Tibetan
མདོར་ན་ལས་སུ་གྱུར་པའི་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག་ཅིང་། བྱེད་པ་པོ་ཡང་ལས་སུ་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་བྱས་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་བྱས་པ་སྟེ། གཅིག་ལ་ཅིག་ཤོས་མ་ལྟོས་པར་བཞག་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བཤད་ཅིང་མཇུག་བསྡུ་ན། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང་། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ལ། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པར། །འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ།། །།རབ་བྱེད་དགུ་པར་སྔ་རོལ་ན་གནས་པ་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་ལྟ་དང་ཉན་ལ་སོགས་པ་དང་། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་ཉིད་ཀྱི་ནི། །སྔ་རོལ་གང་གནས་པ་དངོས་པོ། །དེ་ནི་གང་གིས་གདགས་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔར་ལྟ་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་སོགས་མེད་ཅིང་ལྟ་བ་པོ་སོགས་ཀྱི་སྔ་རོལ་ན་ལྟ་བའི་བྱ་བ་སོགས་མེད་པར་བཤད་ཀྱང་། ལྟ་བ་པོ་སོགས་ཀྱིས་རང་དུས་སུ་ལྟ་བ་སོགས་ཡོད་པས་ལྟ་བའི་བྱ་བ་སོགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བ་པོ་དང་ལྟ་བའི་བྱ་བ་སོགས་མེད་པར་བཤད་ཀྱང་། ལྟ་བ་པོ་སོགས་ཀྱིས་རང་དུས་སུ་ལྟ་བ་སོགས་ཡོད་པས་ལྟ་བའི་བྱ་བ་སོགས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བ་པོ་དང་ལྟ་བའི་བྱ་བ་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་འཆད་དོ། །ཡང་འདིར་གཞན་སྡེས་མཐོང་བ་སོགས་ཀྱི་གང་ཟག་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་དགོས་ལ། འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་མི་རུང་བར་མཐོང་ནས་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་འདོད་པར་བྱེད་དོ། །རང་གི་སྡེ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་ལས་གསོག་པ་སོགས་ཀྱི་གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་ནི་གཞག་དགོས་པར་མཐོང་ཞིང་། ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མཐོང་ནས་ཚོགས་རྒྱུན་དང་ལུས་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་བདག་གམ་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །རང་ལུགས་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་ནི་གང་ལ་དམིགས་པའི་གཞིའི་དམིགས་པ་ནི་ང་དང་གང་ཟག་ཏུ་བཞག་དགོས་ལ། ཞེས་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ནི་ངའི་གཟུགས་དང་ངའི་སེམས་ཞེས་པ་དག་ནི་ཕུང་པོའི་རྗེ་བོ་དང་ཕུང་པོ་ནི་དེའི་ཁོལ་ལྟར་འཛིན་པས། ཞེས་དང་། འཇིག་རྟེན་ན་ངའི་རྐང་ལག་སོགས་ན་བས་ངན་པར་འདོད་ཀྱང་རྐང་ལག་སོགས་ལ་ངར་མི་འཛིན་ཏེ། ལག་པ་ན་བ་དང་སོས་པས་བདག་དེ་ན་བ་དང་སོས་པར་འཇོག་པའི་དོན་ཡིན་གྱི་ལག་པ་བདག་ཏུ་འཇོག་པ་མ་ཡི
Chinese
总而言之，任何作为业的行为都依赖于作者而成立。作者也通过做了这个那个业等方式被命名。一个不能不依赖另一个而成立。因此，一切能做和所做之事都被解释为空性，总结道：作者依赖于业，业也依赖于作者本身而生起，除此之外，没有见到成就的原因。应当如是理解。第九品中，在考察先前存在时，如观看和听闻等，以及感受等自身的，先前存在的事物，那将由谁来安立？等等，虽然解释了观看和听闻等之前没有观看者和听闻者等，观看者等之前没有观看的行为等。但是，观看者等在自身存在时有观看等，因此观看的行为等也名言上存在，因为互相依赖而成立的缘故，虽然解释了观看和观看者和观看的行为等不存在，但是，观看者等在自身存在时有观看等，因此观看的行为等也名言上存在，因为互相依赖而成立的缘故，观看和观看者和观看的行为等被解释为自性空。又，在此，其他宗派必定承认有见者等的人，然而，他们认为蕴和本体不能相同，因此想要承认与蕴本体各异的补特伽罗的我。自己的其他宗派则认为仅仅需要安立造业等的人，并且见到了认为有与蕴本体各异的我的妨害，因此说集合相续和舍身受身的阿赖耶识本身就是我或补特伽罗。自己的宗派是，俱生我执所缘的对境的基础，必须安立为我和补特伽罗。并且，世间的名言是，我的色身和我的心识等，执着于蕴的主人和蕴是其奴仆一般。并且，世间认为我的手脚等疼痛是不好的，但是并不执着手脚等为我，因为手疼痛和痊愈，就安立为我疼痛和痊愈的意思，而不是安立手为我。
English
In short, any action that becomes a deed is established in dependence on the agent. The agent is also named through the actions he or she has done, such as this or that deed. One cannot be established without depending on the other. Therefore, all actions and agents are explained as being empty of inherent existence, and it concludes: The agent depends on the action, and the action also arises in dependence on the agent itself. Apart from that, no cause for accomplishment is seen. This should be understood as such. In the ninth chapter, when examining what exists before, such as seeing and hearing, and the feelings themselves, what object exists before? By what is it to be designated? etc. Although it is explained that before seeing and