Tibetan
བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་བཞི་རིགས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་མིན་གྱི། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་མེད་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅན་ནས་བཤད་པའི་དོན་རབ་བྱེད་འདིས་སྟོན་ནོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཙམ་མཚོན་པ་ནི་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་འབྱུང་གནས་གྱི་མདོ་དྲངས་པ་སྟེ། འོག་མ་རྣམས་ལའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མཛད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་འདས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་བརྟག་དོན་མ་བཙལ་བར་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་རང་གི་ཡུལ་སྟེང་ནས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མིན་ནོ་ཞེས་གོ་བའི་ཆེད་དེ་མཚོན་པ་ཙམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། རྐྱེན་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་བྱེད་དང་པོ་སྟེ་དེའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །༈ གཉིས་པ་འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བྱེད་ལ་བརྟག་པ་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་དགག་པ་ལ་གསུམ། གཞུང་དོན་བཤད་པ། ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། མཇུག་བསྡུ་བའོ། དང་པོ་ལ་བཞི། ལས་ལ་བརྟག་ནས་དགག་པ། དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་པོ་ལ། བྱ་བ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ། བྱ་བའི་ངོ་བོ་ལ་བརྟག་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ལམ་གསུམ་ལ་བྱ་བ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། བགོམ་བཞིན་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་འདི་ལམ་དུ་འགྲོའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་བྱེད་པོ་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་པོ་གཅིག་དང་། དེ་ལམ་གང་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡང་གཅིག་ཡིན་གྱི་དུ་མ་མིན་ནོ། །འགྲོ་སའི་ལམ་ནི་གསུམ་སྟེ། སོང་ཟིན་པ་དང་འགྲོ་བཞིན་པ་དང་མ་སོང་ཞིང་བྱ་བ་མ་རྩོམ་པའོ། །འདིར་སོང་མ་སོང་གཉིས་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུ་འགོག་ཅིང་། དེར་བགོམ་བཞིན་པ་ལ་དགག་བྱ་སྦྱར་ནས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། སོང་བ་ལ་བྱ་བ་འགགས་ཟིན་ལ། མ་སོང་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་ཤིང་། ད་ལྟ་བགོམ་བཞིན་པ་ལ་བྱ་བ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡིད་ལ་བཞག་ནས། རེ་ཞིག་སོང་ལ་མི་འགྲོ་སྟེ། །མ་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བ་མིན། སོང་དང་མ་སོང་མ་གཏོགས་པར། བགོམ་པ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །རེ་ཞིག་མི་དགག་པའི་རིམ་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། འགྲོ་བ་པོ་གང་ཞིག་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པ་སོང་བའི་ལམ་ལ་མི་འགྲོ་བ་སྟེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་ཅིང་། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མ་སོང་བའི་ལམ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འགྲོ་བཞིན་པའི་ལམ་ལ་བྱ་བ་རང་མཚན་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མེད་དེ། བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་རང་
Chinese
仅仅通过理证并不能成立自性无生，而是通过此论述来阐释所有宣说自性无生的经典中所述的意义，这仅仅是略微地表明，例如引用圣者《宝积经》。下面的内容也应如此理解。如此所做的一切，都是因为所有关于因缘等的轮回与涅槃的活动，都是在没有寻找考察意义的情况下，仅仅凭借名称的概念而安立的。这仅仅是为了理解，意义并非以自性成立的方式存在于其自身境上。第三是《观察缘》的论述，这是第一个论述及其解释。第二，观察行走的活动，对补特伽罗的自性进行破斥，分为三部分：解释论典的意义，结合经文，以及标明名称。第一部分分为两部分：详细解释和总结。第一部分分为四个方面：通过观察业来破斥，同样地，对于作者，对于存在行为的论证，以及通过观察行为的本体来破斥。第一部分分为两部分：普遍破斥三种道路上的行为，以及特别破斥正在行走的行为。第一部分是：一般来说，当说“此人正在路上行走”时，作者，即在路上行走者，是一个，并且他所行走的道路的行为也是一个，而不是多个。行走的道路有三种：已走过的，正在走着的，以及未走且未开始行动的。在这里，对于已走和未走这两种，行走的行为在名言上是被遮止的，并且在那里，通过将破斥对象与正在行走的行为相结合来进行破斥，因为对于已走过的，行为已经停止，对于未走过的，行为尚未产生，因此对于现在正在行走的行为进行安立。记住这一点，暂时对于已走过的路不走，对于未走过的路也不是行走。除了已走和未走之外，不会有正在行走的行为。如是说。这显示了暂时不破斥的次第。所知法，有法。任何正在行走者，都不会行走于行走的行为已经停止的已走过的路上，即没有行走的行为；并且行走的行为尚未产生的未走过的路上，也不会有行走的行为，因为行走的行为就是现在。如果认为正在行走的路有自性，那也是没有的，因为正在行走的路本身
English
