Tibetan
་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་སོ་སོར་མྱོང་བ་དང་། །དེ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པའི་སྐྱོན་རྣམས་བཟློག་ཏུ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་སྔ་མ་དེ་ཕྱི་མ་འདིར་སྐྱེས་ན་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིའི་བདག་སྔར་མ་བྱུང་བར་ཕྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ཙམ་ནི་སྔར་མ་བྱུང་བ་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འདོད་པ་འདི་ལ་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་མའི་བདག་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུས་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། །སྐབས་འདིར་ཡང་ང་སྤྱི་ཙམ་དང་བྱེ་བྲག་པའི་ཁྱད་པར་མི་ཕྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་དེ་དག་འཇུག་པ་སྔ་མ་དང་འདྲ་སྟེ། ལྷས་བྱིན་གྱི་ཚེ་འདི་ཙམ་གྱི་བདག་དེ་ཚེ་སྔ་མར་མ་བྱུང་ཡང་དེའི་བདག་སྤྱི་ཙམ་སྔར་མ་བྱུང་བར་ཚེ་འདིར་གསར་དུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ན། དེ་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བདག་བྱུང་བདག་མ་བྱུང་། །གཉིས་ཀ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར། །འདས་ལ་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བདག་འདས་པའི་དུས་སུ་ན་བྱུང་བ་དང་བདག་དེའི་དུས་སུ་མ་བྱུང་བའི་ངོ་བོ་སོ་སོ་པ་དང་། །གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་དང་གཉིས་ལ་ཚོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདས་པའི་མཐའ་ལ་ལྟ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་འཐད་པ་མིན་ཡིན་ཏེ། ལྟ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ལྟར་གྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མ་འོངས་དུས་གཞན་འབྱུང་འགྱུར་དང་། །འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར། །ལྟ་བ་གང་ཡིན་དེ་དག་ནི། །འདས་པའི་དུས་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །བདག་ནི་མ་འོངས་པའི་དུས་གཞན་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་། དུས་དེར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དགག་པར་བྱ་ཚུལ་ཡོད་དེ། སྔར་འདས་པའི་དུས་སུ་བྱུང་མ་བྱུང་དུ་ལྟ་བ་དགག་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་མ་འོངས་དུས་ན་འབྱུང་འགྱུར་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་མི་འཐད་དེ། ཞེས་སོགས་འདོད་པ་བསྒྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྟག་མི་རྟག་གི་
Chinese
因为会变成那样，那么他人所造的业的果报，就由其他的相续各自感受，以及诸如此类，未造而遇，已造而浪费的过失，将无法避免。如果后一个自性成立的“我”生于前一个“我”，那是不合理的，因为会有作为“我”这个称谓之基础的“我”先前未生，之后才生的过失。仅仅是“我”并非先前未生而之后才生，因为如果这样认为，就会有过失，就像这样，后一个“我”是由作者无关的、其他意义的原因所造，那是不合理的。此时，对于“我”的总体和个别不加以区分，也会产生与之前相同的过失，例如，拉辛的这个生命中的“我”虽然在前世没有出现，但如果仅仅是“我”的总体在前世没有出现，而在此生中新出现，那么就会有变成无因等等的过失。第二是：如此我已生，我未生，二者皆是，二者皆非是，对于过去作观察，那是不合理的。如是说。如此，对于过去的时间，认为“我”已生，以及“我”在那时未生的各自的体性，以及二者集合和非二者集合的体性，以自性而存在，无论哪种观点，都是观察过去的边，那是不合理的，因为那些观点没有如其所执著的意义。第二是：未来时他将生，不会生，如是说，无论何种观点，都与过去时相同。如是说。我于未来他时将生，以及在那时不会生，如是认为以自性而存在的任何观点，都是依赖于后边的边，那些有法。你有可以驳斥的方式，因为这与先前驳斥观察过去时已生未生的方式相同，也就是在未来时将生，这件事是不合理的，等等，以改变主张的方式来驳斥。第三个分为两部分，常与无常的
English
Because it would become that way, then the fruits of actions done by others would be experienced separately by other continuums, and so on, the faults of encountering what was not done and wasting what was done would become unavoidable. If the later self-established "I" is born in the former "I", it is unreasonable, because there would be the fault of the "I" as the basis of the term "I" not being born previously and then being born later. Merely "I" is not born later from what was not born previously, because if one thinks so, there will be faults, just like this, the later "I" is made by the cause of the unrelated author, other meanings, which is unreasonable. At this time, not distinguishing between the general and the particular of "I" will also produce the same faults as before, for example, although the "I" in this life of Lhas Byin did not appear in the previous life, if only the generality of "I" did not appear in the previous life, and newly appears in this life, then there will be faults such as becoming causeless. The second is: Thus I am born, I am not born, both are, both are not, whatever observes the past, that is unreasonable. Thus it is said. Thus, for the past time, the nature of "I" being born, and "I" not being born at that time, and the nature of the collection of both and the non-collection of both, existing by nature, whatever view is, it is observing the extreme of the past, which is unreasonable, because those views do not have the meaning as they are clung to. The second is: In the future time he will be born, will not be born, thus it is said, whatever view is, is the same as the past time. Thus it is said. I will be born at another time in the future, and that I will not be born at that time, any view that thinks that it exists by nature is dependent on the later extreme, those dharmas. You have a way to refute, because it is the same as the previous way of refuting the observation of being born or not born in the past, that is, in the future time will be born, this matter is unreasonable, etc., to refute by changing the assertion. The third is divided into two parts, permanent and impermanent
Tibetan
