Tibetan
མ། རྟེན་འབྱུང་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ། དེ་རྟོགས་མ་རྟོགས་ལས་འཁོར་བར་ལྡོག་འཇུག་བྱེད་ཚུལ། རྟོགས་ན་ལྟ་ངན་ལྡོག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། རྩོད་སྤོང་ངོ་། དང་པོ་ལ་གཉིས། བདག་མེད་གཉིས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་དགག་པ་དང་། འགྲོ་འོང་གི་བྱ་བྱེད་ལ་བརྟག་ནས་གང་ཟག་ལ་རང་བཞིན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། ངེས་དོན་གྱི་ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འབྲས་བུ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་དགག་པ་དང་། སྐྱེད་བྱེད་ལ་རྐྱེན་ཀྱི་རང་བཞིན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། གཞན་སྐྱེ་བཀག་པ་ལ་ལུང་འགལ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་བ་དང་། དེ་འགོག་པའི་རིགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། འཕྲོས་དོན་ནོ། དང་པོ་ནི། བདག་ལས་མ་ཡིན་བཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། དོན་ནི། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་གང་དག་ཆོས་ཅན། བདག་ལས་ཡུལ་དང་དུས་དང་གྲུབ་པའི་མཐའ་གང་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལས་སྐྱེ་ན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་དང་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ཇི་ལྟར་ན་མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། སླར་རང་གི་རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་རྒྱུའི་དུས་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་རྒྱུའི་དུས་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་ཐོབ་ཟིན་ཀྱང་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་གང་དག་ཆོས་ཅན། གཞན་ལས་ཡུལ་དུས་གྲུབ་མཐའ་གང་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་ཀུན་ལས་ཀུན་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན། ས་བོན་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་དང་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་དུ་ཐལ། མྱུ་གུ་དང་ལྟོས་མེད་ཀྱི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ལྟར་རྡོ་སོལ་སོགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཐལ། མྱུ་གུ་ཁྱོད་དང་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་ཡིན་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྟགས་ཁས་བླངས། དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གང་དག་ཆོས་ཅན། རང་གཞན་གཉིས་ལས་ཡུལ་དུས་གྲུབ་མཐའ་གང་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ། གཞན་
Chinese
མ། 阐述依缘起性空的道理。了悟与不了悟它，导致在轮回中流转和解脱的方式。了悟它，则能遣除邪见。第一部分分为两点：正文和辩论的驳斥。第一部分分为两点：简要阐述二无我，以及广述。第一部分分为两点：通过观察因果的作用来否定法的自性，以及通过观察来去的作用来否定补特伽罗的自性。第一部分分为三点：阐述论著的分别，与决定性的经文相结合，以及标明名称。第一部分分为两点：否定果的生之自性，以及否定生因的缘起之自性。第一部分分为两点：否定四边的生，以及驳斥由他生所生的经文矛盾。第一部分分为两点：立下遮止生的誓言，以及遮止它的理证。第一部分分为两点：正文和引申义。正文是：不由自生亦非他， 亦非俱生及无因， 何处何物诸有生， 是无 कभी भी विद्यमान नहीं है। （梵文天城体，kadāpi vidyamāna nahīṁ hai，梵文罗马拟音，永远不存在）如是说。意思是：内外任何事物，有法。在任何处所、时间和宗义中，从自性产生都是不存在的，因为如果从自性产生，就会有再次产生变得没有意义以及再次产生没有止境的过失。例如，苗芽，有法。再次从自己的因的第二刹那产生是无意义的，因为在自己的因的时候，自己的体性已经圆满成立了。如果不遍及，那么它，有法。你再次产生将没有止境，因为在自己的因的时候，即使已经获得了自己的体性，再次产生仍然是有意义的。任何事物，有法。在任何处所、时间和宗义中，从他者产生都是不存在的，因为如果从他者产生，就会导致一切从一切产生。例如，种子，有法。与苗芽无关，成为其他的意义。因为是与苗芽不相关的他者。如果承认，那么就像苗芽从你产生一样，石头煤炭等一切都将产生。因为苗芽与你无关是其他的意义，但仍然产生，所以承认了所立的宗义。同样，任何事物，有法。在任何处所、时间和宗义中，从自他二者产生都是不存在的，因为既不是从自性产生，也不是从他者
English
M. Explanation of emptiness by dependent arising. How understanding or not understanding it causes one to revolve or be liberated from samsara. Understanding it reverses wrong views. The first part has two points: the main point and refuting objections. The first part has two points: a brief explanation of the two selflessnesses and a detailed explanation. The first part has two points: examining the function of cause and effect to negate the inherent existence of phenomena, and examining the function of going and coming to negate the inherent existence of individuals. The first part has three points: explaining the treatise's distinctions, combining it with definitive scriptures, and stating the title. The first part has two points: negating the inherent existence of arising in the result, and negating the inherent existence of conditions in the producer. The first part has