Tibetan
ད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་ཆོས་ཅན། །མེད་དེ། ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མི་འཐད་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་འདོད་ན་རྟག་ཆད་དུ་འགྱུར་ཚུལ། སྐྱོན་དེ་སྤོང་བའི་ལན་དགག །བཀག་པའི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། །རྟག་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་ནི། །ཐལ་བར་འགྱུར་དེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདིར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའི། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དངོས་པོ་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲས་ན་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ། མི་རྟག་པར་སྨྲས་ན་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པར་འདོད་ན་མི་རྟག་པའི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཞིག་ནས་མེད་པའི་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང་། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་། །ཆད་པར་མི་འགྱུར་རྟག་མི་འགྱུར། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། ཁོ་ན་རེ། དངོས་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཆད་པར་ལྟ་བ་དང་རྟག་པར་ལྟ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེས་བ་དང་རྒྱུ་ཡི་འཇིག་པ་སྟེ་ཞིག་པ་གཉིས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་འཁོར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒྱུ་འགགས་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་ཆད་པ་དང་རྒྱུ་མི་འགག་པར་གནས་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཡང་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པས་རྟག་ཆད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། །རྒྱུན་ཁས་བླངས་ཀྱང་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པ་དང་། རྒྱུན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་འགྱུར་ན། །འཇིག་ལ་ཡང་སྐྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། །དངོས་མེད་འགྱུར་བར་མི་རིགས་སོ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་དུས་ན་ཆད། །སྲིད་རྒྱུན་རབ་ཏུ་ཞི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་འདོད་པ་ལྟར་འབྲས་བུའི་འབྱུང་བ་དང་རྒྱུ
Chinese
因为不是他者，自与他生者，是所立宗。无有，若有，如何生将成不应理故。第二有三，若许事物自性有，则成常断之理。遣除彼过失之答复遮破。摄集遮破之义。第一者，若承许事物有，则成常见与断见，彼事物，成常与无常故。如是说。此处应承许事物自性无，若不如是，承许事物自性有，则成常见与断见，何以故？彼事物，若说为常，则成常见，若说为无常，则成断见者故。后者成立，若自性成立而许为无常，则无常之刹那先后诸者，以成无关联之方式，坏灭而成虚无之诽谤故。第二有二，承许自性成立后，遣除常断之方式，及彼遮破。第一者，虽承许事物有，然不成断与不成常，果之生与因之灭，彼相续是生存故。如是说。彼云：虽承许事物以自之体性成立之有，然不成断见与常见，何以故？果之生，即出生，与因之灭，即坏灭二者，恒常发生之相续，彼即是生存轮回之自性故。如此，若许因灭已，彼之果不生，则成断见，与因不灭而住，则成常见，然不如是许，故无有成常断之过失。第二有二，虽承许相续，然不能遣除常断，及相续自性成立之显示。第一者，若果之生灭之相续，彼成生存，则坏灭亦无生故，相续则成断灭之过失。若事物自性有，则不应成事物无有。于涅槃之时断灭，生存相续极寂灭故。如是说。若如汝所许，果之生与因
English
Because it is not other, the subject is self and other-born entities. There is none, for if there were, how could birth occur, which would be unreasonable. Secondly, there are three points: If one asserts that things exist by their own nature, how it leads to permanence and annihilation. Refuting the response that avoids that fault. Summarizing the meaning of the refutation. The first is: If one accepts that things exist, then it becomes a view of permanence and annihilation, because that thing becomes permanent and impermanent. Thus it is said. Here, one should accept that things are without inherent existence. If it is not so, and one accepts that things exist by their own nature, then it becomes a view of permanence and annihilation. Why? Because if that thing is said to be permanent, it becomes a view of permanence, and if it is said to be impermanent, then it becomes a holder of the view of annihilation. The latter is established because if one asserts that it is impermanent while being inherently established, then the prior and subsequent moments of impermanence become disconnected, and in that way, it becomes a