Tibetan
་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང་དེ་ནི་བརྫུན་པའི་ཚུལ་ལ་མི་འགལ་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ་འགལ་ལོ། །གཞན་ལས་སྐྱེ་ནའང་འབྲས་བུ་ནི་ས་བོན་ལ་ལྟོས་མེད་ཡན་གར་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་དགོས་པས་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རིགས་པའི་གནད་འདི་མ་གོ་ན་འོག་ཏུ་དགག་སྒྲུབ་མཛད་པའི་དོན་ལེགས་པར་མི་གོ་བས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞུང་སྔ་མའི་མིན་ན་ཞེས་པའི་ན་སྔར་ལ་ཞེས་གནས་གཞི་དང་སྦྱར་ལ། འདིར་ན་ཞེས་དུས་ཀྱི་བདུན་པ་དང་སྦྱར་རོ། འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཆོས་ཅན། ས་བོན་སོགས་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དང་ཁ་ཡར་གང་ཡང་རྣམ་པར་མ་འགྱུར་བའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་ཡོད་ན་རྒྱུ་མེད་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ཡང་འབྲས་བུ་བདག་གི་དངོས་པོ་མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུ་ས་བོན་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རང་རྒྱུ་ས་བོན་རྣམ་པར་མ་འགྱུར་བའི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཁྱབ་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་བོ། དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྐྱེན་བཞི་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་ཀྱང་། གཞན་སྐྱེ་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། འབྲས་བུ་རང་དང་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་པའི་རྒྱུ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གཞན་སྐྱེ་འདོད་པ་དག་གིས་འབྲས་བུ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་སོ་སོར་འབྲེལ་མེད་དུ་འདོད་དགོས་ནའང་དེ་འདྲ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་གིས་རིགས་པ་གསུམ་བསྟན་ཏེ། གཞན་དང་སྐྱེ་བའི་གཞི་མཐུན་དང་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་ནས་འགོག་པའོ། དགག་བྱ་ཡང་སྤྱིར་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གསར་དུ་བཅོས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་གཞན་ལ་བལྟོས་ནས་བཅོས་པ་མིན་པ་དང་། ཕྱིན་ཆད་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ཚང་དགོས་ཏེ། རབ་བྱེད་བཅོ་ལྔ་པར། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། །གཞན་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ཁྱད་ཆོས་དེ་གསུམ་ཚང་བ་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་མི་དགོས་ཀྱང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཁྱད་ཆོས་དེ་གསུམ་པོ་ཚང་དགོས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ
Chinese
想要从他者产生，这与虚假的方面不矛盾，但与真实成立相矛盾。即使是从他者产生，也必须认为果实是独立于种子而随意产生的，因此要知道会导致因果同时等情况。如果不理解这个理性的关键，就不能很好地理解下面所作的破立之义，所以要知道。第二，前文的“如果不是”中的“如果”与之前的处所结合，这里“如果”与时间的第七格结合。果实的诸法自性或本体，有法。在种子等条件聚合，以及任何向上未转变之时是不存在的，因为没有见到那样存在，如果存在则会变成无因。又，果实自己的事物，苗芽，有法。不是从自己的因，种子，本体上是他者的事物，因此不是从他者产生，因为自己的因，种子，在未转变之时是不存在的，从而成立周遍。这样，即使像世尊所说的四缘一样承认，也不需要有他生，因为果实从与自己无关的他事之因本体上产生是被遮止的缘故。原因在于，想要他生的人们认为果实是从以自性成立的他因产生的，这样的话，就必须认为因果二者各自是无关的，但那样是不合理的缘故。这些显示了三种理：显示了与他者和产生的同基，以及产生和因果二者本体上是他者的损害，从而遮止。所破的，总的来说就是所说的自性成立，那不是新造的，自己的体性不是依赖他者而造的，以及必须具足以后不会变成他者的三个特点。如《释量论》第十五品所说：“自性乃非造，不待于他者。”以及“自性若异变，何时亦非理。”如是所说。仅仅具足那三个特点，不一定就是自性成立，但如果自性成立，就必须具足那三个特点，如果自性成立，则一切时都是那样成立的
English
Wanting to arise from other, this does not contradict the aspect of falsehood, but contradicts being established as true. Even if it arises from other, it must be assumed that the fruit arises independently of the seed and at will, so it should be known that it will lead to situations such as cause and effect being simultaneous. If this key to reasoning is not understood, the meaning of the refutation and establishment made below cannot be well understood, so it should be known. Secondly, in the previous text, the "if" in "if not" is combined with the previous place, and here "if" is combined with the seventh case of time. The nature or essence of the objects of the fruit, the subject of dharma. It does not exist when the seeds and other conditions are