Tibetan
་མ་བལྟོས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སམ་ཡང་བཤད་པའི་རིགས་པའི་རིམ་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འདས་པའི་ལྷག་མ་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་གཉིས་པོ་ལ་བལྟོས་མ་བལྟོས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་འགོག་པའི་སུན་འབྱིན་བསྣོར་བའང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདས་པ་དང་ནི་མ་འོངས་པ། །གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བྱུང་བལྟོས་ན། །ཞེས་སོགས་དང་། འདས་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་བལྟོས་གྱུར་ན། །ཞེས་སོགས་འདོད་པར་བསྒྱུར་ནས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། མཆོག་དང་ཐ་མ་འབྲིང་ལ་སོགས། །གཅིག་ལ་སོགས་པའང་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མཆོག་དང་ཐ་མ་དང་འབྲིང་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་དང་། སྐྱེ་གནས་འཇིགས་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་གསུམ་ཚན་རྣམས་དང་གཅིག་གཉིས་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་མང་བ་གསུམ་ཚན་དང་འབྲེལ་བ་ཐམས་ཅད་ལའང་རྣམ་པར་བཤད་པས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་མ་བལྟོས་གང་ཡང་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞན་སྡེ་འདོད་པའི་དུས་དགག་པ་དང་། རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བས་འདོད་པའི་དུས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་གནས་དུས་ནི་འཛིན་མི་བྱེད། །གང་ཞིག་བཟུང་བར་བྱ་བའི་དུས། གནས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །མ་བཟུང་དུས་ནི་ཇི་ལྟར་གདགས། །ཞེས་སོ། །གཞན་སྡེ་ན་རེ། དུས་རང་བཞིན་ཀྱིས་ཡོད་དེ། སྐད་ཅིག་དང་ཐང་ཅིག་དང་ཡུད་ཙམ་དང་ཉིན་མཚན་ལ་སོགས་པ་ཚད་དོན་གཞན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་མི་རིགས་ཏེ། དུས་ནི་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་ཞིག་ནས་འགྲོ་བས་ཐེར་ཟུག་ཏུ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་དུས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། དུས་ནི་དེ་དག་ཅི་རིགས་ལ་བརྟེན་ནས་འདོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། ཁོ་ན་རེ། དུས་ཀྱིས་འབྱུང་བ་སྨིན་པ་སོགས་བྱེད་པས་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པའི་དུས་ནི་ཡོད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གང་ཞིག་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པ་གསལ་ཞིང་བཟུང་བར་བྱ་བའི་དུས་ནི་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་ཡོད་པའི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ཅིག་དང་ཐང་ཅིག་ལ་སོགས་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་དུས་ནི་དམིགས་རུང་མ་དམིགས་པས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་མ་བཟུང་བའི་དུས་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གདགས་པར་ཡང་མི་ནུས་ཏེ། མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། །གལ་ཏེ་དུས་ནི་དངོས་རྟེན་ཏེ། །
Chinese
或者说，不依赖自性的推理方式，就是通过这种方式，对于过去、现在和未来这二者，无论依赖与否，都要理解为驳斥自性存在的反驳。如“过去与未来，如果依赖于现在而存在”等等。以及“过去和现在，如果依赖于未来”等等，需要转换成所希望的方式来理解。第三点是：“ श्रेष्ठ (藏文：མཆོག)和劣等(藏文：ཐ་མ)以及中等(藏文：འབྲིང་)等等，也要理解为一等等。” 如上所说，通过这种次第， श्रेष्ठ (藏文：མཆོག)和劣等(藏文：ཐ་མ)以及中等(藏文：འབྲིང་)等等，也就是善、非善、无记这三者，以及生、住、灭这三者等等的三组，以及一、二、三等等的多数三组，以及所有相关的事物，都要通过分别解释来理解。因为它们无论是否相互依赖，都没有自性成立。第二部分分为两点：驳斥其他宗派所承认的时间，以及驳斥自宗实体论者所承认的时间。第一点是：“不住的时间不被执持，因为要执持的时间，不是常住存在的，所以未被执持的时间又如何安立？”其他宗派说：时间是自性存在的，因为刹那、瞬间、须臾、昼夜等等具有其他的量度意义。对此，这是不合理的。因为时间是刹那刹那坏灭的，所以不是常住的，并且不是通过与时间本体不同的刹那等等来执持的。后者不成立，因为时间仅仅是依赖于这些而安立的。他们说：时间能使事物成熟等等，所以存在常住的时间。这不合理，因为能够清晰地被执持的刹那等等的时间，不是常住存在的。因为与刹那和瞬间等等本体不同的时间，已经被是否能被观察到所否定。因为没有量可以执持这种存在。因此，未被执持的时间，也不能通过刹那等等的量来安立，因为它们是不相关的。第二点是：如果时间是实体的所依。
English