hearing etc., there are no seers and hearers etc., and before the seers etc., there are no acts of seeing etc., nevertheless, when the seers etc. exist, there is seeing etc., so the acts of seeing etc. also exist nominally, because they are established in mutual dependence. Although it is explained that seeing, the seer, and the act of seeing etc. do not exist, nevertheless, when the seers etc. exist, there is seeing etc., so the acts of seeing etc. also exist nominally, because they are established in mutual dependence, seeing, the seer, and the act of seeing etc. are explained as being empty of inherent existence. Furthermore, here, other schools must inevitably accept that there is a person who sees etc. However, they see that the aggregates and the essence cannot be the same, so they want to accept a self of a person that is different in essence from the aggregates. Other schools of our own tradition see that it is necessary to establish only a person who accumulates karma etc., and seeing the harm in believing that there is a self that is different in essence from the aggregates, they say that the alaya-consciousness, which is the continuum of aggregates and takes on and abandons bodies, is the self or person. Our own system is that the object of focus of the co-emergent clinging to self must be established as the I and the person. And, in worldly conventions, things like 'my form' and 'my mind' are held to be like the lord of the aggregates and the aggregates are held to be like his servants. And, in the world, it is thought that it is bad when my limbs etc. are sick, but there is no clinging to the limbs etc. as the self, because when the hand is sick and recovers, it is established that I am sick and recover, but the hand is not established as the self.
Tibetan
ན་པའི་ཕྱིར། ལག་པ་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་བྱིན་གྱི་དུས་སྔ་ཕྱིའི་བདག་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཐོགས་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའི་ང་ཙམ་ཡིན་ལ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་བླངས་དུས་ཀྱི་འགྲོ་བ་སོ་སོའི་བདག་རྣམས་ནི་སྔ་མའི་བྱེ་བྲག་རེ་རེའོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་བདག་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་བཟུང་བའི་བདག་ནི་ཚེ་རེ་རེའི་བདག་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དེ་འདྲའི་བདག་གམ་ང་ཙམ་དེ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་མི་འགལ་ཏེ། བུམ་སོགས་ཀྱང་ང་ལྟར་བཏགས་དོན་རིགས་པས་བཙལ་བའི་ཚེ་མི་རྙེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འཇོག་ནུས་སུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་གང་ངའི་བདག་མིན། །དེས་དེ་བདག་མིན་མ་ངེས་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཕྱིས་དོན་འཆད་པ་ན་བདག་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་གང་ཟག་གཅིག་གིས་དེ་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་འཛིན་པའི་ངེས་པ་དགོས་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ངར་འཛིན་སྐྱེ་བའི་བདག་དེར་ང་ལ་ངར་འཛིན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ།། །།རབ་བྱེད་བཅུ་པར་མེ་དང་བུད་ཤིང་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་རྩ་བར། བུད་ཤིང་གང་དེ་མེ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བུད་ཤིང་མེ་གཞན་ན། །ཤིང་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མེ་དང་བུད་ཤིང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། བུད་ཤིང་ཞེས་པ་ནི་མེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་བཞག་ལ་མེ་ཡང་བུད་ཤིང་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་ངེས་སོ་ཞེས་སྟོན་ཏེ། སྐབས་འདིའི་བུད་ཤིང་ནི་ཤིང་ཁོ་ན་བྱ་བའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཤིང་ཡིན་ཀྱང་རང་འབྲས་མེའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བ་ནི་བུད་ཤིང་དུ་མི་རུང་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ས་རྡོ་ཐམས་ཅད་བུད་ཤིང་དུ་ཐལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་མེ་ཉིད་བུད་ཤིང་མིན་ལ། མེ་བུད་ཤིང་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་གཞན་ཡང་མིན་ཞིང་། མེ་བུད་ཤིང་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་ལྡན་པ་དང་། མེ་ལ་བུད་ཤིང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་བརྟེན་པ་དང་། བུད་ཤིང་ལ་ཡང་མེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཚུལ་ཁྱིམ་འཚོལ་ལུགས་རྣམ་པ་ལྔ་བཤད་ནས་དེ་གང་ཟག་དང་ཕུང་པོ་དང་བུམ་སྣམ་སོགས་གཞན་རྣམས་ལ་སྦྱོར་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ།། །།རབ་བྱེད་བཅུ་གཅིག་པར་སྔོན་དང་ཕྱི་མཐའ་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ
Chinese
因为如此，所以不会执着于手为我。对于施设，没有区分前后世的自体，而执着为我的所缘境的自体，是从无始以来就存在的我而已。而取了天等身体时的各个众生的自体，是前者的各个差别。施设所区分的各个出生的自体，执着为我的自体，是每一世的自体的一部分。如是说。像那样的自体或者仅仅是我，只是假立名言而已，即使没有自性成立也不相违，因为瓶等也像我一样，在用理智寻求所诠义时也找不到，但却能安立为名言有，是相同的缘故。《四百论》中说：你的自体不是我的自体，因此不能确定它不是自体。等等，后来解释意义时说，如果自体以自性存在，那么就像一个人执着它为我一样，所有人都必须执着，因为你的我执产生的自体，我不会产生我执。应当如是理解。第十品中，在观察火和木柴的章节中，根本颂说：如果木柴就是火，作者和业就会成为一体。如果木柴是火之外的其他，那么没有木柴也会产生火。等等，说明了火和木柴是互相观待的，木柴是指产生火的因，所以安立为木柴，而火也依赖于木柴而产生，所以仅仅是互相观待而安立，因此可以确定不是自性成立。这里说明了，此时的木柴不一定是树木。即使是树木，如果不能成为自身果实火的因，也不能成为木柴，否则就会出现所有土地石头都成为木柴的过失。这里，火本身不是木柴，火也不是不依赖木柴的其他，火与木柴的本体不具备，火不依赖于木柴的本体，木柴也没有火的本体，讲述了五种寻家方式，然后说要将此运用到人和蕴、瓶子和毡子等其他事物上，应当如是理解。第十一品中，在观察前际和后际的时候
English
Therefore, one does not cling to the hand as "I." For the Sthavira, the self that is the object of clinging to "I," without distinguishing the self of previous and later times, is merely the "I" that has existed since beginningless time. And the selves of the various beings when they take bodies such as gods are each a distinction of the former. The self that Sthavira distinguishes in each birth, the self that is clung to as "I," is a part of the self of each lifetime. So it is said. Such a self or mere "I" is merely a designation, and it is not contradictory even if it is not established from its own side, because pots and so on are also like "I," and when the meaning of the designation is sought with reason, it is not found, but it can be established as nominally existent, because it is the same. In the Four Hundred, it says: "Your self is not my self, therefore it is not certain that it is not a self." And so on, later when explaining the meaning, it says that if the self exists by its own nature, then just as one person clings to it as "I," everyone must also cling to it, because the self from which your clinging to "I" arises, I do not have clinging to "I." It should be understood as it is said. In the tenth chapter, in the section on examining fire and firewood, the root verse says: "If firewood is fire, the agent and the action become one. If firewood is other than fire, then fire will arise without wood." And so on, it explains that fire and firewood are mutually dependent, firewood is designated as the cause of fire, and fire also arises dependent on firewood, so it is merely established as mutually dependent, therefore it is certain that it is not established by its own nature. Here it is explained that the firewood in this case is not necessarily just wood. Even if it is wood, if it cannot become the cause of its own fruit, fire, it cannot be firewood, otherwise it would be a fault that all earth and stones become firewood. Here, fire itself is not firewood, and fire is not other than firewood without dependence, fire does not possess the essence of firewood, fire does not depend on the essence of firewood, and firewood does not have the essence of fire, it explains the five ways of searching for a house, and then says that this should be applied to people and aggregates, pots and felt, and other things, it should be understood as it is said. In the eleventh chapter, in the section on examining the beginning and the end