Tibetan
་ནི་དབུ་མའི་གཞུང་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་འདིར་མང་དུ་དོགས་ནས་མི་བརྗོད་ལ། གཉིས་པ་གཞན་སྐྱེ་བཀག་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་ཚུལ་དང་དེ་སྤོང་ཚུལ་ཡང་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། མདོར་ན་རྩ་བའི་གཞུང་འདི་དག་གིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་མཛད་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་མ་བསྟན་ཀྱང་གཞུང་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་ཕལ་ཆར་དང་འགྲེལ་པ་ལས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལྟར་རོ། །མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་སྟེ་མཐའ་བཞི་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་འགོག་སླ་ཞིང་། རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་དགོས་པས། རང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་འདོད་ཚུལ་ནི་བདག་སྐྱེ་འདོད་ཚུལ་ཡིན་པས་དེ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱིས་འགོག་ལ། རང་དང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ནི་གཞན་སྐྱེ་འདོད་ཚུལ་ཏེ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་འགོག་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ནི་རིགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འགོག་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། རང་གི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པས་བདག་སྐྱེ་མི་རིགས་ཤིང་། དེ་མི་རིགས་པས་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་རིགས་ལ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐ་ཆད་པས་མི་རིགས་ནའང་། གཞན་ལས་མིན་ཞེས་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པ་འདི་མི་འཐད་དེ། རྒྱལ་བས་རྐྱེན་བཞི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རྐྱེན་རྣམ་བཞི་སྟེ་རྒྱུ་དང་ནི། །དམིགས་པ་དང་ནི་དེ་མ་ཐག །བདག་པོ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། །རྐྱེན་ལྔ་པ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་རྐྱེན་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། འབྲས་བུ་གང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་གནས་རྒྱུའི་རྐྱེན་དང་། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་གང་གིས་སེམས་སེམས་བྱུང་གང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་པ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དང་། རྒྱུ་འགག་མ་ཐག་གང་གིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དང་། གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་རང་དབང་དུ་སྐྱེད་པ་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། དེར་མ་འདུས་པ
Chinese
从《中观论》中可以了解到这一点，因为这里有很多疑虑，所以不说了。第二，对于遮止他生，也要了解驳斥的方式和避免的方式。总之，这些根本论典实际上立下了无四边生的誓言，虽然没有直接指出能成立的理由，但在下面的论典中，大部分情况下以及注释中都已清楚地说明了。 承认四边生的人认为，产生事物的要素是自性成立的，因此认为是从四边中的任何一边产生的。这里，事物依靠因缘而产生，这本身就遮止了四边生。像这样，无因生很容易遮止。即使有因，也必须从与自己本体相同或不同的因中产生。如果认为是从与自己本体相同的因中产生，那就是认为自生，因此可以通过再次产生变得无意义等方式来遮止。如果认为是从与自己本体不同的、无关联的、其他事物中产生，那就是认为他生。因为可以通过遮止一切事物从一切事物中产生的道理来遮止，所以认为从两者中产生，那些道理也能遮止。第二部分分为两部分：辩论和回答。第一部分是：自宗的实事论者说，从自己的因的自性中产生是不合理的，因此自生是不合理的。因为那不合理，所以从两者中产生也是不合理的。无因生是非常低劣的，所以不合理。但是，说“不是从他产生”来遮止他生是不合理的，因为胜者说，四种因仅仅是果的产生者。那又是什么呢？四种因是因和，缘，以及无间缘，以及增上缘，没有第五种缘。像这样，因有四种：作为果的成就者，以种子的自性存在的因缘；同样，以目标，任何心和心所产生的目标缘；因灭后立即产生果的无间缘；以及存在时，任何自在产生的增上缘。没有包含在其中的
English
This can be understood from the Madhyamaka treatises, but I will not say much here because there are many doubts. Secondly, regarding the refutation of other-origination, one should also understand the manner of stating faults and the manner of avoiding them elsewhere. In short, these root texts explicitly make the commitment that there is no origination from the four extremes, and although they do not directly show the proof, it is clearly shown in most of the subsequent texts and commentaries. Those who accept the four extremes of origination hold that the entities that are to be produced are established by their own nature, and thus they believe that they originate from any of the four extremes. Here, the very fact that entities originate in dependence on causes and conditions refutes the four extremes of