two points: negating the four extremes of arising, and refuting scriptural contradictions to negating arising from other. The first part has two points: making a commitment to negate arising, and the reasoning for negating it. The first part has two points: the main point and the implied meaning. The main point is: Not from self, not from other, Not from both, not without cause. Whatever things, wherever, Arising never exists. Thus it is said. The meaning is: Any internal or external phenomena, subject. Arising never exists from self in any place, time, or philosophical system, because if it arises from self, there would be the fault of arising again being meaningless and arising again being endless. For example, a sprout, subject. Arising again in the second moment of its own cause is meaningless, because at the time of its own cause, its own nature is already completely established. If not pervasive, then that, subject. You will arise again without end, because even though you have already obtained your own nature at the time of your own cause, arising again is still meaningful. Any phenomena, subject. Arising never exists from other in any place, time, or philosophical system, because if it arises from other, it would follow that everything arises from everything. For example, a seed, subject. It is unrelated to a sprout, becoming another meaning. Because it is other unrelated to a sprout. If you accept, then just as a sprout arises from you, everything like stones and coal will arise. Because a sprout is unrelated to you, is another meaning, but still arises, therefore the sign is accepted. Similarly, any phenomena, subject. Arising never exists from both self and other in any place, time, or philosophical system, because it does not arise from self, nor from other.
Tibetan
ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རིགས་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་གང་དག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མེད་ལས་ཡུལ་དུས་གྲུབ་མཐའ་གང་ན་ཡང་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་ན་ཡུལ་དུས་སོ་སོར་ངེས་པ་མི་འཐད་ཅིང་། རྒྱུ་སྒྲུབ་པ་རྣམས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན། མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མེད་དུ་མི་འབྱུང་སྟེ། ཡུལ་དུས་སོ་སོར་ངེས་པའི་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་དང་། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་རྒྱུ་རྩོལ་བས་སྒྲུབ་པ་ཡང་མཐོང་ཞིང་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འདིར་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་དགོས་པས་དེའི་ཚུལ་ནི་རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བསྟན་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱས། །བསྡུ་ན། མེད་དགག་ནི། བློས་དགག་བྱ་དངོས་སུ་བཅད་ནས་ཆོས་གཞན་མི་འཕེན་པ་ཞིག་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །མ་ཡིན་དགག་ནི་བློས་དགག་བྱ་བ ཅད་ནས་ཆོས་གཞན་འཕེན་པ་ཞིག་སྟེ། བུམ་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པ་དང་། བུམ་མིན་ཡོད་པ་ལྟ་བུ། གཞན་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། དགག་པ་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་དང་། །ཚིག་གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། །དེ་ལྡན་རང་ཚིག་མི་སྟོན་པ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་བཞི་སྟེ་སླའོ། །འདིར་བསྟན་པའི་དམ་བཅའ་བཞིའི་ཞེན་དོན་མེད་དགག་ཡིན་ལ། མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡང་མེད་དགག་ཡིན་པས། རིགས་ཤེས་ཀྱིས་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡོད་པ་ནི་དངོས་ཤུགས་གང་རུང་ལ་གྲུབ་པ་མིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བར་དུ་ཚད་མ་གཞན་བརྒྱུད་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་རིག་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་མྱུ་གུ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་མེད་པར་དོགས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་འགལ་བའི་བློ་བསྐྱེད་ནུས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་དེ་གཅོད་ནུས་ཏེ། འདི་ཅུང་དཀའ་བའི་གནས་ཡིན་པས་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་དགོས་སོ། །འདི་ལེགས་པར་མ་ཤེས་ན་ལྟ་བ་སྐྱོང་བའི་ཚེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་མེད་དགག་ཉིད་བློའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་མ་ཡིན་དགག་བློ་ཡུལ་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱས་ན་ལྟ་བ་རྙེད་པའི་གེགས་སུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་སྐྱེ་འགོག་པ་དང་། གཞན་སྐྱེ་འགོགས་པའི་རིགས་པའོ། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་དང་། ཟླ་བས་སྐྱོན་དེ་སྤོང་བའི་ཚུལ་རྣམས
