Tibetan
དེའི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོད་ཀྱང་བྱ་བ་དེ་དེ་འདྲའི་ལས་ཚིག་གི་དོན་དུ་ངོ་བོས་གྲུབ་ན་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་དགོས་ལ། འགྲོ་ཞེས་པའི་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དུ་གྲུབ་ན་འགྲོ་བ་པོའི་ངོ་བོར་གྲུབ་དགོས་པ་ལས། བྱ་བ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་གཅིག་ཉིད་གཞི་སོ་སོ་ལ་བལྟོས་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་གི་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ། །དེ་ཡི་བགོམ་ལ་འགྲོ་མེད་པར། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། །བགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །རྒོལ་བ་གང་གི་ལྟར་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དུ་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་ཆོས་ཅན། བགོམ་པའི་ལམ་ཞེས་པའི་ལས་ཚིག་གི་དོན་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་ཅིང་། གཅིག་པོ་དེ་བགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཞེས་པའི་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དུ་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་འགོག་གི །ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་ཚིག་དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡོད་པ་མི་འགོག་སྟེ། ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི། གང་དག་རང་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ་བ། །དེ་དག་རྒྱུད་གཅིག་གཏོགས་པར་རིགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་ཆོས་གཅིག་ཐུན་མོང་དུ་བརྟེན་པ་འགལ་བའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། བགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་ན་ནི། །འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །གང་གིས་དེ་བགོམ་གྱུར་པ་དང་། །དེ་ལ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ན། །འགྲོ་བ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་འགྲོ་བོ་མེད་པར་ནི། །འགྲོ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་པོ་དེ་བགོམ་པ་དང་འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དེའི་ཚེ་ལམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་། ལམ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན། བྱ་བ་གང་གིས་བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་དེ་བགོམ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་དེ་ལམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། ལམ་དེ་ལ་འགྲོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་གྱུར་བའི་བྱ་བ་གང་ཡིན་དེ་འགྲོ་བ་པོའི་ངོ་བོར་ཡོད་ཅིང་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱ་བ་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བར་
Chinese
因为有那个意义的缘故。即使有，如果那个行为以那种动词的意义在自性上成立，就必须在道的自性上成立。如果以“去”这个动词的意义成立，就必须在去者的自性上成立。因为以自性成立的行为，同一个，相对于不同的基础是相违的。第二是：谁的步履有去，他的步履没有去，会成过失，因为什么？因为步履有去。如是说。反驳者按照谁的观点，去的行为以“去”这个动词的意义在自性上成立的方式，说步履有去，那个方面，有法，步履的道路这个动词的意义上没有去的行为会成过失，因为什么理由呢？因为去的行为只有一个，唯一的那一个在步履有去这个动词的意义上在自性上存在。这个也是遮止在自性上成立，在名言上，同一个行为存在于那两个词的意义上不遮止，因为在名言上那样承认不相违。这个是，如所说：哪些以自性各自不同，那些属于一个相续是合理的。如同所说，以自己的自性成立的法，共同依赖一个法是相违的意义。第三是：如果步履有去，那么去会成二，以谁那个步履变成，那个上面去是什么。去会成二，那么去者也会成二，因为没有去者，去是不合理的。如是说。如果去的行为唯一的那一个在步履和去这两个词的意义上在自性上存在，那么也不合理，那样的话，那时，与道路自性相同的去的行为，和与道路自性不同的去的行为，会成二，因为，如何呢？以哪个行为正在步履的道路，那个道路会获得步履这个名称的行为，那个与道路自性相同，道路那个上面，去这个名称变成动词的意义的行为是什么，那个存在于去者的自性上，而不在道路的自性上，并且那两个行为以自性成立是各自不同的
English
Because it has that meaning. Even if it exists, if that action is established in its own nature in the sense of such a verb, it must be established in the nature of the path. If it is established in the sense of the verb "to go," it must be established in the nature of the goer. Because the action established in its own nature, the same one, is contradictory in relation to different bases. The second is: Whose step has going, his step has no going, it will be a fault, because of what? Because the step has going. So it is said. According to whose view the opponent says that the action of going is established in its own nature in the sense of the verb "to go," that aspect, the subject, in the sense of the verb of the path of the step, there is no action of going, it will be a fault, because of what reason? Because there is only one action of going, and that one exists in its own nature in the sense of the verb "the step has going." This also prevents establishment in its own nature, but it does not prevent the same action from existing in the meaning of those two words in name, because it is not contradictory to admit it that way in name. This is, as it is said: Those who are different by their own characteristics, it is reasonable that those belong to one continuum. As it is said, it is contradictory for a dharma established by its own nature to rely on one dharma in common. The third is: If the step has going, then going will become two, by whom that step becomes, and what is going on that. If going becomes two, then the goer will also become two, because without a goer, going is not reasonable. So it is said. If the one action of going exists in its own nature in the meaning of both the words step and go, then it is not reasonable, because then, at that time, the action of going that is the same in nature as the path, and the action of going that is different in nature from the path, will become two, because, how is it? By which action the path that is being stepped on, that action by which the path obtains the name step, that is the same in nature as the path, and what is the action that has become the meaning of the word action on that path, that exists in the nature of the goer, but not in the nature of the path, and those two actions are different in their own nature.