origination. In this way, origination from no cause is easy to refute. Even if there is a cause, it must originate from a cause that is either the same or different in essence from itself. If one believes that it originates from a cause that is the same in essence as itself, that is believing in self-origination, so it can be refuted by the fact that it becomes meaningless to originate again, and so on. If one believes that it originates from a different, unrelated, other entity, that is believing in other-origination. Since it can be refuted by the reasoning that refutes the origination of everything from everything, the belief that it originates from both can be refuted by those reasonings. The second part has two parts: debate and answer. The first part is: The Realists of our own school say: It is unreasonable to originate from the nature of one's own cause, so self-origination is unreasonable. Because that is unreasonable, origination from both is also unreasonable. Origination from no cause is extremely inferior, so it is unreasonable. However, it is unreasonable to refute other-origination by saying "it does not originate from another," because the Victorious One said that the four conditions are the only producers of the fruits that change into others. What are they? The four conditions are cause and, object, and immediately preceding, and also dominant condition; there is no fifth condition. Thus, there are four types of conditions: the causal condition that abides in the nature of the seed, which is the accomplisher of the fruit; likewise, the objective condition by which any mind and mental factors arise; the immediately preceding condition by which the fruit is produced immediately after the cessation of the cause; and the dominant condition, which, when it exists, freely produces anything. Not included in that
Tibetan
འི་རྐྱེན་ལྔ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མིང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་མཚན་ཉིད་པ་རྣམས་ནི་བཞི་པོ་དེར་འདུས་ལ། གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་སོགས་ནི་རྐྱེན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞན་སྐྱེ་བཀག་པ་ལུང་དང་འགལ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལན་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་ཡིན་པ་འགོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །རྐྱེན་ལ་སོགས་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །བདག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ན། །གཞན་དངོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དང་ཁ་ཡར་བ་དང་གཉིས་ཀ་སོགས་གང་ལ་ཡང་རང་སྐྱེས་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་བརྟེན་ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ནི་དམིགས་རུང་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་ཤིང་། སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་བདག་གི་དངོས་པོ་མྱུ་གུ་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུ་ས་བོན་དོན་གཞན་ལས་འབྱུང་པའི་དངོས་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རང་རྒྱུ་ས་བོན་གྱི་དུས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ས་བོན་དོན་གཞན་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེས་ན་ས་བོན་གྱི་དུས་དེར་ཡང་བྱ་བའི་རྟེན་དུ་ཡོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན། གྲུབ་པའི་དུས་ཐམས་ཅན་རྟེན་བརྟེན་པར་ཡོད་དགོས་ཤིང་། དེ་མེད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་མ་ཚང་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་བྱ་བ་ནི་རྟེན་དང་མྱུ་གུ་ནི་བརྟེན་པའམ་བྱེད་པ་པོར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལན་ཅིག་རྟེན་བརྟེན་པར་སོང་ན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེར་འགྲོ་དགོས་སོ། མྱུ་གུ་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་སྐྱེས་པའི་མྱུ་གུ་དེ་ས་བོན་གྱི་དུས་སུ་མེད་ཅིང་། ས་བོན་གྱི་དུས་སུ་ཡོད་པའི་མྱུ་གུ་ཞིག་སྐྱེ་བར་མིན་མོད། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་འགྱུར་ལ་ལྟོས་ནས་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འཐད་པས་སྐྱེ་བཞིན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོ་མྱུ་གུ་ཡོད་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ན་མྱུ་གུ་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་མྱུ་གུ་དེ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་དུས་སུ་ཡོད་བཞིན་དུ་སྐྱེ་དགོས་ཀྱི། མེད་ན་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པས་བདག་སྐྱེ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། རང་ལུགས་ནི། མྱུ་གུ་རང་གི་ས་བོན་ཀྱི་དུས་སུ་མེད་ཀྱང་དེ