ལྟ་བ་དང་པོ་གཉིས་དགག་པ་དང་། མཐར་ལྟ་བ་ཕྱི་མ་གཉིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ལྷ་དེ་མི་དེ་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟག་པར་འགྱུར། །ལྷ་ནི་མ་སྐྱེས་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །རྟག་པ་སྐྱེས་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་གཞན་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་མི་རྟག་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་གཞན་ན། །རྒྱུད་ནི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །མིའི་འགྲོ་བ་ཁ་ཅིག་ལྷར་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡོད་ན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་གལ་ཏེ་ཕྱིས་ཀྱི་ལྷ་དེ་སྔར་གྱི་མི་དེ་ཉིད་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ན་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་མི་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ཡིན་ན་མིའི་སྐྱེ་བ་མ་དོར་བར་ལྷར་སྐྱེ་བ་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུའང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་ཡིན་ན་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུད་གཅིག་པར་མི་རུང་བས་སྔར་ཕྱི་མིའི་རྒྱུན་མི་རྟག་པ་སྟེ་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་ཡིན་ན་དེ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ནི་འཐད་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་ཡང་རིགས་པ་མིན་ཏེ། རྒྱུད་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཐའ་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ལྷ་ཡིན་ལ། །ཕྱོགས་གཅིག་མི་ནི་ཡིན་གྱུར་ན། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟག་དང་མི་རྟག་པ། །གཉིས་ཀ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ན་ནི། །རྟག་པ་མ་ཡིན་མི་རྟག་མིན། །འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་འདོད་ལ་རག །གལ་ཏེ་གང་ཞིག་གང་ནས་གར། །འོངས་ཤིང་གང་དུ་འགྲོ་འགྱུར་ན། །དེ་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་པར། །འགྱུར་ན་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་འགའ་མེད་ན། །མི་རྟག་གང་ཞིག་ཡིན་པར་འགྱུར། །རྟག་པ་དང་ནི་མི་རྟག་དང་། །དེ་གཉིས་གསལ་བར་གྱུར་བའོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ལུས་རིལ་པོ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་མིའི་ལུས་བཏང་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ལྷའི་ལུས་ལེན་པའོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མི་འདི་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ་བདག་གི་ངོས་ནས་ལྷ་ཡིན་ལ་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ངོས་ནས་མི་ནི་ཡིན་པར་གྱུར་ན་དེ་ནི། དེའི་ཚེ་ལྷའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་མིའི་དུས་སུ་ཡང་གནས་པས་རྟག་པ་དང་མིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་ལྷའི་དུས་སུ་ཞིག་པས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱི
Chinese
首先驳斥两种观点，最后驳斥后面的两种观点。第一种是：如果神就是那个人，那么就会变成常恒。神就会变成不生的，因为常恒没有生。如果人不同于神，那么就会变成无常。如果人不同于神，那么相续就不会合理。如此说。如果有人说，有些人的众生天生就是神，如果这样存在，就不会超出两种情况，如果后来的神和之前的那个人的自性相同，那就不合理，因为那样的话，那个人就会变成常恒，因为那样的话，就必须在不舍弃人的生的情况下，取得神的生。神也会变成本来就不生的，因为常恒没有生。如果人从自性上不同于神，那就不合理，因为那样的话，相续就不能成为一体，所以前后人的相续会变成无常，也就是断灭。如果人从自性上不同于神，那么两者相续一体就不合理，那也是不合理的，因为有前相续之后才有后相续。因此，执着于这些极端而认为世界是常恒或无常是不合理的。第二种是：如果一部分是神，一部分是人，那么就会变成常恒和无常。那也是不合理的。如果常恒和无常两者都能成立，那么就不是常恒也不是无常。成立与否取决于意愿。如果某物从某处来，又到某处去，因此轮回没有开端，那么它就不存在。如果根本没有常恒，那么什么会变成无常呢？常恒和无常，这两者都变得清晰了。如此说。如果整个身体没有常恒和无常的过失，而是从一方面舍弃人的身体，从另一方面取得神的身体，那么，如果这个人一方面，也就是从自我的角度是神，另一方面，也就是从身体的角度是人，那么，在那时，神的一方面在人的时候也存在，所以是常恒，而人的一方面在神的时候会坏灭，所以会变成无常。
English
First, refute the first two views, and finally refute the latter two views. The first is: If the god is that person, then it will become permanent. The god will become unborn, because the permanent has no birth. If the person is different from the god, then it will become impermanent. If the person is different from the god, then the continuum will not be reasonable. So it is said. If some people say that some human beings are inherently gods, if this is the case, it will not exceed two situations. If the later god and the previous person are the same in nature, then it is unreasonable, because in that case, that person will become permanent, because in that case, it is necessary to obtain the birth of a god without abandoning the birth of a human. The god will also become inherently unborn, because the permanent has no birth. If the person is inherently different from the god, then it is unreasonable, because in that case, the continuum cannot become one, so the continuum of the former and latter people will become impermanent, that is, annihilation. If the person is inherently different from the god, then it is unreasonable for the two continuums to be one, which is also unreasonable, because there is a later continuum after the former continuum. Therefore, it is unreasonable to cling to these extremes and think that the world is permanent or impermanent. The second is: If one part is a god and one part is a human, then it will become permanent and impermanent. That is also unreasonable. If both permanent and impermanent can be established, then it is neither permanent nor impermanent. Whether it is established depends on the will. If something comes from somewhere and goes somewhere, therefore samsara has no beginning, then it does not exist. If there is no permanent at all, then what will become impermanent? Permanent and impermanent, these two have become clear. So it is said. If the whole body has no fault of permanent and impermanent, but abandons the human body from one aspect and obtains the god's body from the other aspect, then, if this person is a god from one aspect, that is, from the perspective of self, and a human from the other aspect, that is, from the perspective of the body, then, at that time, one aspect of the god also exists in the time of the human, so it is permanent, and one aspect of the human will perish in the time of the god, so it will become impermanent.