Tibetan
དང་དེར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་སྐྱེ་བ་དྲན་པའང་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅུང་ཟད་སྔར་བཤད་ཅིང་གཞན་དུ་བཤད་ཟིན་པས་མི་སྤྲོའོ། །བདག་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་ན་འདིར་བཤད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་འབྱུང་གི །ལེགས་པར་ཕྱེད་ན་ནི་སྐྱོན་དེ་དག་མི་འཇུག་གོ །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཚེ་སྔོན་མའི་བདག་དེ་ཉིད་ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། །དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །ཚེ་སྔ་ཕྱིའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་གཉིས་རྒྱུ་དང་དུས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ཏེ་དེ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་མེད་དོ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་པའི་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས་པའི་ཚེ། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་སྙམ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་དེ་དོན་མེད་དེ། བདག་ནི་ཕུང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་པར་སོང་བར་བདག་ལོགས་སུ་འདོད་པ་ནི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཡིན་ན་ཕུང་པོ་དེ་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་མི་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཕུང་པོ་ལྟར་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་འདོད་ན་བདག་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། །བདག་ཕུང་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ནི་འབྲལ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་འཇིག་པར་སྨྲ་ནའང་མི་རིགས་ཏེ། །བདག་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཉེ་བར་བླང་བར་བྱ་བ་དེ་ཇི་ལྟ་བུར་ན་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོའི་བདག་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ཙམ་ཞིག་བདག་མིན་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་པའི་བདག་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ལེན་པ་པོའི་བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་རང་གི་ངོ་བོས་གཞན་དུ་གྲུབ་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་མེད་པར་ལེན་པ་པོའི་བདག་དེེ་བཟུང་དུ་ཡོད་པར་རིགས་ན་བཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི།
Chinese
並且憶念生起“變成那樣了”的想法也是合理的。稍微在前面講過，也在其他地方講完了，所以不再贅述。如果沒有區分總體和個別的我，就會產生這裡所說的這些過失。如果很好地區分了，就不會陷入那些過失。另外，如果認為前世的我變成了今世的我，那是不合理的。因為如果那樣，那兩者情況下的蘊也變成了一個，那是不合理的。因為前世後世的近取蘊二者，原因和時間是不同的。除了近取蘊之外，也就是說，與它本質不同的你的我，是什麼呢？沒有的。當說“除了近取蘊之外，我本質上是不存在的”的時候，如果認為近取蘊本身就是我，那樣的話，你所承諾的本質上的我就是沒有意義的了。因為已經變成了僅僅是蘊的名稱而已，所以認為我是獨立存在的是沒有意義的。而且，近取蘊本身並不是和我本性同一的。如果是的話，那些蘊每一剎那都在生起和滅去，同樣的我如果也變成那樣，那也是不合理的。因為你已經承諾了我本性是無常的，如果認為本性成立的我像蘊一樣是生滅的，那就會導致我斷滅。如果我和蘊二者本性成立，那就是不可分離的。如果說不壞滅，也是不合理的。因為會導致我是常恆的。另外，應當取的事物是怎樣的，才能變成取者的我呢？那樣是不行的。因為會導致業和作者變成一個。如果認為僅僅是蘊不是我，但是有從近取蘊本性上分離出來的我，那也是不合理的。因為取者的我並不是合理地存在於近取蘊之外的。如果那二者以自己的體性成立為他體，那麼在沒有近取蘊的情況下，取者的我應該是可以執取的，但實際上是無法執取的。第二。
English
And it is also reasonable to remember the arising of the thought, "It has become like that." I have spoken about it a little earlier, and it has already been spoken about elsewhere, so I will not elaborate. If the general and specific self are not distinguished, the faults mentioned here will arise. If they are well distinguished, those faults will not occur. Furthermore, if one thinks that the self of the previous life becomes the self of this life, that is unreasonable. Because if that were the case, the two aggregates in those two instances would also become one, which is unreasonable. Because the two aggregates of appropriation in the previous and subsequent lives have different causes and times. Apart from the aggregates of appropriation, that is, what is your self that is different in essence from it? There is none. When it is said, "Apart from the aggregates of appropriation, the self does not exist in its own essence," if one thinks that the aggregates of appropriation themselves are the self, then your promise of an essentially existent self is meaningless. Because it has become merely a name for the aggregates, it is meaningless to consider the self as separate. Moreover, the aggregates of appropriation themselves are not of the same nature as the self. If they were, then just as those aggregates arise and perish in each moment, if the self were also to become like that, that would also be unreasonable. Because you have already promised that the self is impermanent by nature, if you consider the self, which is established by nature, to be subject to arising and ceasing like the aggregates, then it would follow that the self is annihilated. If the self and the aggregates are both established by nature, then they are inseparable. If one says that it does not perish, that is also unreasonable. Because it would follow that the self is permanent. Furthermore, how can something to be appropriated become the self of the appropriator? That is not possible. Because it would follow that the action and the actor become one. If one thinks that the aggregates alone are not the self, but that there is a self that is distinct by nature from the aggregates of appropriation, that is also unreasonable. Because it is not reasonable for the self of the appropriator to exist separately from the aggregates of appropriation by its own nature. If those two were established as other by their own essence, then in the absence of the aggregates of appropriation, the self of the appropriator should be able to be grasped, but it is not able to be grasped. Secondly:
Tibetan
དེ་ལྟར་ལེན་པ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ནི་ཉེར་ལེན་ཉིད་ཀྱང་མིན། །བདག ། ནི་ཉེ་བར་ལེན་མེད་མིན། །མེད་པ་ཉིད་དུའང་དེ་མ་ངེས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་མ་བལྟོས་པར་བདག་བཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ལ། ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདག་དེ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་ཀྱང་མིན་ནོ། །བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར་ཡོད་པའང་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུའང་མ་ངེས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་བཏགས་པའང་མིན་ཏེ། །འདོགས་པའི་གཞི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འདས་པའི་དུས་ན་མ་བྱུང་ཞེས། བྱ་བ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །སྔོན་ཚེ་རྣམས་སུ་གང་བྱུང་བ། །དེ་ལས་འདི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་ནི་གཞན་གྱུར་ན། །དེ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་དེ་ནི་གཞན་འགྱུར་ཞིང་། དེར་མ་ཤི་ན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཆད་དང་ལས་རྣམས་ཆུད་ཟ་དང་། །གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ནི། །གཞན་གྱིས་སོ་སོར་མྱོང་བ་དང་། །དེ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །མ་བྱུང་བ་ལས་འབྱུང་མིན་ཏེ། །འདི་ལ་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། །བདག་ནི་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དང་། །འབྱུང་བའང་རྒྱུ་མེད་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདས་པའི་ཚེ་རབས་ཀྱི་དུས་སུ་སྔོན་བདག་གཏན་མ་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔོན་གྱི་ཚེ་སྟེ་དུས་རྣམས་སུ་གང་བྱུང་བའི་བདག་ནི་རྒྱུད་གཞན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཚེ་འདིའི་བདག་འདི་ནི་བདག་སྔོན་མ་ལས་གཞན་དུ་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་གྱུར་ན་དེ་སྔར་བདག་དེ་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། །བདག་སྔ་མ་ནི་དེ་ནི་རང་གི་དུས་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མར་སྐྱེས་ནས་མ་འགགས་པར་གནས་པར་འགྱུར་བས་ཚེ་སྔ་མ་དེར་མ་ཤི་བར་ཡང་ཚེ་འདིར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེ་ལྟར་འབྱུང་ན་སྐྱོན་མང་དུ་ཡོད་དེ། བདག་སྔ་མ་དེ་རྒྱུན་ཆད་ན་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཆད་པ་དང་། །དེ་ཆད་ན་དེ་སྤྱོད་པ་པོ་ཡང་མེད་པས་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཆུད་ཟ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བདག་སྔ་མས་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མས་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་བདག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་བ ལྟོས་པར་མི་རུང་བས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་སོ
Chinese
因此，并非与取蕴相异。那也不是取蕴本身。我并非不依赖取蕴而存在。但也不能确定它就是不存在。如是说。因此，由于不依赖于蕴而无法执持我，我并非自性上异于取蕴。由于业和作者合一，我并非取蕴本身。由于会导致没有设立我的原因，我并非不依赖于取蕴而存在。然而，也不能确定它就是不存在，因为它依赖于蕴而安立。也不是像石女之子一样安立，因为安立的基础在名言中存在与不存在并不相同。第二，说过去时未曾生起，这种说法也不合理。先前诸世所生起，此非异于彼。若此为异者，则彼无亦生起。如是彼亦异，于彼未死则生。断灭与业耗，他作之业等，由他各别受，彼等亦成过。非从未生生，于此成过失。我则成所作，生亦成无因。如是说。说在过去世的时代，先前我根本没有生起，这种说法也不合理，因为先前之世，即诸时代中所生起的我，并非在其他相续中自性成立。如果此世的我与先前之我，在本体上成为异体，那么它会不依赖于先前之我而生起。先前之我，也会如其自身时代一样，在之后生起而不灭，因此在先前之世未死，也会在此世生起。如果最初如此生起，则有很多过失。如果先前之我断灭，那么业果的所依就会断灭。如果它断灭，那么行者也会不存在，因此诸业之果会耗尽。如果先前之我所造之业的果报，由后来的我享受，那也不合理。如果自性成立，那么先前和后来的我不能互相关联，因此本体上是各自独立的。
English
Therefore, it is not different from taking. That is not the taking itself either. I am not without taking. It is also not certain that it does not exist. So it is said. Therefore, since I cannot be grasped without relying on the aggregates, I am not inherently different from taking. Since action and agent become one, that I am not the aggregates of taking itself. Since it would follow that there is no reason to posit self, I am not existing without relying on taking. However, it is also not certain that it does not exist, because it depends on the aggregates to be designated. It is also not designated like the son of a barren woman, because the basis of designation is not the same in terms of existence and non-existence in name. Secondly, saying that it did not arise in the past is also not reasonable. Whatever arose in previous lives, this is not different from that. If this is different, then it will also arise without that. Likewise, that also becomes different, and if it does not die there, it will be born. Severance and the exhaustion of actions, and the actions done by others, are experienced separately by others, and so on. It is not born from what has not arisen, and this becomes a fault. I would become something made, and birth would also become without cause. So it is said. Saying that in the time of past lives, I had never arisen before, that is also not reasonable, because the self that arose in previous lives, that is, in all times, is not inherently established in another continuum. If this self of this life becomes different in essence from the previous self, then it will arise without relying on that previous self. The previous self will also, like its own time, arise later and remain without ceasing, so it will be born in this life without dying in that previous life. If it arises like that at first, there are many faults. If that previous self is cut off, then the basis of karma and result will be cut off. If that is cut off, then there will be no experiencer, so the fruits of actions will be exhausted. If the later self wants to enjoy the fruits of the actions done by the previous self, that is also not reasonable. If it is inherently established, then the previous and later selves cannot be related, so they are inherently separate.