assembled, and at any time when it has not been transformed upwards, because it has not been seen to exist in that way, and if it exists, it will become causeless. Also, the fruit's own object, the sprout, the subject of dharma. It is not from its own cause, the seed, that it is the object of otherness in its essence, therefore it does not arise from other, because its own cause, the seed, does not exist when it is not transformed, thus establishing pervasion. In this way, even if one admits the four conditions as stated by the Bhagavan, there is no need for other-arising, because the fruit is prevented from arising in its essence from a cause of otherness that is unrelated to oneself. The reason is that those who want other-arising think that the fruit arises from an other cause that is established by its own nature, in which case it must be thought that the cause and effect are separate and unrelated, but that is unreasonable. These show three reasons: they show the basis of agreement between other and arising, and the harm that the arising and the cause and effect are other in essence, thus preventing it. What is to be refuted is generally what is said to be established by its own nature, which is not newly made, its own nature is not made dependent on others, and it must have three characteristics that it will not become other in the future. As stated in the fifteenth chapter of the Commentary on Valid Cognition: "Self-nature is not made, it does not depend on others." And "If self-nature changes, it is never reasonable." As it is said. Merely having those three characteristics does not necessarily mean that it is established by its own nature, but if it is established by its own nature, it must have those three characteristics, and if it is established by its own nature, it is established in that way at all times.
Tibetan
་དང་། གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་དང་། དང་པོ་ནས་དེ་ལྟར་གྲུབ་དགོས་པས་འགོག་པའི་ཚེ་གནད་དེ་ལྟར་དུ་བསམ་ནས་འགོག་དགོས་ཀྱི། ཐ་སྙད་དུ་གནས་པའི་དོན་ནི་མི་འགོག་གོ །བུམ་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ན་བུམ་པ་གྲུབ་ཙམ་ཉིད་ནས་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་དགོས་པས་བུམ་པའི་སྟེང་ན་ཐ་དད་པའི་ཆ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་དགོས་པ་དང་། ས་མྱུག་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་དད་ན་དེ་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་གཅིག་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཆ་མི་འདྲ་བ་སྲིད་ན་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་པའམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་མ་ཚང་ངོ་། ཚུལ་འདི་ནི་གནད་དུ་ཆེ་སྟེ། འོག་ནས་འཆད་པའི་ལམ་གསུམ་ལ་གོམས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག །་པ་སོགས་ལ་ནུས་པ་ཆེའོ། །མདོར་ན་རིགས་པའི་འཕུལ་མཚམས་ཕྲ་བ་རྣམས་ལ་སྔར་བཤད་པའི་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་མམ་གང་རུང་གི་སྤྱི་ཤར་བར་བྱས་ན་ངེས་པ་ཆེན་པོ་སྟེར་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཚིག་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འགྲོའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྐྱེན་གྱི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པ། སོ་སོར་དགག་པ། འགོག་ཚུལ་གཞན་བསྟན་པའོ། དང་པོ་ལ་གཉིས། བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རྐྱེན་དུ་རྟོག་པ་དགག །ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེར་རྟོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་རྐྱེན་རྟོག་པ་དགག །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་རྐྱེན་དུ་རྟོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱ་བ་རྐྱེན་དང་ལྡན་པ་མེད། །རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་བྱ་བ་མེད། བྱ་བ་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་མིན། །བྱ་བ་ལྡན་རེ་འོན་ཏེ་ན། །འདི་དག་ལ་བརྟེན་སྐྱེ་བས་ན། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རྐྱེན་ཞེས་གྲག །ཅི་སྲིད་མ་སྐྱེ་དེ་སྲིད་དུ། །འདི་དག་རྐྱེན་མིན་ཇི་ལྟར་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བའི་མྱུ་གུ་ཡོད་ལ། དེས་རང་གི་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བརྩམས་ནས་མཐོ་གང་ཚད་དུ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་རང་ཉིད་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་བཞིན་པར་བཞག་དགོས་ཀྱང་། སྐྱེ་བཞིན་པའི་དུས་སུ་ནི། བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་མེད་ཅིང་། སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་འགགས་པས་སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡང་མེད་དེ། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་རྒྱུ་འགགས་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གཉིས་དུས་མཉམ། འབྲས་བུ་སྐྱེས་ཟིན་པ་དང་རྒྱུ་འགག་ཟིན་པའི་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་རང་གི་བྱ་བ་སྐྱེ་བཞིན་པ་དང་འགག་བཞིན་པ་གཉིས་ལ་ཐུན་མོང་དུ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་བྱ་བ
Chinese
并且，不依赖于其他而如此成立，必须从一开始就如此成立，所以在遮止时，必须如此思考要点来遮止。名言中存在的意义不遮止。如果花瓶等自性成立为一，那么花瓶成立之时，就必须从一切分都成立为一，所以在花瓶之上不可能存在他异的分。如果地和苗芽二者自性他异，那么在它们各自之上不可能存在一，等等。因为如果这些存在一和他异的分的不同之处，那么就不是真实成立或自性成立的意义圆满。这个道理非常重要，对于下面要讲的三种道次第，习惯于遮止自性成立等非常有力量。总之，对于细微的理路交界处，如果将之前所说的三种特征或任何一种的共相显现出来，就会产生很大的定解，否则就只是说说而已。第二（破除）分三：共同遮止缘起的自性，分别遮止，显示其他遮止方式。第一（共同遮止缘起的自性）分二：从能作的角度破除认为是缘起，从所作的角度破除认为是缘起。第一（从能作的角度破除认为是缘起）分二：从成立生之作用的角度破除认为是缘起，从果产生之角度破除认为是缘起。第一（从成立生之作用的角度破除认为是缘起）是： 作用不具有缘，不具缘亦无作用， 作用非不具诸缘，作用具有缘岂能？ 以彼等为所依生，是故彼等名为缘， 若未生起彼等时，如何非缘不应理。 如是说。也就是说，一般而言，存在着将要生长到一拃高的苗芽，它开始了自己生长的作用，在没有生长到一拃高之前，必须让它自己持续进行生长的作用。但是在生长的时候，没有能作者苗芽，并且在已经生长的时候，生长的作用已经停止，所以也没有正在生长。因为果产生面向显现和因停止面向显现二者同时，果已经产生和因已经停止的作用二者也同时。此时，像苗芽一样，共同依赖于自己正在生长和正在停止二者，而不是作
Tibetan
་གཉིས་སོ་སོ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མྱུ་གུ་རེ་རེ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བཞིན་པའི་དུས་ནའང་མྱུ་གུ་ཡོད་དགོས་པས་མྱུ་གུའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་སྐྱེ་བཞིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་སྐྱེས་མ་ཟིན་པར་འགྱུར་ལ། མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་རང་གི་སྐྱེས་ཟིན་གྱི་བྱ་བ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་པའོ་མྱུ་གུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་ལའང་སྦྱར་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་གོ་བར་བྱས་ནས་གཞུང་གི་དོན་ནི། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་མིག་སོགས་ལ་རྐྱེན་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་མེད་དེ། ཁྱོད་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་མེད་ཅིང་། སྐྱེས་ཟིན་སླར་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་རྐྱེན་དང་མི་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། མིག ། སོགས་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དོན་དམ་པར་མི་ལྡན་པར་ཁྱོད་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། དེའི་ཚེ་མིག་སོགས་ཐ་སྙད་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་རྐྱེན་ཡིན་ཡང་དོན་དམ་པའི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། མིག་སོགས་རྐྱེན་གྱིས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཁྱོད་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་བྱ་བ་རང་ངོས་ནས་ལྡན་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་འོན་ཏེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི་བརྒྱུད་རྒྱུ་དང་དངོས་རྒྱུ་གཉིས་ཀས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་བྱ་བ་རྐྱེན་ལྡན་ཡིན་ཡང་། འདིར་བྱ་བ་རྐྱེན་ལྡན་ལ་རང་བཞིན་འགོག་པའོ། །དེ་ཡང་མིག་སོགས་རྣམས་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་སོགས་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན་ཏེ། མཐར་དེས་བསྒྲུབས་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཞིག་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འདོད་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་སོགས་ན་རེ། བྱ་བ་རྐྱེན་དང་ལྡན་མི་ལྡན་གྱི་དཔྱོད་པ་འདིས་ཅི་བྱ། མིག་སོགས་རྐྱེན་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང་བས་ན། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་མིག་སོགས་འདི་དག་རང་དབང་གིས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འཇོག་གོ་ཞེས་གྲག་པ་སྟེ་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བར་མི་རིགས་ཏེ། ས་བོན་ལས་ཇི་སྲིད་དུ་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་དངོས་སུ་མ་མཐོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་ས་བོན་འདི་དག་འབྲས་བུའི་རྐྱེན་མིན་པ་ཇི་ལྟར་མིན་ཏེ་རྐྱེན་མིན་པ་ཁོ་ན་ཡི