slander of destruction into non-existence. Secondly, there are two points: How to avoid permanence and annihilation after accepting inherent establishment, and its refutation. The first is: Although one accepts that things exist, it does not become annihilation or permanence, because the continuity of the arising of the fruit and the destruction of the cause is existence itself. Thus it is said. He says: Although one accepts that things exist, established by their own characteristics, it does not become a view of annihilation or permanence. Why? Because the arising of the fruit, that is, birth, and the destruction of the cause, that is, disintegration, both occur continuously, and that continuity is the very nature of existence, samsara. Thus, if one asserts that the fruit does not arise after the cause has ceased, it becomes annihilation, and if the cause remains without ceasing, it becomes permanence. But since it is not asserted in that way, there is no fault of becoming permanent or annihilated. Secondly, there are two points: Although one accepts continuity, one cannot eliminate permanence and annihilation, and the demonstration that continuity itself is inherently established. The first is: If the continuity of the arising and destruction of the fruit becomes existence, then since there is no birth in destruction, the continuity becomes the fault of annihilation. If things have inherent existence, then it is not reasonable for things to become non-existent. At the time of nirvana, there is annihilation, because the continuity of existence is completely pacified. Thus it is said. If, as you assert, the arising of the fruit and the cause
Tibetan
་ཡི་འཇིག་པའི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་རྒྱུ་ཡི་སྐད་གཅིག་འཇིག་པ་སྟེ་འགགས་པ་ལ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུའི་རྒྱུན་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྒྱུན་སྔ་མ་འགགས་ནས་སླར་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེས་ཀྱང་རྒྱུའི་རྒྱུན་ཆད་པ་ལ་མི་ཕན་ནོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་ན་རྟག་པར་ལྟ་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་ནི་ཕྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟག་པར་ལྟ་བའང་སོ་ན་གནས་སོ། །གཞན་ཡང་ལྷག་མེད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཚེ་ན་སྲིད་པ་སྟེ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་ཆད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་འཇུག་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་སྟེ་འགགས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐ་མ་འགག་པར་གྱུར་པ་ན། །སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་མི་འགྱུར། །ཐ་མ་འགགས་པར་མ་གྱུར་ཚེ། སྲིད་པ་དང་པོ་རིགས་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་ན། །དང་པོ་སྐྱེ་བ་འགྱུར་ན་ནི། །འགག་བཞིན་པ་ཡི་གཅིག་འགྱུར་ཞིང་། །སྐྱེ་བཞིན་པ་ཡང་གཞན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སྲིད་པ་དང་པོ་ཉིང་འཚམས་སྦྱར་བ་དེ་སྔོན་མའི་འཆི་དུས་ཀྱི་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པ་དང་མ་འགགས་པ་དང་འགག་བཞིན་གང་ལས་སྐྱེ་བརྟག་གྲང་། དང་པོ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་འགྱུར་བ་ན་དེ་ལས་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་དང་པོའི་སེམས་སྐྱེ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་རྒྱུ་རང་གི་སྔ་རོལ་དུ་འགགས་ན་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་མེད་པས་ཕྱི་མའི་སྲིད་པ་དང་པོའི་སེམས་དེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགགས་པར་མ་གྱུར་བའི་ཚེ་དེ་ལས་སྲིད་པ་དང་པོ་དེ་སྐྱེ་བ་རིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་དུས་ག །ཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྲིད་པ་ཐ་མ་འགག་བཞིན་པའི་དུས་ན་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་དང་པོའི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་ནི་མི་འཐད་དེ། འགག་བཞིན་པའི་མིའི་སྲིད་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེ་བཞིན་པའི་ལྷའི་བར་དོའི་སྲིད་པ་ཡང་གཞན་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བས་སྲིད་པ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འགག་བཞིན་སྐྱེ་བཞིན་དག །ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡང་རིགས་མིན་ན། །ཕུང་པོ་གང་ལ་འཆི་འགྱུར་བ། དེ་ལ་སྐྱེ་བའང་འབྱུང་འགྱུར་རམ། །དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་དག་ཏུ་ཡང་། སྲིད་པའི་རྒྱུན་ནི་མི་རིགས་ན། །དུས