It is not established merely by reasoning that there is no self-origination, but this treatise explains the meaning stated in all the scriptures that teach self-originationlessness, which is only a slight indication, such as quoting the Noble "Heap of Jewels Sutra." The following should also be understood in the same way. All that is done in this way is because all the activities of samsara and nirvana, such as causes and conditions, are established merely by the power of nominal terms without seeking to examine the meaning. This is merely to understand that meaning does not exist in its own object in a self-established manner. The third is the treatise called "Examination of Conditions," which is the first treatise and its explanation. Secondly, examining the activity of going and coming, refuting the self of the person, is divided into three parts: explaining the meaning of the text, combining it with scripture, and stating the name. The first part is divided into two parts: detailed explanation and conclusion. The first part is divided into four aspects: refuting by examining the action, similarly, for the agent, for the proof of the existence of action, and refuting by examining the essence of the action. The first part is divided into two parts: generally refuting the action on the three paths, and specifically refuting the action of walking. The first part is: generally, when it is said "this person is walking on the road," the agent, that is, the one walking on the road, is one, and the action of the road on which he is walking is also one, not many. There are three paths of walking: the one that has been walked, the one that is being walked, and the one that has not been walked and the action has not been started. Here, for the two, the walked and the unwalked, the action of walking is nominally negated, and there, by combining the object of refutation with the action of walking, it is refuted, because for the walked, the action has ceased, for the unwalked, the action has not arisen, therefore, the action of walking is established for the present. Keeping this in mind, temporarily, one does not walk on the walked path, and walking is not on the unwalked path. Apart from the walked and the unwalked, there will be no action of walking. Thus it is said. This shows the order of temporarily not refuting. Knowable thing, subject. Any walker does not walk on the walked path where the action of walking has ceased, that is, there is no action of walking; and there is no action of walking on the unwalked path where the action of walking has not arisen, because the action of walking is the present. If it is thought that the path being walked has self-nature, that is also not the case, because the path being walked itself
Tibetan
དབང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྐང་པས་སོང་བའི་ཆ་འགའ་ཞིག་གི་བྱ་བ་འགགས་པ་དང་། དེས་མ་སོང་བའི་ཆ་འགའ་ཞིག་གི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མ་གཏོགས་པར་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་བདེན་པ་ཚད་མས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྐང་པ་ལ་ཆ་དུ་མ་ཡོད་པའི་རྐང་པའི་སོར་མོའི་རྒྱབ་ཀྱིས་མནན་པའི་ཆ་ནི་དེས་སོང་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་ལ། རྟིང་བས་མནན་པའི་མདུན་གྱི་ཕྱོགས་ནི་དེས་མ་སོང་བའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་མེད་པར་མི་འདོད་དེ། རྐང་པའི་ཆ་དང་ཆ་ཅན་གང་གིས་མནན་པའི་ཕྱོགས་དེ་དེའི་བགོམ་བཞིན་པར་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་འཇོག་ན་གང་ལ་བལྟོས་ཏེ་སོང་མ་སོང་ཡང་བཞག་མི་ནུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་དེས་སོང་མ་སོང་བགོམ་བཞིན་པ་གསུམ་ལྟོས་ནས་གྲུབ་པར་ཤེས་ཏེ་དེ་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཤེས་ན་ལམ་དེ་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་རྐང་པ་དང་དེས་འགྲོ་བ་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ན་གཡོ་བ་དེ་ན་འགྲོ། །དེ་ཡང་གང་ཕྱིར་བགོམ་པ་ལ། གཡོ་བ་སོང་མིན་མ་སོང་མིན། །དེ་ཕྱིར་བགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད། །ཅེས་སོ། ཁོ་ན་རེ། བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་ཙམ་མིན་པར་ངོ་བོས་ཡོད་དེ། ཡུལ་གང་ན་རྐང་པ་འདེགས་འཇོག་ལ་སོགས་པའི་ལུས་གཡོ་བ་དེ་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་ལ། གཡོ་བ་དེ་ཡང་འགྲོ་བ་པོ་གང་གི་ཕྱིར་དུ་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ལ་ཡོད་ཀྱི། གཡོ་བ་དེ་སྔར་ལྟར་སོང་ཟིན་མིན་པ་དང་མ་སོང་བའི་ལམ་དུ་ཡོད་པ་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ལས་ཚིག་དོན་དང་བཅས་ན་བྱ་བའི་ཚིག་དོན་གྱིས་སྟོང་པ། དེ་ལས་ལྡོག་པ། གཉིས་ཀ་དོན་དང་བཅས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཐད་པར་འགྱུར། །གང་ཚེ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡི། །བགོམ་པ་འཐད་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ནི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བུར་ན་འཐད་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཚེ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པ་ཡི་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ཞེས་པ་ནི་འཐད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་པ་ཡོད་དེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ཞེས་པའི་ལས་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོས་ཡོད་ན། བྱ་བ་དེ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་དགོས་ཀྱང་
Chinese
因为无自主之故。因为如果不是脚所行部分的作业停止，以及未行部分的作业未生起，那么正在行走的道路，是不可能被量真实知晓的。因为脚有很多部分，脚趾背部所压的部分属于已行之列，脚后跟所压的前方属于未行之列。然而，不能认为没有正在行走的道路，因为脚的部分和整体所压的方面，可以被名言为正在行走。如果不这样认为，那么依靠什么来安立已行和未行也是不可能的。通过这个道理，可以知道已行、未行、正在行走这三者是观待而成立的，从而可以知道这三者自性为空。如果知道了这些，那么可以知道安立这三种道路的脚和由此行走的行者也是无自性的。第二部分分为两点：前派观点和对此的驳斥。第一点是：哪里有移动，哪里就有行走。这又是为了什么而行走呢？移动既不是已行也不是未行。因此，行走存在于正在行走之中。如是说。对方认为：不仅正在行走的道路上有行走的作业，而且本质上也是存在的。因为在任何地方，脚的抬起和放下等身体的移动，那里就有行走的作业。而移动又是为了行者在正在行走的道路上而存在的。移动不是像以前一样存在于已行或未行的道路上，因此如此认为。第二部分分为三点：如果业词具有意义，那么动词的意义就为空；与此相反；如果两者都具有意义，那么就太过分了。第一点是：行走存在于正在行走之中，这怎么能成立呢？因为当没有行走的时候，行走是不成立的。如是说。正在行走的道路上有行走的作业，如果从其自身成立的角度来说，怎么能成立呢？这是不成立的。因为当行走的作业在词义上不存在的时候，所谓的正在行走的道路是不成立的。因为有作者，如果行走这个作业以存在于正在行走的道路这个业词的意义中的方式而本质存在，那么这个作业就必须不存在于行走这个动词的意义中，但是
English
Because of the lack of autonomy. Because if it were not for the cessation of the activity of the part that has been walked by the foot, and the non-arising of the activity of the part that has not been walked, then the path being walked would not be known by valid cognition. Because the foot has many parts, the part pressed by the back of the toe belongs to the category of having been walked, and the front side pressed by the heel belongs to the category of not having been walked. However, it cannot be assumed that there is no path being walked, because the aspect pressed by the part and the whole of the foot can be nominally designated as being walked. If it is not assumed in this way, then it will be impossible to establish what has been walked and what has not been walked in reliance on what. Through this reasoning, it can be known that the three, walked, not walked, and being walked, are established dependently, and thus it can be known that these three are empty of inherent existence. If these are known, then it can be known that the foot that establishes these three paths and the walker who walks by it are also without inherent existence. The second part is divided into two points: the former view and the refutation of it. The first point is: Where there is movement, there is walking. And for what is this walking? Movement is neither walked nor not walked. Therefore, walking exists in being walked. Thus it is said. The opponent thinks: Not only is there the activity of walking on the path being walked, but it also exists in essence. Because wherever there is movement of the body, such as lifting and placing the foot, there is the activity of walking. And the movement exists for the sake of the walker on the path being walked. The movement does not exist on the path that has been walked or not walked as before, therefore it is thought so. The second part is divided into three points: If the object word has meaning, then the meaning of the verb is empty; the opposite of this; if both have meaning, then it is too much. The first point is: How can it be established that walking exists in being walked? Because when there is no walking, walking is not established. Thus it is said. How can it be established that the activity of walking exists on the path being walked from the perspective of its own establishment? This is not established. Because when the activity of walking does not exist in the meaning of the word, the so-called path being walked is not established. Because there is an agent, if the activity of walking exists in essence in the way that it exists in the meaning of the object word of the path being walked, then this activity must not exist in the meaning of the verb walking, but