Chinese
因为业不生，因为道理已经阐明。凡是法，从无因而生，无论在任何处所、时间、宗义中，都绝不可能存在，因为如果从无因而生，则在不同的处所和时间中确定性是不合理的，并且建立原因的那些努力将变得毫无意义。例如，苗芽是法，它不是从无因而生，因为看到在不同的处所和时间中确定的生起，并且为了果实而努力建立原因也是可见的，并且是有意义的。第二，在此必须了解两种遮盖的区别，因此其方式已在其他地方详细说明，应从中了解。总而言之，否定遮盖是：通过心识将所遮盖的事物实际切断，而不引出其他法，例如自性不存在和事物不存在。非否定遮盖是：通过心识将所遮盖的事物切断，而引出其他法，例如与非瓶子不同，以及非瓶子存在。此外，正如所说：遮盖通过意义来显示，一个词语建立，它具有不显示自身词语的特点，如是出现四种，很容易理解。此处所说的四种承诺的执着意义是否定遮盖，并且苗芽自性不存在也是否定遮盖，因此，即使通过理智已成立苗芽自性不存在，但自性不存在的存在，无论在直接或间接上都未成立。然而，在中间，不依赖于其他量，仅凭理智的力量，就能生起与怀疑苗芽自性不存在的怀疑和执着方式直接相违背的心识，并且它本身就能切断该怀疑，因为这是一个相当困难的地方，所以需要仔细研究。如果不很好地理解这一点，在修持见地时，如果不将自性不存在的否定遮盖作为心识执着的对境，而是将非否定遮盖作为心识的对境来建立，那么就会成为获得见地的障碍。第二部分分为两部分：遮止自生和他生的理证。第一部分是：佛护说，事物不是从自身而生，因为它们的生起将变得毫无意义，并且生起将变得没有终结。对此，论师善护提出了责难，并且月称阐述了消除该责难的方式。
English
Because karma does not arise, because the reasoning has already been explained. Whatever phenomena are the subject, arising from no cause, in any place, time, or tenet, is never possible, because if it arises from no cause, then certainty in different places and times is unreasonable, and the efforts to establish causes will become meaningless. For example, a sprout is the subject; it does not arise from no cause, because the definite arising in different places and times is seen, and the effort to establish causes for the sake of the fruit is also seen and is meaningful. Second, here it is necessary to understand the difference between the two negations, so its manner has been explained in detail elsewhere and should be understood from there. In summary, negative negation is: cutting off the object to be negated directly by the mind, without drawing out another dharma, such as self-nature does not exist and things do not exist. Non-negative negation is: cutting off the object to be negated by the mind, while drawing out another dharma, such as being different from non-pot, and non-pot exists. Furthermore, as it is said: negation is shown through meaning, one word establishes, it has the characteristic of not showing its own words, thus there appear four, which are easy to understand. The meaning of clinging to the four commitments stated here is negative negation, and the non-existence of self-nature of a sprout is also negative negation, so even though the non-existence of self-nature of a sprout has been established by reason, the existence of the non-existence of self-nature has not been established in any way, either directly or indirectly. However, in between, without relying on other valid cognitions, solely by the power of intelligence, one can generate a mind that directly contradicts the doubt and the way of clinging to the doubt that the self-nature of the sprout does not exist, and it itself can cut off that doubt, because this is a rather difficult point, so it needs to be examined carefully. If this is not well understood, when cultivating the view, if one does not make the negative negation of the non-existence of self-nature the object of the mind's clinging, but instead establishes the non-negative negation as the object of the mind, then it will become an obstacle to obtaining the view. The second part is divided into two parts: the reasoning for preventing self-arising and other-arising. The first part is: Buddhapalita said that things do not arise from themselves, because their arising would become meaningless, and the arising would become endless. To this, the teacher Sthiramati raised objections, and Chandrakirti explained the way to eliminate those objections.