Chinese
如果坏灭的相续是存在，那么，因为因的一刹那坏灭即已断绝，所以不可能再次产生，因此，因的相续就成了断灭。因为自性成立的相续，先前的断灭后不可能再生。因此，即使产生了果，也无益于因的相续断灭。如果认为事物是自性成立的，那么也会变成常见，因为如果事物以自性存在，那么后来事物不可能不存在，因为自性没有改变。因此，常见也安立了。此外，在无余涅槃时，因为存在即蕴的相续断绝，自性融入，完全寂灭即断绝，因此那也不合理。第二：如果最后断灭，那么最初的存在种类不会改变。如果最后没有断灭，那么最初的存在种类不会改变。如果最后正在断灭，那么最初的生起改变，正在断灭的一个改变，正在生起的也变成另一个。如是说。对此，最初的存在，即结生相续，是从先前的死亡时的最后存在断灭、未断灭、正在断灭的哪一个产生呢？如果说是第一个，那么，如果最后的存在断灭，那么从那产生后世的最初存在的心的种类是不合理的，因为自己的因在自己之前断灭，那时没有因，因此后世的最初存在的那个心就成了无因。如果说是第二个，那么，在最后的存在没有断灭的时候，从那产生最初的存在是不合理的。因为前后两个生同时存在。如果最后的存在正在断灭的时候，后世的最初的心自性生起，那么是不合理的。因为正在断灭的人的存在变成一个，正在生起的天人的中阴存在也变成另一个，因此不相符的两个存在同时存在。第三：如果断灭和生起，同时也不合理，那么，哪个蕴坏灭，那个也产生吗？这样在三时中，存在的相续不合理，时
English
If the continuum of destruction is existence, then, since the single moment of the cause is destroyed, i.e., ceased, it is impossible to arise again, therefore, the continuum of the cause would become cut off. Because a continuum that is established by its own nature, once the former has ceased, it is unreasonable to arise again. Therefore, even if the result arises, it is of no benefit to the cutting off of the continuum of the cause. If one asserts that things are established by their own nature, then it would also become a view of permanence, because if things exist by their own essence, then it is unreasonable for things to later become non-existent, because there is no reversal in self-nature. Therefore, the view of permanence also remains in place. Furthermore, at the time of complete nirvana, since existence, i.e., the continuum of the aggregates, is cut off and naturally merges into complete peace, i.e., cessation, that is also unreasonable. Second: If the last ceases, then the first existence will not change its kind. If the last has not ceased, then the first existence will not change its kind. If the last is ceasing, then if the first birth changes, then one that is ceasing changes, and one that is arising also changes into another. So it is said. In this regard, consider from which of the following the first existence, the linking of rebirth, arises: the last existence at the time of the previous death that has ceased, has not ceased, or is ceasing. If it is said to be the first, then when the last existence ceases, it is unreasonable for the mind of the first existence of the later one to arise from that, because if one's own cause ceases before oneself, then at that time there is no cause, so the mind of the first existence of the later one becomes causeless. If it is said to be the second, then when the last existence has not ceased, it is unreasonable for the first existence to arise from that, because the two earlier and later births exist at the same time. If, when the last existence is ceasing, the first mind of the later birth arises naturally, then it is unreasonable, because the existence of a person who is ceasing becomes one, and the existence of the intermediate state of a god who is arising also becomes another, so two dissimilar existences exist at the same time. Third: If ceasing and arising together are also unreasonable, then on which aggregate will death occur, and on that will birth also occur? Thus, in the three times, the continuum of existence is unreasonable, time