Tibetan
་འགྱུར་བ་མི་འཐད་དེ། དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་མིན་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གསུམ། བྱེད་ཚིག་དོན་དང་བཅས་ན་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་དོན་གྱིས་སྟོང་པ། དེ་ལས་ལྡོག་པ། གཉིས་ཀ་དོན་དང་བཅས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཚེ་འགྲོ་བ་མེད་པར་ནི། །འགྲོ་བ་འཐད་པར་མི་འགྱུར་ན། །རེ་ཞིག་འགྲོ་བོ་འགྲོའོ་ཞེས། །ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདིར་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པའི་སྔ་མ་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་དག་ཕྱི་མ་བྱེད་ཚིག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདི་འགྲོ་བར་བྱེད་ཅེས་པའོ། །དེས་ན། རེ་ཞིག་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་དོན་ངོ་བོས་ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་དེ། གང་གི་ཚེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་པར་ནི་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པའི་བྱེད་པ་པོའི་ཚིག་འདི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་ཞེས་པའི་དོན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་པོ་དེ་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་མེད་ཅིང་། འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་དགོས་ཀྱི། ཚིག་དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་ན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་ལ་ཡོད་དགོས་ལ། འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་ན་ལམ་ལ་ཡོད་དགོས་པས། ངོ་བོས་གྲུབ་ན་གཞི་སོ་སོ་པ་ལ་བྱ་བ་གཅིག་ཐུན་མོང་དུ་བརྟེན་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གང་གི་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་བ་པོ། །འགྲོ་བ་དེ་ལ་འགྲོ་མེད་པའི། འགྲོ་བོ་ཡིན་པར་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བོ་འགྲོ་བར་འདོད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་གང་གི་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་འགྲོ་བ་པོའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་པོ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་ལས་མེད་ལ། གཅིག་པོ་དེ་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་པོ་འགྲོ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་སྔར་བཞིན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །གསུམ་ནི། གལ་ཏེ་འགྲོ་བོ་འགྲོ་འགྱུར་ན། །འགྲོ་བ་གཉིིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །གང་གི་འགྲོ་བོར་མངོན་པ་དང་། །འགྲོ་བོོར་གྱུར་ནས་གང་འགྲོ་བའོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་པོ་ཞེས་དང་འགྲོ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོས་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ནི་འགྲོ་བ་པོ
Chinese
转变是不合理的。因为那是不可能的，因为去和不去是直接矛盾的。第三部分有三点：如果动词带有意义，那么施动者的词语意义就空虚；与此相反；如果两者都带有意义，那就太过分了。第一点是：当没有去的时候，去是不合理的。暂时说行者在走，怎么会合理呢？这里，“行者”这个词的前面部分是施动者的词语，后面部分是动词。也就是“这正在行走”。因此，暂时说“行者在走”的意义，以自性存在怎么会合理呢？因为当行走的行为在词语的意义中不存在时，“行者”这个施动者的词语就不会合理。原因在于，如果“行者在走”的意义从自身成立，那么唯一的行走行为就不存在于“行者”这个词的意义中，而必须存在于“走”这个词的意义中。以自性成立的方式存在于这两个词的意义中是不允许的。原因在于，如果存在于“行者”这个词的意义中，那么行走的行为必须存在于施动者身上；如果存在于“走”这个词的意义中，那么必须存在于道路上。如果以自性成立，那么一个行为不可能共同依赖于不同的基础。第二点是：在哪个方面有行者，那个行走没有走的行者是荒谬的，因为行者想要走。如果反驳者认为在哪个方面行走的行为以自性存在于行者的词语意义中，那么对于那个方面来说，没有行走行为的行者是荒谬的，因为只有一个行走的行为，而这唯一的一个行为以存在于“行者”这个词的意义中的方式，行者想要走。理由和周遍关系应该像之前一样建立。第三点是：如果行者要走，那么行走将变成两个，即显现为行者的行走，以及变成行者后所走的行走。如果“行者”和“走”这两个词的意义中，行走的行为以自性存在，那么行者
English
Transformation is unreasonable. Because that is impossible, since going and not going are directly contradictory. The third part has three points: if the verb has meaning, then the agent's word meaning is empty; the opposite of that; if both have meaning, then it is too much. The first point is: When there is no going, going is not reasonable. For the moment, saying the goer is going, how can it be reasonable? Here, the former part of the word "goer" is the agent's word, and the latter part is the verb. That is, "this is going." Therefore, for the moment, saying "the