Tibetan
་བདུན་དུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལ་ལས་གང་སེམས་པ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ཉིད་ཡིད་ཀྱིར་འདོད། །བསམ་པ་ཞེས་ནི་གང་གསུང་པ། །དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གིར་འདོད། །ཅེས་སོ། །ལས་དེ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། སོ་སོའིི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སེམས་པའི་ལས་ཞེས་སྔར་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་ལས་སུ་འདོད་ཅིང་། བསམ་པའི་ལས་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གང་རུང་གི་བསྡུས་པའི་ལས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་ནི་ལུས་ངག་ལ་མ་བལྟོས་པར་ཡིད་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་འཇུག་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ལུས་ངག་གང་རུང་གི་བྱ་བ་ལ་བལྟོས་པའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ངག་དང་བསྐྱོད་དང་མི་སྤོང་པའི། རྣམ་རིག་མིན་ཞེས་བྱ་བ་གང་། །སྤོང་བའི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་པ། །གཞན་དག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་འདོད། །ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བསོད་ནམས་དང། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཚུལ་དེ་བཞིན། །སེམས་པ་དེ་ནི་ཆོས་དེ་བདུན། །ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ལས་གསུམ་པོ་དེ་ལ་བདུན་དུ་དབྱེ་སྟེ། དགེ་མི་དགེའི་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་། དེའི་ལུས་ཀྱི་བསྒུལ་བསྐྱོད་གཉིས་དང་། རིག་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཉིས་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རིག་བྱེད་ལས་གཞན་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དག་ཀྱང་ནི་དགེ་མི་དགེ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་དང་། དགེ་འདུན་སོགས་ལ་ཕུལ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་སྤྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་དང་། ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་པའི་དོན་དུ་ཁང་པ་བརྩིགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་། དགེ་མི་དགེ་ལ་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དང་ཆོས་དེ་བདུན་ནི་ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། མི་དགེ་བ་མི་སྤོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྲོག་གཅོད་སོགས་མི་དགེ་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་དགེ་བ་སྤོང་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དགེ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྲོག་བཅོད་སོགས་དགེ་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་རིག་མིན་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། །དོགས་པ་དགོད་པ་དང་། དེ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྨིན་པའི་དུས་བར་དུ། །གནས་ན་ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགགག་ན་འགགས་གྱུར་པས། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། རྒོལ་བ་ཁ་ཅིག་གི་གལ་ཏེ་ལས་མང་པོ་
Chinese
分为七种。第一，所谓“其中，何为业，即是心”，所说的那就是意业。所谓“思”，所说的那就是身和语业。这样。这两种业，各自有差别。所谓心之业，即先前所说的，被认为是意业。所谓思之业，即所说的，被认为是身和语任何一种所包含的业。前者不依赖于身语，而与意相应。后者是依赖于身语任何一种行为的种类。第二，语和行动以及不舍弃的，非表诠识，无论是什么。舍弃的非表诠识，其他也同样认为。从受用中产生的福德，以及非福德的方式，同样地，心，这七种法，被认为是业。这样。这三种业分为七种：善与非善的语的表诠识，以及它的身的行动作两种，以及表诠识的两种分类，同样，从表诠识之外的非表诠识也认为是善与非善两种。供养僧众等所享用的受用中产生的福德，以及同样的方式，为了杀生而建造房屋所产生的非福德之业，以及对善与非善进行造作的心，这七种法被认为是业的显现。不舍弃非善的非表诠识，具有法性。被称为非善的非表诠识，因为是从承诺做杀生等非善之事而产生的非表诠识。舍弃非善的非表诠识，具有法性。被称为善的非表诠识，因为是从承诺做断绝生命等善事而产生的非表诠识。第二部分分为两部分：提出疑问和消除疑问的方式。第一：如果直到成熟之时，存在，那么业将变成常恒。如果灭尽，既然已经灭尽，如何产生果实？这样。一些辩论者认为，如果许多业
English