Tibetan
ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ག །ཅིག་གཞི་སོ་སོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཐད་ན་དེའི་ཚེ་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་རྟེན་འགྲོ་བ་པོ་མེད་པར་བརྟེན་པ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། གང་ཟག་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲ་བ་དང་འདུན་པ་དང་ལྟ་བའི་བྱ་བ་གསུམ་དུས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། གང་ཟག་གཅིག་ལ་དུས་གཅིག་ཏུ་ལྕེ་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པའི་བྱེད་པ་པོ་གསུམ་ལས་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་གསུམ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་ཡང་། ལམ་གྱི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ལམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་མི་གཅིག །གཉིས་རྐང་པ་གཅིག་གིས་དུས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་མི་ནུས་པས། དེ་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་པོ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བྱེད་པ་པོ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པ་ལ་གསུམ། འགྲོ་བ་པོའི་བྱ་བའི་རྟེན་དུ་ཡོད་པ་དགག །རྣམ་གྲངས་གསུམ་གྱི་གང་ཟག་ལ་འགྲོ་བ་སྤྱིར་དགག །འགྲོ་བ་པོ་ལ་འགྲོ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་མེད་གྱུར་ན། །འགྲོ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །འགྲོ་བ་མེད་ན་འགྲོ་བ་པོ། །ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ལྷས་བྱིན་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཐད་པ་ལས་ན་འགྲོ་བ་པོ་དམིགས་ལ། དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡང་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། སྔར་འགྲོ་བ་པོ་མེད་ཅིང་བསལ་བར་གྱུར་ན་དེ་ལ་བལྟོས་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དཔྱད་པའི་ཚེ་འགྲོ་བ་མེད་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རང་མཚན་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མི་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་པའི་རྟེན་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རེ་ཞིག་འགྲོ་བོ་འགྲོའོ་ཞེས། །ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འགྲོ་བ་པོ་མིན་འགྲོ་བ་མིན། །འགྲོ་བོོ་འགྲོ་བོ་མིན་པ་ལས། །གསུམ་པ་གང་ཞིག་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། རེ་ཞིག་འགྲོ་བ་པོ་ཆོས་ཅན། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲོའོ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བཤད་པ་དང་འཆད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་པོ་མིན་པ་ཆོས་ཅན། འགྲོ་བ་མིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི། འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་དེ་གཉིས་ལས་ཕུང་གསུམ་པ་ཞིག་འགྲོ་བར
Chinese
因为已承诺的缘故。这是周遍的。自性成立的一个法，依存于两个不同的所依是不合理的。如果合理，那么此时行者也将变成两个体性不同的法。因为什么原因呢？因为没有所依行者，所依的行走行为是不合理的缘故。如果说没有过失，因为就像一个人同时进行说话、欲望和观看三种行为一样。这是不相似的。虽然一个人同时从舌头等三种能力的作用者产生说话等三种行为并不相违背。但是在道路上行走的行走行为，道路和体性是一还是不是一？二者不能用一只脚同时进行。如果这两种行为同时存在，那么进行该行为的作者也将变成两个的缘故。第二，通过观察作者来进行破斥，有三种。破斥行者的行为作为所依存在。对三种不同的人普遍破斥行走。对行者特别破斥行走。第一，如果行走不存在，那么行走是不合理的。如果行走不存在，那么行者怎么会存在呢？是这样说的。如果因为拉辛行走这样的名称合理，所以能确定行者，因此行走的行为也以自性存在，这样想是不对的。如果先前行者不存在且已被排除，那么依赖于它的行走行为是不合理的。在分析时，如果行走不存在，那么行走的行为以自相具足的方式，行者怎么会存在呢？不会存在的缘故。不会存在，因为行走和行者二者是互相依赖的所依和能依的缘故。第二是：暂且行者行走，怎么会合理呢？不是行者不是行走，从行者不是行者之外，第三者怎么会行走呢？是这样说的。暂且行者有法，以自性行走，这怎么会合理呢？不合理，因为被讲述和解释的理证所损害的缘故。不是行者有法，不是行走，因为没有行走的行为。从行走和行者这二者之外的第三者会行走
English
Because of the commitment. This is pervasive. It is unreasonable for a single phenomenon established by its own nature to depend on two separate bases. If it were reasonable, then at that time the goer would also become two entities with different natures. For what reason? Because without the dependent goer, the act of going that depends on it would be unreasonable. If it is said that there is no fault, because it is like one person performing the three actions of speaking, desiring, and seeing at the same time. This is not analogous. Although it is not contradictory for three actions such as speaking to arise from three agents of ability such as the tongue in one person at the same time, the act of going on the road, are the road and the entity one or not one? The two cannot be done with one foot at the same time. If these two actions exist at the same time, then the agent performing that action will also become two. Second, there are three ways to refute by examining the agent. Refuting the existence of the goer's action as a basis. Generally refuting going to three different types of people. Specifically refuting going to the goer. First, if going does not exist, then going is unreasonable. If going does not exist, then how can there be a goer? It is said. If the term 'Lhas byin goes' is valid, then the goer is determined, and therefore the act of going also exists by its own nature, it is not right to think so. If the goer did not exist before and has been eliminated, then the act of going that depends on it is unreasonable. When analyzing, if going does not exist, then how can the goer exist in a self-characterized way? Because it will not exist. It will not exist, because going and the goer are mutually dependent bases and dependants. The second is: For the time being, how can it be reasonable to say that the goer goes? The non-goer is not going, and from the non-goer, who will go as the third? It is said. For the time being, how can it be reasonable for the goer, the subject, to go by his own nature? It is unreasonable, because it is harmed by the reasoning of explanation and exposition. The non-goer, the subject, is not going, because there is no act of going. Apart from the two, going and the goer, a third will go