goer is going" in the sense of existing by its own nature, how can it be reasonable? Because when the act of going does not exist in the meaning of the word, the word "goer" as the agent will not be reasonable. The reason is that if the meaning of "the goer is going" is established from its own side, then the single act of going does not exist in the meaning of the word "goer," but must exist in the meaning of the word "going." It is not permissible to exist in the meaning of these two words in the way of being established by its own nature. The reason is that if it exists in the meaning of the word "goer," then the act of going must exist in the agent; if it exists in the meaning of the word "going," then it must exist on the path. If it is established by its own nature, then it is not reasonable for one action to depend on different bases in common. The second point is: In which direction there is a goer, the goer without going in that going is absurd, because the goer wants to go. If the opponent thinks that in which direction the act of going exists by its own nature in the word meaning of the goer, then for that direction, the goer without the act of going is absurd, because there is only one act of going, and that single act exists in the meaning of the word "goer," and the goer wants to go. The reason and pervasion should be established as before. The third point is: If the goer is to go, then going will become two, that is, the going that appears as the goer, and the going that goes after becoming the goer. If the act of going exists by its own nature in the meaning of the two words "goer" and "going," then the goer
Tibetan
འི་སྟེང་ན་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་རང་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་གོས་འགྲོ་བ་པོར་མངོན་པ་སྟེ་བརྗོད་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགྲོ་བ་པོའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དང་། འགྲོ་བ་པོར་གྱུར་ནས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གང་ཞིག་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དེ་འགྲོ་བ་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་ལྟར་མི་རུང་པར་བ སྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ལ་བལྟོས་པའི་འགྲོ་བ་པོ་ངོ་བོ་ཐ་དད་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་དགོས་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པའོ། །རང་ལུགས་ནི། ཚིག་གཉིས་ཀའི་དོན་དུ་བྱ་བ་གཅིག་ཡོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་པའི་ཡོད་ཚུལ་དུ་འདོད་པས་མི་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ་བྱ་བ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་འགོགས་པ་ལ་གཉིས། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོག་པ་དང་། དེས་གནས་པའི་བྱ་བ་ཡང་རང་མཚན་པ་ཁེགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཐོག་མའི་རྩོམ་པ་དགག །འགྲོ་བའི་ལམ་དགག ། འགྲོ་བའི་གཉེན་པོ་དགག །ཐ་མའི་ལྡོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྩོམ་པ་ཉིད་དགག་པ་དང་། གང་དུ་བརྩམ་པའི་ལམ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སོང་ལ་འགྲོ་བའི་རྩོམ་མེད་དེ། །མ་སོང་བ་ལའང་འགྲོ་རྩོམ་མེད། །བགོ་ལ་རྩོམ་པ་ཡོད་མིན་ན། །གང་དུ་འགྲོ་ལ་རྩོམ་པར་བྱེད། །ཞེས་སོ། ཁོ་ན་རེ། སྐྱེས་བུ་སྡོད་པ་བཏང་ནས་འགྲོ་བར་རྩོམ་པར་བྱེད་པས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པ་སོང་བའི་ལམ་ལ་དེའི་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རྩོམ་པ་མེད་ཅིང་། དེ་མ་སོང་བའི་ལམ་ལའང་དེའི་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་མེད་དེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པ་ནི་འདས་ལ། མ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་དང་འགྲོ་བར་རྩོམ་བཞིན་པའི་བྱ་བ་ད་ལྟར་ཡིན་པ་རྣམས་འགལ་བའི་ཕྱིར། འགྲོ་བཞིན་པའི་བགོམ་པ་ལ་ཡང་འགྲོ་བའི་རྩོམ་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ངོ་བོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་རང་མཚན་པ་མེད་པར་སྔར་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་གང་དུ་འགྲོ་བ་ལ་རྩོམ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པས་དེར་འགྲོ་རྩོམ་བྱེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ཡོད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འགྲོ་བ་རྩོམ་པའི་སྔ་རོལ་ན། གང་དུ་འགྲོ་བ་རྩོམ་འགྱུར་བའི། །བགོམ་པ་མེད་ཅིང་སོང་བ་མེད། །མ་སོང་འགྲོ་བ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་སོ། སྐྱེས་བུ་འགྲོ་བ་
