If the one born in this life is the one who died earlier, then the one who dies here will be reborn in the future, so any being that dies must be reborn as the same being. This subsequent statement is very subtle. Furthermore, it is said that the birth and death of one life have a before and after, but the birth and death of the same continuum do not have a before and after. If there is a before and after, then there must be a birth first, but if there is no death before birth, then birth will become causeless, which is to point out this fault. The person in this life must die in this life, so even if he/she did not die from the previous life, it must be thought that someone or a god, etc., from his/her previous life died and was reborn here. It is also necessary to know how to apply this reasoning to other situations, and at that time it is also necessary to know how to remember the birth of the previous life. So, what is that like? Here, the example given in the Ṭīkā is, for example, someone who previously admitted that sound is permanent, and later forgot the previous promise and admitted that sound is impermanent. When the opponent points out the contradiction, he will remember it, and at that time he will think, "I previously admitted permanence." Rather than this self that exists in the later life.
Tibetan
ས་སྔར་རྟག་པར་ཁས་བླངས་སོ་སྙམ་དུ་མི་དྲན་ནོ། །ཞེས་པ་ནས། དེ་བཞིན་དུ་ཚེ་འདིའི་མི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན་ང་སྔར་དེ་དང་དེར་སྐྱེས་འདུག་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི། ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་ང་སྔར་དེ་དེར་སྐྱེས་འདུག་སྙམ་དུ་མི་དྲན་ནོ། །དེས་ན་ཚེ་འདིའི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་གང་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཚེ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་ཡོད་པས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་མི་འགལ་ལ། ཚེ་འདིའི་ལྷས་བྱིན་ཚེ་སྔ་མར་ཡོད་ན་རྟག་པར་འགྱུར་བ་དང་མི་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་ཡང་ངའོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་ང་ཙམ་ཞིག་དེར་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས། རང་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་དོགས་ནས་དེའི་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དང་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་འདིར་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཡང་འཐད་དེ། དཔེར་ན་དེ་རིང་གི་དུས་ཀྱི་མི་འདི་སང་གི་དུས་སུ་མེད་ཀྱང་སང་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་གི་དོགས་ནས་དེ་རིང་ནས་བཟའ་བཏུང་སོག་པ་དང་། རྒས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་དོགས་ནས་གཞོན་ནུས་ནོར་སོག་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡུལ་དུས་འདིའི་བདག་ཅེས་སོ་སོར་མི་འབྱེད་པར་སྤྱིར་བདག་བདེ་བ་ཐོབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་ནས་བྱེད་ལ། བདག་ཙམ་ཡང་དེ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་དེས་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡང་མིན་ནོ། །དེས་ན་ངའོ་སྙམ་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་མཁན་གྱི་མི་དང་ཐ་སྙད་བཏགས་པའི་གཞི་བདག་གཉིས་ཁྱབ་མཉམ་དུ་མི་བཟུང་བར་མི་དེ་བདག་དེའི་ཆ་གཅིག་ཡིན་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །འདི་རྣམས་ནི་རྟེན་འབྲེལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དུ་ལས་དཀར་ནག་གི་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་ལ་ཁྱད་ཆེ་བར་སྣང་བས་བཀོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པ་གལ་ཆེའོ། །རབ་བྱེད་བཅུ་གཉིས་པ་ལས་བདག་དང་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་རྩ་བར། ཁ་ཅིག་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་བྱས། །གཞན་གྱིས་བྱས་དང་གཉིས་ཀས་བྱས། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་རང་གི་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཅིང་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་རང་གིས་མ་བྱས་ལ་གཞན་གྱིས་བྱས་ནས་སྟེར་བ་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་བྱས་སོ། །ཡང་སྡུག་བསྔལ་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་བས་བདག་གིས་མ་བྱས་ཤིང་། གཞན་ལས་མི་སྐྱེ་བས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མ་བྱས་ལ། དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀས་ཀྱང་མ་བྱས་ཞིང་རྒྱུ་མེད་ལས་ཀྱ
Chinese
我不记得我曾经认为大地是永恒的。就像今生的拉萨贝恩记得前世时，他会记得我曾经出生在那里。但他不会因为今生的时间差异而记得我曾经出生在那里。因此，今生的拉萨贝恩所关注的，以及“我”产生的关注基础，也就是“我”在过去的生活中存在，所以这样回忆并不矛盾。如果今生的拉萨贝恩存在于过去的生活中，那就不同于永恒了。同样，对于未来的生活，即使今生的这个人不会进入来世，但“我”的关注，仅仅是“我”本身，也会随之而去。因此，自己担心来世的痛苦，为了避免其原因——不善，以及为了获得快乐，而在此努力行善也是合理的。例如，即使今天的这个人明天不存在，但他担心明天会遭受饥渴之苦，所以今天就开始储存食物和饮料。就像年轻人担心年老时的痛苦而储存财富一样。所有这些都不是将此时此地的“我”分开，而是普遍希望“我”获得快乐并摆脱痛苦而做的。仅仅是“我”也会随之而去，因此这也不是对地方的误解。因此，不要认为说“我”的人和被命名的基础——“我”是完全相同的，而要知道这个人只是“我”的一部分。这些是为了普遍的缘起，特别是为了善恶业的果报——苦乐的产生，显得非常重要，所以才写下来的。如是说，了解这一点非常重要。在第十二品中，当考察自我和他者所为时，根本颂中说：有些人认为痛苦是自我所为，他人所为，或两者所为。等等，痛苦与自己的蕴是同一体，仅仅是依赖于蕴而安立的，因此不是自己所为，也不是像他人做了之后给予的，因此也不是他人所为。而且，痛苦不是从自我产生的，因此不是自我所为；也不是从他人产生的，因此也不是他人所为。这样，也不是两者所为，也不是无因的。
English
I don't remember ever thinking that the earth was eternal. Just as Lhasa Beyin of this life remembers past lives, he will remember that I was born there before. But he will not remember that I was born there because of the difference in time in this life. Therefore, what Lhasa Beyin of this life focuses on, and the basis of the focus from which "I" arises, that is, "I" exists in past lives, so it is not contradictory to remember it that way. If Lhasa Beyin of this life existed in past lives, it would be different from being eternal. Similarly, for future lives, even if this person of this life does not enter the next life, the focus of "I", just "I" itself, will also go with it. Therefore, it is reasonable to avoid the cause of suffering—non-virtue—because one is afraid of suffering in the next life, and to strive for virtue here in order to obtain happiness. For example, even if this person of today does not exist tomorrow, he is afraid of suffering from hunger and thirst tomorrow, so he starts storing food and drinks today. Just as young people store wealth because they are afraid of the suffering of old age. All of these are not done by separating the "I" of this time and place, but by universally wanting "I" to obtain happiness and be free from suffering. Just "I" will also go with it, so this is not a misunderstanding of the place. Therefore, do not think that the person who says "I" and the basis of being named—"I"—are exactly the same, but know that this person is only a part of "I". These are for the general dependent origination, and in particular for the results of good and bad karma—the production of happiness and suffering—which seem very important, so they are written down. As it is said, it is very important to understand this. In the twelfth chapter, when examining what is done by self and others, the root verse says: Some think that suffering is done by self, done by others, or done by both. And so on, suffering is the same entity as one's own aggregates, and is merely established in dependence on the aggregates, so it is not done by oneself, nor is it like giving after others have done it, so it is not done by others either. Moreover, suffering does not arise from self, therefore it is not done by self; nor does it arise from others, therefore it is not done by others either. In this way, it is not done by both, nor is it without cause.