Or, the way of reasoning that does not depend on intrinsic nature is that, through this method, regarding the past, present, and future, whether dependent or not, one should understand the refutation of the existence of intrinsic nature. For example, "The past and the future, if they exist dependent on the present," and so on. And "The past and the present, if they depend on the future," and so on, one needs to transform them into the desired way to understand. The third point is: "Superior (Tibetan: མཆོག) and inferior (Tibetan: ཐ་མ) and intermediate (Tibetan: འབྲིང་), etc., should also be understood as one, etc." As mentioned above, through this order, superior (Tibetan: མཆོག) and inferior (Tibetan: ཐ་མ) and intermediate (Tibetan: འབྲིང་), etc., that is, the three of virtue, non-virtue, and unspecified, and the three of birth, dwelling, and destruction, etc., and the many sets of three such as one, two, three, etc., and all related things, should be understood through separate explanations. Because whether they are mutually dependent or not, none of them are established by intrinsic nature. The second part is divided into two points: refuting the time admitted by other schools, and refuting the time admitted by the realists of our own school. The first point is: "Time that does not abide is not apprehended, because the time to be apprehended is not permanently existent, so how can the unapprehended time be established?" Other schools say: Time exists by its own nature, because moments, instants, short periods, days and nights, etc., have other meanings of measurement. To this, it is unreasonable. Because time is destroyed moment by moment, it is not permanent, and it is not apprehended through moments, etc., which are different in essence from time. The latter is not established, because time is merely established dependent on these. They say: Time makes things mature, etc., so there is permanent time. This is unreasonable, because the time of moments, etc., that can be clearly apprehended is not permanently existent. Because time, which is different in essence from moments and instants, etc., has been negated by whether it can be observed or not. Because no valid cognition can apprehend such an existence. Therefore, the unapprehended time cannot be established by the measure of moments, etc., because they are unrelated. The second point is: If time is the basis of entities.
Tibetan
དངོས་མེད་དུས་ནི་ག་ལ་ཡོད། །དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དུས་ལྟ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་སོ། གལ་ཏེ་རྟག་པའི་དུས་མེད་ཀྱང་སྐད་ཅིག་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཐ་དད་དུ་བཞག་པའི་དུས་ནི་ངོ་བོས་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་དེ་དག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་དུས་ནི་ག་ལ་ཡོད་དེ། དུས་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་འགའ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ན་དེ་ལ་བཏགས་པའི་དུས་ལྟ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། གདགས་གཞི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་ན་བཏགས་ཆོས་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི་བདག་གིས་འཇུག་པའི་རྣམ་བཤད་སོགས་ལས་བཤད་ཟིན་པས་འདིར་མི་འཆད་དོ། གཉིས་པ་ནི། གླང་པའི་རྩལ་གྱི་མདོ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དུས་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དགུ་པའི་རྣམ་བཤད་དོ།། །།གཉིས་པ་དུས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ་ལ་གཉིས། དུས་འབྲས་བུ་བྱུང་བའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཡིན་པ་དགག་པ་དང་། དེ་འབྲས་བུ་འབྱུང་འཇིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རབ་བྱེད་ཀྱི་གཞུང་བཤད་པ། །ལུང་དང་སྦྱར་བ། མཚན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག །རྒྱུ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་དགག །ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པ་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཚོགས་པ་སྔ་མ་དང་དུས་མཉམ་དང་ཕྱི་མ་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཚོགས་པ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་དགག་པ་དང་། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཚོགས་ལ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་དང་། དེ་ལ་ཡོད་མེད་ཉིད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི། །ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། ཚོགས་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་ནི། །ཅི་ལྟར་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི། །ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་ཞིང་། །ཚོགས་ལ་འབྲས་བུ་མེད་ན་ནི། །ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ། །ཞེས་སོ། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་ན་དེ་ལ་ཡོད་པ་སྐྱེའམ་མེད་པ་ཉིད་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། གལ་ཏེ་འཐད་ན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ན་ནི་ཇི་ལྟར་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ཞེས་པ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚོགས་པ་ལ་འབྲས་