Chinese
在上面，成为自性的行事和与自性相异的行事二者，会有这样的过失：凡是行事，都显现为行者，即所说的行事成为行者的自性；成为行者后，做什么样的行事，成为词义的行事，以与行者自性相异的方式存在，因为已经成立了那样是不行的。那是显示对于那两个行事，也必须有自性相异的两个行者的过失。自己的宗派是：虽然两个词的意义上有一个行事，但认为是名言上的存在方式，所以不相违背。第三，观察行事存在的论证后进行遮破，有二：遮破行事存在的论证，以及由此显示安住的行事也遮破了自相。第一有四：遮破最初的起始，遮破行走的道路，遮破行走的对治，遮破最后的返回。第一有二：遮破起始本身，以及在何处起始的道路的遮破。第一是：已行之上无有行之始，未行之上亦无行之始，步履之上若无始，于何处行而起始？如此说。对方说：人放下停留而开始行走，所以行事是自性存在的，如果这样认为。所知法，有法，人在已断绝行事的已行道路上，没有他的行事起始，在那未行的道路上，也没有他的行走起始，因为断绝的行事是过去，未生的是未来，所以那二者和正在开始行走的行事是现在，这些是相违背的。在正在行走的步履上，虽然名言上有行走的起始，但不是自性存在的，因为之前已经显示了正在行走的道路没有自相。这样一来，在何处行走而起始的道路，因为自性不存在，所以在那里行走起始，自性成立是不存在的，因为那样存在是相违背的。第二是：行走起始之前，何处行走起始之，步履既无已行亦无，未行行走何处有？如此说。人在行走
English
On top of that, there would be the fault of having two kinds of going actions: one that has become its own essence and one that is different in essence from itself. Whatever action of going appears as the goer, that is, the expressed action of going becomes the essence of the goer; and after becoming the goer, whatever action of going is done, that action of going that has become the meaning of the word exists in a way that is different in essence from the goer, because it has already been established that this is not permissible. That is to show the fault that there must also be two goers who are different in essence in relation to those two actions. Our own system is that although there is one action in the meaning of both words, it is not contradictory because it is considered to be an existence in name only. Third, there are two ways to examine and refute the proof of the existence of action: refuting the proof of the existence of the action of going, and showing that this also refutes the self-character of the abiding action. The first has four parts: refuting the initial start, refuting the path of going, refuting the antidote to going, and refuting the final return. The first has two parts: refuting the start itself, and refuting the path where the start is made. The first is: There is no start of going on what has been gone; there is no start of going on what has not been gone either. If there is no start on the step, where does one start going? So it is said. The opponent says: The person gives up staying and starts to go, so the action of going exists by its own nature, if you think so. Knowable phenomena, the person does not have the start of his going action on the path that has been gone, where the action of going has ceased, and he does not have the start of his going on the path that has not been gone, because the action of going that has ceased is the past, and what has not been born is the future, so those two and the action of starting to go are the present, and these are contradictory. Even on the step that is being taken, there is a start of going in name only, but it does not exist by its own nature, because it has already been shown that the path that is being taken does not have its own character. In that case, since the path where one starts to go does not exist by its own nature, it is not established that the start of going there exists by its own nature, because it is contradictory for it to exist in that way. The second is: Before the start of going, where will the start of going be? There is no step, no going. Where is there going that has not gone? So it is said. A person going