Tibetan
ན་པས་སངས་རྒྱས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཤིང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྲོ་བའི་ཟད་པ་མེད་ལ། སྔར་བཤད་པའི་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་ལོག་པའི་རྟོག་པས་སྤྲོས་པར་བྱེད་པ་སྤྲོས་པ་དེ་དག་གིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིག་ཉམས་པ་དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དམུས་ལོང་གིས་ཉི་མ་བཞིན་ནོ། །རྡོར་གཅོད་དུ། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དོན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེན་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅིངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་བདེན་པར་བཟུང་ན་ཆོས་སྐུ་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་མཐོང་བའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གང་། །དེ་ནི་འགྲོ་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་བཞིན་མེད། །འགྲོ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ཡོད་མེད་བརྟགས་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཡིན་པས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལྟར་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལའང་རང་བཞིན་མེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྲོ་བ་འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་འདི་དག་ཀྱང་བལྟོས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཡི་རང་བཞིན་མེད་དེ། གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། །ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའི་རྣམ་བཤད་དོ།། །།གཉིས་པ་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་དགག་པ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་བཞུང་བཤད། ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་རྟགས་ཀྱིས་དགག །རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག །རྒྱུ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག །དམིགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག །རྒྱུ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་རྟགས་གཞན་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས། །སྡུག་དང་མི་སྡུག་ཕྱིན་ཅི་ལོ
Chinese
因此，佛超越了一切戏论，由于其自性无生，因此没有自性转化为他性的穷尽。先前所说的常与无常等颠倒分别所作的戏论，那些戏论会损害智慧之眼，所有这些都无法见到如来之如实性，就像盲人无法见到太阳一样。《金刚经》中说：“凡以色见我。”就是指这样的意义。因为被实执的分别念束缚，如果将佛的色身执为真实，就无法见到法身如实性的缘故。第四是：如来之自性，即是此有情之自性。如来无自性，此有情亦无自性。如此等等。以五种方式观察如来之有无，也即是观察有情世间。如同如来无自性一样，有情众生也无自性。因为如来之自性如何，此有情之自性也与之相同。如来之自性是什么呢？如来仅仅是依赖于蕴而假立，因此没有自性成立，同样，这些有情也是依赖于彼和彼而假立，因此没有自性成立，因为上面已经说过了。第二是，《智慧光明庄严经》等等。第三是，《如来观察》名为论著第二十二品的解释。 第二，破斥烦恼自性存在，分三：解释论著之文、与经文结合、标示名称。第一分二：正文和破斥其论证。第一分五：以缘起之理破斥、以缘起无自性之理破斥、以因无自性之理破斥、以所缘无自性之理破斥、以因无自性之其他理破斥。第一是：贪欲、嗔恨、愚痴等，经中说由分别产生。可爱与不可爱颠倒。
English
Therefore, the Buddha transcends all elaborations. Because of the nature of no arising, there is no exhaustion of the nature transforming into otherness. The elaborations made by the inverted thoughts of permanence and impermanence, etc., mentioned earlier, those elaborations will damage the eye of wisdom, and all of those will not be able to see the suchness of the Tathagata, just like a blind person cannot see the sun. In the Diamond Sutra, it says, "Those who see me in form." This refers to such a meaning. Because being bound by the conceptual thought of clinging to reality, if the form body of the Buddha is grasped as real, then the Dharmakaya suchness cannot be seen. The fourth is: Whatever is the nature of the Tathagata, that is the nature of this sentient being. The Tathagata has no nature, and this sentient being also has no nature. So on and so forth. Examining the existence or non-existence of the Tathagata in five ways is also examining the world of sentient beings. Just as the Tathagata has no nature, sentient beings also have no nature. Because whatever the nature of the Tathagata is, the nature of this sentient being is also the same. What is the nature of the Tathagata? The Tathagata is merely imputed in dependence on the aggregates, therefore there is no establishment of self-nature. Similarly, these sentient beings are also imputed in dependence on this and that, therefore there is no self-nature of establishment, because it has been said above. The second is the Sutra of the Ornament of the Light of Wisdom, and so on. The third is the commentary on the twenty-second chapter of the treatise called "Examination of the Tathagata." Second, refuting the inherent existence of afflictions, in three parts: explaining the text of the treatise, connecting with scripture, and indicating the title. The first has two parts: the main point and refuting its proof. The first has five parts: refuting with the reason of dependent origination, refuting with the reason of dependent origination being without inherent existence, refuting with the reason of the cause being without inherent existence, refuting with the reason of the object being without inherent existence, and refuting with another reason of the cause being without inherent existence. The first is: Attachment, hatred, and ignorance, etc., are said to arise from pervasive thought. Lovely and unlovely are inverted.
Tibetan
ག །བརྟེན་པ་ཉིད་ལས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་། །གང་དག་སྡུག་དང་མི་སྡུག་དང་། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་འབྱུང་བ། དེ་དག་རང་བཞིན་ལས་མེད་དེ། །དེ་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཡང་དག་མེད། །ཅེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པས་སྲིད་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། མདོ་སྡེ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྡུག་པའི་རྣམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་དང་མི་སྡུག་པ་ལས་ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གི་ཚོགས་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ལས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །གང་དག་ཡུལ་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་ལས་མེད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་རྐྱེན་ལ་བལྟོས་མེད་དུ་འབྱུང་བར་རིགས་ན། དེ་ལྟར་མི་འབྱུང་བར་ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཡང་དག་པར་མེད་དེ། སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དུག་གསུམ་ནི་གོ་སླ་ལ་ཀུན་རྟོག་ནི་སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་སུ་ལྟ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ངེས་སླ་བའི་ཕྱིར། །དེ་བསྐྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་གཞན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ངེས་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་རྟེན་ཏུ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག་པ་དང་། སེམས་རྟེན་དུ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་གི་ཡོད་ཉིད་མེད་ཉིད་ནི། །ཅི་ལྟ་བུར་ཡང་འགྲུབ་པ་མེད། །དེ་མེད་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །ཡོད་ཉིད་མེད་ཉིད་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། །ཉོན་མོངས་འདི་དག་གང་གི་ཡིན། །དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡོད་མ་ཡིན། འགར་མེད་པར་ནི་གང་གིས་ཡང་། །ཉོན་མོངས་པ་དག་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །བདག་གི་བ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ལ། །དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་མེད་པ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འགྲུབ་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་བརྟེན་པ་ཉོན་མོངས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་འདི་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གང་གི་ཡིན་པའི་རྟེན་མེད་པར་མི་འབྱུང་སྟེ། རྩིག་ངོས་ཀྱི་རི་མོ་བཞིན་དུ་རྟེན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། རྟེན་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས
Chinese
从依赖中产生一切，无论痛苦与不悦，以及颠倒的依赖生起，这些都不是自性有。因此烦恼并非真实存在。如果认为烦恼是轮回的因，所以自性存在，经部中说贪欲、嗔恨、愚痴等是从不如理作意而生。也就是依赖悦意的相而生贪欲，从不悦意的相而生嗔恨，愚痴之聚是从不如理的颠倒而生。凡是依赖悦意之境、不悦意之境和颠倒之境而生的，都不是自性有。如果自性有，就应该不依赖因缘而生。但事实上并非如此，而是依赖悦意、不悦意等境。因此，贪欲等烦恼，有法，并非真实存在，因为它们是依赖悦意、不悦意等而生起的。三毒很容易理解，而分别念则是将事物视为悦意或不悦意等。这些都是依赖颠倒之境而生，因此很容易确定它们是自性空。生起这些的其它烦恼，也能够确定是自性空。第二部分分为两点：以无我的所依为理由进行破斥，以及以无心为理由进行破斥。第一点是：我的存在和非存在，无论如何也无法成立。如果我不存在，那么烦恼的存在和非存在又如何成立呢？这些烦恼是谁的？那个（我）也并非成立存在。没有任何烦恼存在于无有者之中。我的存在和非存在，无论如何也无法以自性成立，这在之前已经说过。因为我不存在，所以依赖我和我所的烦恼的存在和非存在又如何能以自性成立呢？因为所依自性不存在，所以依赖它的烦恼也不可能是自性有。这些烦恼，有法，如果无有所依，就不会产生，就像墙上的图画一样，依赖于所依。那个所依，有法，以自性
English
All arise from dependence. Whatever arises dependent on the pleasant and unpleasant, and on perversion, these are not from their own nature. Therefore, afflictions are not truly existent. If you think that afflictions are the cause of existence, so they exist by their own nature, the Sutra says that attachment, hatred, and ignorance arise from inappropriate conceptualization. That is, attachment arises depending on the appearance of the pleasant, hatred arises from the unpleasant, and the collection of ignorance arises entirely from dependence on inappropriate perversion. Whatever arises dependent on pleasant objects, unpleasant objects, and perversion, these are not from their own nature. If they existed by their own nature, they should arise without depending on conditions. But it does not happen that way; instead, they depend on pleasant, unpleasant, and other objects. Therefore, those afflictions, such as attachment, are not truly existent, because they arise depending on the pleasant, unpleasant, and so on. The three poisons are easy to understand, and conceptualization is seeing things as pleasant, unpleasant, and so on. Since these arise depending on perverse objects, it is easy to ascertain that they are empty of inherent existence. Other afflictions that arise from them can also be ascertained to be empty of inherent existence. The second part has two points: refuting by the sign of the absence of self as a basis, and refuting by the sign of the absence of mind as a basis. The first is: The existence and non-existence of self cannot be established in any way. If that does not exist, how can the existence and non-existence of afflictions be established? Whose are these afflictions? That (self) is also not established as existing. Afflictions do not exist in anything that does not exist. The existence and non-existence of "mine" cannot be established by their own nature in any way, as has been said before. Since that does not exist, how can the existence and non-existence of afflictions that depend on self and "mine" be established by their own nature? Because the basis does not exist by its own nature, the afflictions that depend on it cannot possibly exist by their own nature. These afflictions, phenomena, do not arise without a basis of whose they are, just like a painting on a wall depends on a basis. That basis, phenomena, by its own nature