Divided into seven. First, what is said as "Among them, what is karma, is mind," that is considered mental karma. What is said as "thought," that is considered body and speech karma. Thus. These two karmas each have differences. What is called the karma of mind, that which was previously said, is considered mental karma. What is called the karma of thought, that which is said, is considered the karma included in either body or speech. The former does not depend on body and speech, but engages in accordance with the mind. The latter is a type that depends on the actions of either body or speech. Second, speech and action, and non-abandonment, non-revealing consciousness, whatever it may be. Abandoning non-revealing consciousness, others also consider it the same. Merit arising from enjoyment, and the manner of non-merit, similarly, mind, these seven dharmas, are considered to be karma. Thus. These three karmas are divided into seven: the revealing consciousness of virtuous and non-virtuous speech, and its two bodily actions, and the two divisions of revealing consciousness, similarly, non-revealing consciousness other than revealing consciousness is also considered to be of two types, virtuous and non-virtuous. Merit arising from the enjoyment used for offerings to the Sangha, etc., and in the same way, the non-meritorious karma arising from building a house for the purpose of killing, and the mind that engages in virtuous and non-virtuous actions, these seven dharmas are considered to be the manifestation of karma. Whatever non-abandoning non-virtuous non-revealing consciousness is, has the nature of dharma. It is called non-virtuous non-revealing consciousness, because it is the non-revealing consciousness arising from promising to do non-virtuous things such as killing. Abandoning non-virtuous non-revealing consciousness, has the nature of dharma. It is called virtuous non-revealing consciousness, because it is the non-revealing consciousness arising from promising to do virtuous things such as abstaining from killing. The second part is divided into two parts: raising a doubt and the manner of dispelling it. First: If it remains until the time of ripening, then the karma will become permanent. If it ceases, since it has ceased, how will it produce fruit? Thus. Some debaters think that if many karmas
Tibetan
ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ལ་ལས་དེ་རྣམས་རྣམ་སྨིན་ཕྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་སམ་མི་གནས། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཉིས་པ་ལྟར་རོ་ཞེ་ནའང་། ལས་དེ་བྱས་པའི་དུས་གཉིས་པར་འགགས་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་འགགས་ཟིན་པར་གྱུར་པས་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་མི་ནུས་པར་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུན་ཁས་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང་། ཆུད་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། ལས་ལམ་བཅུ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ངོས་བཟུང་བའོ། དང་པོ་ལ་གཉིས། དཔེ་དགོད་པ་དང་། དོན་ལ་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་རྒྱུན་གང་ཡིན། །ས་བོན་ལས་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་། །དེ་ལས་འབྲས་བུ་ས་བོན་ནི། །མེད་ན་དེ་ཡང་འབྱུང་མི་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ས་བོན་ལས་རྒྱུན་དང་། །རྒྱུན་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །ས་བོན་འབྲས་བུའི་སྔོན་འགྲོ་བ། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁ་ཆེ་བ་སོགས་སྤྱིའི་ནི། དེ་ལྟར་ལས་ལ་རྟག་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། །མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ས་བོན་ལས་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་གྱུར་ནས་འགགས་ལ། རྒྱུན་དེ་ལས་ནི་མཐའི་འབྲས་བུའི་ཚོགས་རྣམས་འབྱུང་ངོ་། །འབྲས་བུ་དེ་ནི་ས་བོན་སྔོན་དུ་སོང་བ་མེད་ན་མྱུ་གུ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་རྒྱུན་ལས་མཐའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། ས་བོན་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་མི་འཇིག་པར་གནས་པའི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དོན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་གང་ཡིན་པ། སེམས་ལས་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དེ་ལས་འབྲས་བུས་སེམས་ལྟ་ཞིག །མེད་ན་དེ་ཡང་འབྱུང་མི་འགྱུར། གང་ཕྱིར་སེམས་ལས་རྒྱུན་དང་ནི། །རྒྱུན་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །ལས་ནི་འབྲས་བུའི་སྔོན་འགྲོ་བ། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པ་མིན། །ཞེས་སོ། །དཔེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་སྦྱོར་ཚུལ་ཡོད་དེ། སེམས་ལས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཕྱི་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དགེ་བའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དེ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྐྱེའོ། །སྔ་མའི་སེམས་ལྟ་ཞིག་མེད
Chinese
那么，这些业在产生异熟果之前，是存在还是不存在呢？如果像第一种说法那样，那是不合理的，因为业会变成常恒。如果像第二种说法那样，那么业在造作的第二刹那就已灭尽，又怎么会产生果呢？因为业已灭尽，就无法产生果，会变成断灭。如果这样说，那么第二种说法有两种：一是承诺相续，从而避免常断二边；二是承诺不浪费，从而避免常断二边。第一种说法有两种：一是真实，二是确定具有果的十业道。第一种说法有两种：一是举例说明，二是应用于意义。第一种是：苗芽等相续为何？从种子中显现。从彼生果，若无种子，则彼亦不生。何故种子生相续，相续生果，种子为果之先导，是故非断亦非常。如是说。经部宗和克什米尔宗等共同认为：如此，业没有变成常断的过失。苗芽等果的相续，即从种子中显现，显现后灭尽。从该相续中，产生最终的果的集合。如果果没有种子先行的，那么苗芽等的相续也不会产生。因为种子产生苗芽等的相续，相续产生最终的果，种子是果的先导，因此果的相续不是断灭，也不是不坏灭而存在的常恒，所以没有过失。第二，应用于意义是：心之相续为何？从心而显现。从彼果生心，若无，则彼亦不生。何故心生相续，相续生果，业为果之先导，是故非断亦非常。如是说。如前所说之例，应用于意义的方法是：从心产生后来的心之相续，善心之相续产生异熟果，令人满意。如果没有先前的刹那心
English
So, do these karmas exist or not exist until the time of producing their fully ripened results? If it is like the first statement, it is unreasonable, because karma would become permanent. If it is like the second statement, then if the karma ceases in the second moment of its creation, how will it produce a result? Because the karma has ceased, it cannot produce a result, and it will become annihilation. If you say so, then the second statement has two aspects: first, promising continuity, thereby avoiding the extremes of permanence and annihilation; second, promising non-wastage, thereby avoiding the extremes of permanence and annihilation. The first statement has two aspects: first, the reality; second, identifying the ten paths of action with their results. The first statement has two aspects: first, giving an example; second, applying it to the meaning. The first is: What is the continuity of sprouts and so on? It arises from the seed. From that, the fruit arises; if there is no seed, then it will not arise. Why does the seed produce continuity, and continuity produces fruit? The seed is the precursor of the fruit, therefore it is neither annihilation nor permanent. So it is said. The Sutra School and the Kashmir School generally believe that: Thus, there is no fault of karma becoming permanent or annihilated. The continuity of the fruits of sprouts and so on arises from the seed, and after arising, it ceases. From that continuity, the collection of final fruits arises. If the fruit does not have the seed as a precursor, then the continuity of sprouts and so on will not arise. Because the seed produces the continuity of sprouts and so on, and the continuity produces the final fruit, and the seed is the precursor of the fruit, therefore the continuity of the fruit is not annihilated, nor is it permanent, existing without destruction, so there is no fault. Second, applying it to the meaning is: What is the continuity of mind? It arises from mind. From that, the fruit produces mind; if there is none, then it will not arise. Why does mind produce continuity, and continuity produces fruit? Karma is the precursor of the fruit, therefore it is neither annihilation nor permanent. So it is said. As the example mentioned above, the method of applying it to the meaning is: From the mind arises the later continuity of mind, and from the continuity of virtuous mind arises the fully ripened fruit, which is pleasing. If there is no previous moment of mind