Chinese
不存在的时间在哪里？任何事物都不存在，时间怎么可能存在？如果不存在永恒的时间，那么依赖于刹那等而假立的差别时间，本体存在吗？如果不存在色等事物，即不存在与它们本体各异的时间，那时间又在哪里呢？因为时间是依赖于事物而安立的。如果任何事物都不是自性存在的，那么依附于它的时间又怎么可能是自性存在的呢？因为如果所依的基础不是本体成立的，那么所依之法也不可能本体成立。关于三时的分类，已经在我的《入行论释》等中阐述过了，所以这里不再赘述。第二是《象力经》等。第三是《时义分析》第十九品的释论。接下来，破斥时间自性存在的论证分为两部分：破斥时间是果产生的俱有因，以及破斥时间是果产生和坏灭的原因。第一部分分为三点：解释论著的原文、引用经文、标明名称。第一部分分为三点：破斥从因缘聚合产生，破斥仅从因产生，以及阐述其他破斥从聚合产生的理证。第一部分分为三点：破斥从先前的聚合、同时的聚合和后来的聚合产生。第一部分分为两点：破斥从聚合直接产生。第一部分分为两点：聚合上存在或不存在产生，以及破斥其上存在或不存在本身。第一点是：如果因和缘的聚合本身产生，如果聚合上有果，那怎么可能从聚合本身产生？如果因和缘的聚合本身产生，如果聚合上没有果，那怎么可能从聚合本身产生？如果果从因缘聚合直接产生，那么是产生存在还是产生不存在呢？如果是前者，那是不合理的。如果合理，那么因和缘的聚合本身将产生自性果，如果因缘的聚合上有果，那么怎么可能说因缘的聚合本身产生自性果呢？这是不合理的，因为聚合上有果
English
Where is time when there is no object? If there are no objects, how can time exist? If there is no permanent time, then is the time that is differentiated based on moments, etc., existent in its essence? If there are no objects such as form, i.e., if there is no time that is different in essence from them, then where is time? Because time is established in dependence on objects. If no object exists by its own nature, then how can the time attributed to it exist by its own nature? Because if the basis of imputation is not established by its own essence, then the imputed phenomenon cannot be established by its own essence. The classification of the three times has already been explained in my commentary on the "Entering the Path of Bodhisattvas," etc., so I will not explain it here. The second is the "Elephant Strength Sutra," etc. The third is the commentary on the nineteenth chapter of "Analysis of Time." Next, refuting the proof that time exists by its own nature is divided into two parts: refuting that time is a co-operative cause of the arising of effects, and refuting that it is the cause of the arising and destruction of effects. The first part is divided into three points: explaining the text of the treatise, quoting scriptures, and stating the name. The first part is divided into three points: refuting arising from the aggregation of causes and conditions, refuting arising from the cause itself, and explaining other reasons for refuting arising from the aggregation. The first part is divided into three points: refuting arising from the previous aggregation, the simultaneous aggregation, and the subsequent aggregation. The first part is divided into two points: refuting direct arising from the aggregation. The first part is divided into two points: whether existence or non-existence arises in the aggregation, and refuting existence or non-existence itself in it. The first point is: If the aggregation of causes and conditions itself arises, and if there is a result in the aggregation, then how can it arise from the aggregation itself? If the aggregation of causes and conditions itself arises, and if there is no result in the aggregation, then how can it arise from the aggregation itself? If the result arises directly from the aggregation of causes and conditions, then does existence arise or does non-existence arise? If it is the former, then it is unreasonable. If it is reasonable, then the aggregation of causes and conditions itself will arise as a self-existent result, and if there is a result in the aggregation of causes and conditions, then how can it be said that the aggregation of causes and conditions itself arises as a self-existent result? This is unreasonable, because there is a result in the aggregation.