Chinese
不是说两个各自依赖于各自独有的苗芽。如果是那样，在苗芽生长的时期也必须有苗芽存在，因为从苗芽的所有部分都在生长，所以苗芽就无法完全生长出来。如果像苗芽一样仅仅依赖于自身已经完成的生长行为，那么苗芽就会变成进行生长行为者，或者苗芽就会消失等等。同样，眼睛的意识等等也应该这样理解。这样理解之后，经文的意义是：眼睛的意识，法，你以自身成立的眼睛等为缘，通过具备因缘的方式来证成生起之行为是不可能的，因为你没有生起的生起行为在胜义谛中是不存在的，已经生起的再次生起之行为也是不存在的。那个法，你通过不具备因缘的方式来证成生起之行为也是不可能的，因为那样发生是不可能的。那个法，眼睛等生起之行为在胜义谛中不具备，因此你自然而然地不是它的因缘，因为那时眼睛等在名言上是你的因缘，但在胜义谛中不是因缘。那个法，眼睛等通过因缘来成办行为的方式，在胜义谛中也是不生起的，因为你生起者的行为不是从自身方面具备的，而是并非仅仅如此。自宗认为，通过传承因和直接因两者来成办果的生起行为，因此行为是具备因缘的，但在这里是对具备因缘的行为进行自性遮破。也就是说，眼睛等是果，是意识等生起行为的因缘，最终必须认为是通过它所成办的行为的差别来产生果。第二种观点是，经部宗等说：用这种因缘具备与不具备的行为的分析做什么呢？因为看到依靠眼睛等这些因缘，眼睛的意识等就生起了。因为这个原因，眼睛等这些就自然而然地被安立为意识的因缘，是这样说的。那样说是不能成立的，因为从种子中，只要果没有生起，也就是没有亲眼看到生起的行为，那么这些种子怎么不是果的因缘呢？肯定是因缘。
English
It is not that the two each rely on their own unique sprout. If that were the case, then even during the time when the sprout is growing, there must be a sprout, because all parts of the sprout are growing, so the sprout will not be able to grow completely. If, like a sprout, it relies only on its own completed act of growing, then the sprout will become the agent of the act of growing, or the sprout will disappear, and so on. Similarly, eye consciousness and so on should also be understood in this way. Having understood it in this way, the meaning of the text is: Eye consciousness, dharma, it is impossible for you to accomplish the act of arising by means of having conditions with the eyes and so on that are established by your own nature, because the act of causing you, who have not arisen, to arise does not exist in ultimate truth, and the act of causing what has already arisen to arise again also does not exist. That dharma, it is also impossible for you to accomplish the act of arising by means of not having conditions, because it is impossible for it to happen that way. That dharma, eyes and so on, the act of arising does not truly possess, therefore you are not naturally its condition, because at that time eyes and so on are your condition in name, but not a condition in ultimate truth. That dharma, eyes and so on, also do not truly arise by means of accomplishing the act through conditions, because the act of your producer is not possessed from your own side, but it is not only that. The self-system believes that both the transmitted cause and the direct cause accomplish the act of the fruit arising, so the act is conditioned, but here it is the negation of the nature of the conditioned act. That is to say, eyes and so on are the cause of the act of arising of the fruit, consciousness and so on, and ultimately it must be assumed that the fruit arises from a distinction in the act accomplished by it. The second view is that the Sutra school and others say: What is the use of this analysis of whether the act is conditioned or unconditioned? Because it is seen that relying on these conditions of eyes and so on, eye consciousness and so on arise. For that reason, these eyes and so on are naturally established as the condition of consciousness, so it is said. It is not reasonable to say that, because from the seed, as long as the fruit does not arise, that is, the act of arising is not actually seen, then how are these seeds not the condition of the fruit? It must be a condition.