Chinese
第五个因是不存在的，因为名称不一致的因的自性都包含在那四个因之中了。其他所安立的自在、常有等，因为不能成为因。因此，说遮止他生与圣教相违。第二，回答分二：遮止自性生，和遮止自性是他。第一：事物诸自性，非于缘等中，自有事物无，他物亦非有。如是说。果的事物诸自性，即本体，如苗等，是所立宗。在种子等因聚合，以及顺缘和二者等任何一个之中，在自生之前，不是以本体各异的方式存在，因为如果那样存在，则能见而未见所破，并且再次生起将变得无意义。果的自体事物，如苗等，是所立宗。不是从自己的因，即种子等其他事物所生的事物，以本体自性存在，因此不是从他而生，因为在自己的因，即种子的时候不存在。周遍成立，如果种子从其他事物以本体自性而生，那么在种子的时候也必须作为作用的所依而存在。其中有理，如果以自性成立，那么在成立的所有时候都必须作为能依所依而存在，如果那不存在，那么以自性成立的意义不完整，因此将变成名言中存在。那也即是，苗生起的行为是所依，而苗是能依或者作者。如果以自性成立一次成为能依所依，那么在所有时候都必须是那样。当说苗从自己的种子生起的时候，所生的苗在种子的时候不存在，并且不是种子的时候存在的苗生起。但在名言中，相对于生起的变化，说苗从种子生起是合理的，因此有正在生起的行为的作者苗。如果以自性而生，那么如说苗从自己的种子生起一样，那个苗必须在自己的种子的时候存在而生起，如果没有，那么生起不合理，因此将变成自生存在。自己的宗派是，苗在自己的种子的时候虽然不存在，但那
English
The fifth cause does not exist, because the self-natures of causes with different names are all included in those four. Other things that are established, such as self-existent, permanent, etc., cannot be causes. Therefore, it is said that denying other-origination contradicts the scriptures. Second, the answer is twofold: denying self-nature origination, and denying that self-nature is other. First: The self-natures of things are not in the causes, etc. If one's own thing does not exist, then other things also do not exist. So it is said. The self-natures of the fruit's things, that is, the essence, such as sprouts, etc., are the subject of debate. In any of the seed and other causal aggregates, as well as favorable conditions and both, etc., before self-origination, it does not exist by relying on the manner of different entities, because if it exists in that way, then it is refuted by the unseen that can be seen, and again, arising will become meaningless. The self-entity of the fruit, such as sprouts, etc., is the subject of debate. It is not from its own cause, that is, the seed and other things that arise from other things, that it exists by its own nature, therefore it does not arise from others, because it does not exist at the time of its own cause, the seed. The pervasion is established, if the seed arises from other things by its own nature, then it must also exist as the basis of action at the time of the seed. There is reason for that, if it is established by its own nature, then it must exist as the dependent basis at all times of establishment, and if that does not exist, then the meaning of being established by its own nature is incomplete, therefore it will become existence in name only. That is, the action of the sprout arising is the basis, and the sprout is the dependent or the agent. If it is established by its own nature once it becomes the dependent basis, then it must be so at all times. When it is said that the sprout arises from its own seed, the sprout that is born does not exist at the time of the seed, and it is not the sprout that exists at the time of the seed that arises. But in name, relative to the change of arising, it is reasonable to say that the sprout arises from the seed, therefore there is the agent sprout of the action of arising. If it arises by its own nature, then as it is said that the sprout arises from its own seed, that sprout must exist at the time of its own seed and arise, if not, then arising is unreasonable, therefore it will become self-origination existing. One's own tenet is that although the sprout does not exist at the time of its own seed, that